ବ୍ରହ୍ମଵୃକ୍ଷସମିଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଜୁହୁଯାତ୍ପାଯସେନ ଵା
ବ୍ରହ୍ମବୃକ୍ଷର ଦାଳ କିମ୍ବା ଖୀର ଦ୍ୱାରା ହୋମ କର।
ତତ୍ରାଵାହ୍ଯାର୍ଚଯେତ୍କୃଷ୍ଣଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ଵୈ ସ୍ଥିରମାନସଃ
ସେଠାରେ ମନୋନିବେଶ ରଖି, ପୁରୋହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତୁ।
ଵାସୁଦେଵଂ ବଲଂ ଦିକ୍ଷୁ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନମନିରୁଦ୍ଧକମ୍
ବାସୁଦେବ, ବଳଭଦ୍ର, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ।
ଲୋକେଶାନ୍ସାଯୁଧାନ୍ବାହ୍ଯେ ଏଵଂ ସିଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ମନୁଃ
ବାହାରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଲୋକନାଥମାନେ; ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଶ୍ରୀଗୋଵିନ୍ଦଂ ତତଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯ ଗୋପୀଜନପଦଂ ତତଃ
ତାପରେ ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରେ ଗୋପମାନେ ଥିବା ପଦକୁ କହ।
ମୁନ୍ଯାଦିକଂ ଚ ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ ସିଦ୍ଧଗୋପାଲକଂ ସ୍ମରେତ୍
ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ମୁନି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ, ସିଦ୍ଧ ଗୋପବାଳକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର।
ଦିଵ୍ଯକ୍ରୀଡାସୁ ନିରତୌ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ସ୍ମରନ୍ ଜପେତ୍
ଦିବ୍ୟ ଖେଳାରେ ଲୀନ ରହି, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଜପ କର।
ଚକ୍ରୀ ମୁନିସ୍ଵରୋପେତଃ ସର୍ଗୀ ଚୈକାକ୍ଷରୋ ମନୁଃ
ଚକ୍ରଧାରୀ, ମହାମୁନିମାନେ ସହିତ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏକାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର।
ସୈଵ ଙେଂତୋ ଯୁଗାର୍ଣଃ ସ୍ଯାତ୍କୃଷ୍ଣାଯ ନମ ଇତ୍ଯପି
ଏଠାରେ 'ଙେଁ' ଅକ୍ଷରଟି ଯୁଗାର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଏହିପରି 'କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଟେ।
ଗୋପାଲାଯାଗ୍ନିଜାଯାନ୍ତୋ ରସଵର୍ଣଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
'ଗୋପାଳ' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା 'ଆ' ଅକ୍ଷରଟି ରସ ଶ୍ରେଣୀର ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
କୃଷ୍ଣଗୋଵିନ୍ଦକୌ ଙେଂତୌ ସପ୍ତାର୍ଣଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦଃ
'କୃଷ୍ଣ' ଓ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ଶବ୍ଦରେ ଥିବା 'ଙେଁ' ଅକ୍ଷର ସାତଟି ଭାବରେ ଅଛି, ଏହିଅକ୍ଷର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
କୃଷ୍ଣଗୋଵିନ୍ଦକୌ ଙେଂତୌ ହୃଦନ୍ତୋ ଽନ୍ଯୋ ନଵାକ୍ଷରଃ
'କୃଷ୍ଣ' ଓ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ଶବ୍ଦରେ ଥିବା 'ଙେଁ' ଅକ୍ଷର, 'ହୃଦ' ଶେଷରେ ଯୋଡି ନଉଟି ଅକ୍ଷରର ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଗଠିତ ହୁଏ।
କାମଃ ଶାର୍ଙ୍ଗୀ ଧରାସଂସ୍ଥୋ ମନ୍ଵିନ୍ଦ୍ଵାଢ୍ଯଶ୍ଚ ମନ୍ମଥଃ
କାମ, ଶାର୍ଙ୍ଗୀ, ପୃଥିବୀରେ ଅବସ୍ଥିତ, ମନ ଓ ଧନରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ଏହି ମନ୍ମଥ ଅଟେ।
ବାଲାନ୍ତେ ଵପୁଷେ କୃଷ୍ଣାଯାଗ୍ନିଜାଯାନ୍ତିମୋ ଽପରଃ
'ବାଳ' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ରୂପ ପାଇଁ, ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅକ୍ଷରଟି ଶେଷରେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଯୋଡାଯାଏ।
ତତୋ ଧ୍ଯାଯନ୍ସ୍ଵହୃଦଯେ ଗୋପୀଜନମନୋହରମ୍
