ପୃଷ୍ଠତଃ ସୁରଭିଂ ଚେଷ୍ଟ୍ଵା କେସରେଷ୍ଵଙ୍ଗପୂଜନମ୍
ସୁରଭିଙ୍କୁ ପଛେ ରଖି, ତାଙ୍କର କେଶର ତଳେ ଅଂଗପୂଜା କର।
ପୀଠକୋଣେଷୁ ବଦ୍ଧ୍ଵାଦିକିଙ୍କଣୀଂ ଚ ତଥା ପୁନଃ
ପୀଠର କୋଣକୁ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ବାନ୍ଧିବାକୁ ପୁଣିଥରେ କର।
ଅଗ୍ରତୋ ଵନମାସାଦିର୍ଦିକ୍ଷ୍ଵଷ୍ଟସୁ ତଥା ସ୍ଥିତାଃ
ସାମ୍ନାରେ ବନମାଳା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ରଖ, ଏହିପରି ଆଠଟି ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ସଜା।
ନନ୍ଦଗୋପୋ ଯଶୋଦା ଚ ସଗୋଗୋପାଲଗୋପିକାଃ
ନନ୍ଦ ଗୋପ, ଯଶୋଦା, ସହ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ।
କୁମୁଦଃ କୁମୁଦାକ୍ଷଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଡରୀକୋ ଽଥ ଵାମନଃ
କୁମୁଦ, କୁମୁଦାକ୍ଷ, ପୁଣ୍ଡରୀକ ଓ ବାମନ।
ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯଃ ସ୍ଵାତ୍ମା ଚାର୍ଚ୍ଯସ୍ତତଃ ପରମ୍
ବିଶ୍ୱକ୍ସେନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କର।
ସ ଚିରାଯୁର୍ନିରାତଙ୍କୋ ଧନଧାନ୍ଯପତିର୍ଭଵେତ୍
ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦୁଃଖ ରହିତ ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ମାଲିକ ହୁଏ।
ନାଥାଯ ହୃଦଯାନ୍ତୋ ଽଯଂ ଵସୁଵର୍ଣୋ ମହାମନୁଃ
ଏହି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧନର ମହାମନ୍ତ୍ର ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ।
ଵର୍ଣଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୈଶ୍ଚ ସର୍ଵେଣ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗାନ୍ଯସ୍ଯ କଲ୍ପଯେତ୍
ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗଳ ସହିତ ତାହାର ପାଞ୍ଚ ଅଂଗ ଗଠନ କର।
କିଙ୍କିଣୀଵଲଯହାରନୂପୁରୈ ରଞ୍ଜିତଂ ନମତ ଗୋପବାଲକମ୍
ଘଣ୍ଟି, ବାଲା, ହାର ଓ ନୂପୁର ଦ୍ୱାରା ଗୋପବାଳକଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର।
ବ୍ରହ୍ମଵୃକ୍ଷସମିଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଜୁହୁଯାତ୍ପାଯସେନ ଵା
ବ୍ରହ୍ମବୃକ୍ଷର ଦାଳ କିମ୍ବା ଖୀର ଦ୍ୱାରା ହୋମ କର।
ତତ୍ରାଵାହ୍ଯାର୍ଚଯେତ୍କୃଷ୍ଣଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ଵୈ ସ୍ଥିରମାନସଃ
ସେଠାରେ ମନୋନିବେଶ ରଖି, ପୁରୋହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତୁ।
ଵାସୁଦେଵଂ ବଲଂ ଦିକ୍ଷୁ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନମନିରୁଦ୍ଧକମ୍
ବାସୁଦେବ, ବଳଭଦ୍ର, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ।
ଲୋକେଶାନ୍ସାଯୁଧାନ୍ବାହ୍ଯେ ଏଵଂ ସିଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ମନୁଃ
ବାହାରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଲୋକନାଥମାନେ; ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଶ୍ରୀଗୋଵିନ୍ଦଂ ତତଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯ ଗୋପୀଜନପଦଂ ତତଃ
ତାପରେ ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରେ ଗୋପମାନେ ଥିବା ପଦକୁ କହ।
ମୁନ୍ଯାଦିକଂ ଚ ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ ସିଦ୍ଧଗୋପାଲକଂ ସ୍ମରେତ୍
ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ମୁନି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ, ସିଦ୍ଧ ଗୋପବାଳକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର।
ଦିଵ୍ଯକ୍ରୀଡାସୁ ନିରତୌ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ସ୍ମରନ୍ ଜପେତ୍