ତାପରେ, ନିଜ ହୃଦୟରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା।
କାଲିନ୍ଦୀପୁଲିନେ ଵିହାରିଣମଥୋ ରାଧୈକଜୀଵାତୁକଂ ଵନ୍ଦେ ନନ୍ଦକିଶୋରମିନ୍ଦୁଵଦନଂ ସ୍ନିଗ୍ଧାଂବୁଦାଡଂବରମ୍
ଯମୁନା ତଟରେ ଖେଳୁଥିବା, ରାଧାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଜୀବନ, ନନ୍ଦଙ୍କର ପୁଅ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ, ଗାଢ଼ ବୃଷ୍ଟିମେଘ ରଙ୍ଗର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଦେଵକୀସୁତଵର୍ଣାନ୍ତେ ଗୋଵିନ୍ଦପଦମୁଚ୍ଚରେତ୍
'ଦେବକୀର ପୁଅ' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦେହି ମେ ତନଯଂ ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵାମହମୀରଯେତ୍
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ 'ମୋତେ ପୁଅ ଦିଅ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦେଵଃ ସୁତପ୍ରଦଃ କୃଷ୍ଣଃ ପାଦୈଃ ସର୍ଵେଣ ଚାଙ୍ଗକମ୍
ପୁଅ ଦେଇଥିବା ଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ପାଦ ସହିତ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଦଦତ୍ତନଯାନ୍ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନେ ସ୍ମରଣୀଯୋ ଵସୁଦେଵନନ୍ଦନଃ
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେଇବା ପରେ, ବସୁଦେବଙ୍କର ପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅର୍ଚା ପୂର୍ଵୋଦିତେ ପୀଠେ ଅଙ୍ଗଲୋକେଶ୍ଵରାଯୁଧୈଃ
ପୂର୍ବ ଉଦୟ ସମୟରେ, ପୀଠରେ ବସି, ଅଙ୍ଗର ମାଲିକ ଓ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତାରୋ ମାଯା ତତଃ ସାଂତସେଂଦୁଷ୍ଵାନ୍ତଶ୍ଚ ସର୍ଵଵାନ୍
'ତାର' ଅକ୍ଷରଟି ମାୟା; ପରେ, ସେ ଶାନ୍ତ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମାଲିକ।
ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମାତ୍ମକସ୍ଯାସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ମୁନି ସତ୍ତମଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମ ରୂପର।
ପରଞ୍ଜ୍ଯୋତିଃ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଦେଵତା ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ପରମ ଜ୍ୟୋତି, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଦେବତା ଭାବରେ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି।
ସ୍ଵାହେତି ହୃଦଯଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସୋ ଽହଂ ଵେତି ଶିରୋ ମତମ୍
'ସ୍ୱାହା' ହୃଦୟ ଭାବରେ କହାଯାଏ; 'ସୋହଁ' ଶିର ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ପ୍ରଣଵୋ ନେତ୍ରମାଖ୍ଯାତମସ୍ତ୍ରଂ ହରିହରେତି ଚ
'ପ୍ରଣବ' ଚକ୍ଷୁ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ; ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି 'ହରିହର'।
ସ ସର୍ଵରୂପଃ ସର୍ଵାଖ୍ଯଃ ସୋ ଽକ୍ଷରଃ ପରମଃ ସ୍ଵରାଟ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂଶାସକ୍ତି।
ପୂଜାପ୍ରଣଵପୀଠେ ଽସ୍ଯ ସାଂଗାଵରଣକୈର୍ମତା
ପୂଜା ଓ ପ୍ରଣବ ମଞ୍ଚରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଂଗ ଓ ଆବରଣ ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରାଯାନ୍ତି।
ଜାଯତେ ତତ୍ତ୍ଵମସ୍ଯାଦିଵାକ୍ଯୋକ୍ତଂ ନିର୍ଵିକଲ୍ପକମ୍
‘ତତ୍ତ୍ୱମସି’ ପରି ବାକ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସତ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି, ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ନିର୍ବିକଳ୍ପ।
ଋଷିର୍ବ୍ରହ୍ମାସ୍ଯ ଗାଯତ୍ରୀ ଛନ୍ଦୋ ଗାଯତ୍ରମୀରିତମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ବ୍ରହ୍ମା, ଛନ୍ଦ ଗାୟତ୍ରୀ, ଏବଂ ଜପ ମଧ୍ୟ ଗାୟତ୍ରୀ।