ଦିବ୍ୟ ଖେଳାରେ ଲୀନ ରହି, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଜପ କର।
ଚକ୍ରୀ ମୁନିସ୍ଵରୋପେତଃ ସର୍ଗୀ ଚୈକାକ୍ଷରୋ ମନୁଃ
ଚକ୍ରଧାରୀ, ମହାମୁନିମାନେ ସହିତ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏକାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର।
ସୈଵ ଙେଂତୋ ଯୁଗାର୍ଣଃ ସ୍ଯାତ୍କୃଷ୍ଣାଯ ନମ ଇତ୍ଯପି
ଏଠାରେ 'ଙେଁ' ଅକ୍ଷରଟି ଯୁଗାର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଏହିପରି 'କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଟେ।
ଗୋପାଲାଯାଗ୍ନିଜାଯାନ୍ତୋ ରସଵର୍ଣଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
'ଗୋପାଳ' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା 'ଆ' ଅକ୍ଷରଟି ରସ ଶ୍ରେଣୀର ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
କୃଷ୍ଣଗୋଵିନ୍ଦକୌ ଙେଂତୌ ସପ୍ତାର୍ଣଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦଃ
'କୃଷ୍ଣ' ଓ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ଶବ୍ଦରେ ଥିବା 'ଙେଁ' ଅକ୍ଷର ସାତଟି ଭାବରେ ଅଛି, ଏହିଅକ୍ଷର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
କୃଷ୍ଣଗୋଵିନ୍ଦକୌ ଙେଂତୌ ହୃଦନ୍ତୋ ଽନ୍ଯୋ ନଵାକ୍ଷରଃ
'କୃଷ୍ଣ' ଓ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ଶବ୍ଦରେ ଥିବା 'ଙେଁ' ଅକ୍ଷର, 'ହୃଦ' ଶେଷରେ ଯୋଡି ନଉଟି ଅକ୍ଷରର ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଗଠିତ ହୁଏ।
କାମଃ ଶାର୍ଙ୍ଗୀ ଧରାସଂସ୍ଥୋ ମନ୍ଵିନ୍ଦ୍ଵାଢ୍ଯଶ୍ଚ ମନ୍ମଥଃ
କାମ, ଶାର୍ଙ୍ଗୀ, ପୃଥିବୀରେ ଅବସ୍ଥିତ, ମନ ଓ ଧନରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ଏହି ମନ୍ମଥ ଅଟେ।
ବାଲାନ୍ତେ ଵପୁଷେ କୃଷ୍ଣାଯାଗ୍ନିଜାଯାନ୍ତିମୋ ଽପରଃ
'ବାଳ' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ରୂପ ପାଇଁ, ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅକ୍ଷରଟି ଶେଷରେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଯୋଡାଯାଏ।
ତତୋ ଧ୍ଯାଯନ୍ସ୍ଵହୃଦଯେ ଗୋପୀଜନମନୋହରମ୍
ତାପରେ, ନିଜ ହୃଦୟରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା।
କାଲିନ୍ଦୀପୁଲିନେ ଵିହାରିଣମଥୋ ରାଧୈକଜୀଵାତୁକଂ ଵନ୍ଦେ ନନ୍ଦକିଶୋରମିନ୍ଦୁଵଦନଂ ସ୍ନିଗ୍ଧାଂବୁଦାଡଂବରମ୍
ଯମୁନା ତଟରେ ଖେଳୁଥିବା, ରାଧାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଜୀବନ, ନନ୍ଦଙ୍କର ପୁଅ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ, ଗାଢ଼ ବୃଷ୍ଟିମେଘ ରଙ୍ଗର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଦେଵକୀସୁତଵର୍ଣାନ୍ତେ ଗୋଵିନ୍ଦପଦମୁଚ୍ଚରେତ୍
'ଦେବକୀର ପୁଅ' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦେହି ମେ ତନଯଂ ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵାମହମୀରଯେତ୍
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ 'ମୋତେ ପୁଅ ଦିଅ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦେଵଃ ସୁତପ୍ରଦଃ କୃଷ୍ଣଃ ପାଦୈଃ ସର୍ଵେଣ ଚାଙ୍ଗକମ୍
ପୁଅ ଦେଇଥିବା ଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ପାଦ ସହିତ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଦଦତ୍ତନଯାନ୍ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନେ ସ୍ମରଣୀଯୋ ଵସୁଦେଵନନ୍ଦନଃ
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେଇବା ପରେ, ବସୁଦେବଙ୍କର ପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।