ଦକ୍ଷାଙ୍ଗୁଷ୍ଠାଚ୍ଚ ଵାମାଙ୍ଗୁଷ୍ଠାନ୍ତମଙ୍ଗୁଲିପର୍ଵସୁ
ଡାହାଣ ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ବାମ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆଙ୍ଗୁଳିର ଯୋଗାଯୋଗ ସ୍ଥାନରେ,
ନ୍ଯସେଦ୍ଵାମକନିଷ୍ଠାଦିକନିଷ୍ଟାନ୍ତଂ ସ୍ଥିତୌ ସୁଧୀଃ
ବାମ ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଳିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏକ ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନ୍ତ୍ରକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସଂହୃତିର୍ଦେଷସଂଘାତହାରିଣୀ ପରିକୀର୍ତିତା
ଯାହା ଦୋଷର ସଂଗ୍ରହକୁ ଦୂର କରେ, ଏହି ନାଶ ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି।
ସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତଃ ସ୍ଯାଦ୍ଗୃହସ୍ଥାନାମେଵଂ କାମ୍ଯାଦିରୂପତଃ
ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅବସ୍ଥାର ଶେଷରେ, ଏହା କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷାର ରୂପରେ ହେଉଛି।
ପୁନଃ ସ୍ଥିତିକ୍ରମେଣାର୍ଣାନ୍ମନୋରଙ୍ଗୁଲିଷୁ ନ୍ଯସେତ୍
ପୁନଃ ସ୍ଥିତିକ୍ରମରେ, ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ମୂଲେନ ପୁଟିତାନ୍ମାତୃକାର୍ଣାନ୍ସବିନ୍ଦୁକାନ୍
ତାପରେ, ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆବରଣ କରି, ମାତୃକା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ବିନ୍ଦୁ ସହିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ତତସ୍ତାରପୁଟଂ ମୂଲଂ ଵ୍ଯାପକତ୍ଵେନ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ତାପରେ ତାରା ମନ୍ତ୍ରର ମୂଳ ଅକ୍ଷରକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପି ଅନୁଭବ କରି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ନମୋନ୍ତମୂଲମନ୍ତ୍ରାର୍ଣପଦାଯାମ୍ଯାନି ଚାତ୍ମନେ
ମୂଳ ଅକ୍ଷର, ମନ୍ତ୍ର, ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ଏବଂ 'ମୁଁ ଯାଉଛି' ବୋଲି ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍।
ପୃଥ୍ଵୀ ଜଲଂ ତଥା ଵହ୍ନିର୍ଵାଯୁରାକାଶମେଵ ଚ
ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ—
ପ୍ରଵିନ୍ଯସେନ୍ମସ୍ତକେ ଚ ନେତ୍ରଯୋଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଯୋର୍ନସୋଃ
—ଏହି ସବୁକୁ ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ ଏବଂ ନାକର ଦୁଇ ଛିଦ୍ରରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ପ୍ରଣଵାନ୍ତରିତାନ୍ଵର୍ଣାନ୍ହୃଦନ୍ତାନ୍ଵିଜ୍ଯସେନ୍ମନୋଃ
ଓଁ ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ହୃଦୟର ଶେଷ ଅଂଶରେ ଏବଂ ମନରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ହୃଦି ନାଭୌ ଧ୍ଵଜେ ଜାନ୍ଵୋଃ ପାଦଯୋର୍ମସ୍ତକେ ପୁନଃ
ହୃଦୟ, ନାଭି, ପତାକା, ଦୁଇ ଘୁଁଡି, ପାଦ ଏବଂ ପୁନି ମୁଣ୍ଡରେ—
ପଦୋର୍ଜାନ୍ଵୋର୍ଲିଙ୍ଗଦେଶେ ନାଭୌ ହୃଦି ମୁଖେ ନସୋଃ
—ପାଦ, ଘୁଁଡି, ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାନ, ନାଭି, ହୃଦୟ, ମୁଁହ ଏବଂ ନାକରେ—
ସୃଷ୍ଟ୍ଯନ୍ତୋ ଵର୍ଣିନାଂନ୍ଯାସଃ ସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତୋଗୃହମେଧିନାମ୍
ସୃଷ୍ଟି ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ବର୍ଣ୍ଣୀମାନେ ନିବେଶ କରନ୍ତି; ଥିବାର ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷର ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଇଁ।
ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ଵର୍ଣିନାଂ ଚୈଵ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ଚ ପଞ୍ଚଧା
ବର୍ଣ୍ଣୀମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଚାରି ପ୍ରକାର; ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର।
କେଚିଦ୍ଵିରକ୍ତେ ଗୃହଗେ ସଂହାରାନ୍ତଂ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ
କିଛି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ନିରାସକ୍ତ, ସେମାନେ ସଂହାର ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ କରନ୍ତି।
ମନୋର୍ଦଶାଵୃତ୍ତିମଯଂ କୃଷ୍ଣସାଂନିଧ୍ଯକାରକମ୍
ମନର ଦଶ ପ୍ରକାର ଚକ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଆଣିଦିଏ।
ଊର୍ଵୋଶ୍ଚ କନ୍ଧରାଯାଂ ଚ ନାଭୌ କୁକ୍ଷୌ ତଥା ହୃଦି
ଉରୁ, କଣ୍ଢ, ନାଭି, ପେଟ ଏବଂ ହୃଦୟରେ—
ନେତ୍ରଯୋଃ କର୍ଣଯୋର୍ନାସାପୁଟଯୋଶ୍ଚ କପୋଲଯୋଃ
—ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ, ଦୁଇ ନାକ ଛିଦ୍ର ଏବଂ ଦୁଇ ଗାଳରେ—
ତତଃ ଶିରସି ତତ୍ପୂର୍ଵାଦ୍ଯାଂଶାସୁ ସ୍ଵକଲାସୁ ଚ
ତାପରେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଏହାର ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଅଂଶଗୁଡିକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ଭାଗରେ—
ମୂଲାଧାରେ ଲିଙ୍ଗଦେଶେ ଜାନୁନୋଃ ପାଦଯୋସ୍ତଥା
ମୂଳାଧାର, ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାନ, ଘୁଁଡି ଏବଂ ପାଦରେ—
ଊର୍ଵୋର୍ଜାନ୍ଵୋର୍ଜଙ୍ଘଯୋଶ୍ଚ ପାଦଯୋର୍ଵିନ୍ଯସେତ୍କ୍ରମାତ୍
—ଉରୁ, ଘୁଁଡି, ଗୋଡ଼ ଏବଂ ପାଦରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅନେନ ନ୍ଯାସଵର୍ଯେଣ ସାକ୍ଷାତ୍କୃଷ୍ଣତନୁର୍ଭଵେତ୍
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବେଶ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନିଜ ଦେହ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ତତୋ ଦଶାଙ୍ଗପଞ୍ଚାଙ୍ଗୌ ନ୍ଯାସଵର୍ଯୌଂ ନ୍ଯସେ କ୍ରମାତ୍
ତାପରେ ଦଶ ଅଙ୍ଗ ଓ ପାଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବେଶକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ କରିବା ଉଚିତ୍।
କଟ୍ଯାଂ ପୃଷ୍ଠେ ତଥା ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିନ୍ଯସେଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ନିଜ କଟି, ପିଠି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅନ୍ଯୋ ଽପ୍ଯଷ୍ଟାଦଶାର୍ଣୋକ୍ତଃ କର୍ତଵ୍ଯୋ ନ୍ଯାସସଂଚଯଃ
ଅଠରଟି ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ଯେପରି ବିବର୍ଣ୍ଣିତ, ଅନ୍ୟ ଏକ ନ୍ୟାସ ପ୍ରକ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ଵେଣୁବିଲ୍ଵାଦିମୁଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ଦର୍ଶଯେତ୍ସାଧକୋତ୍ତମଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ଭାଁସୀ, ବେଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଇବେ।
ଅନଙ୍ଗୁଷ୍ଠାଶ୍ଚ ଋଜଵଃ କରଶାଖା ଭଵନ୍ତି ଚେତ୍
ଯଦି ଅଙ୍ଗୁଠି ବଦଳି ସବୁ ଆଉ ଆଠି ଆଉ ଉଠି ରହେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ହାତର ଶାଖା ଭାବେ ଗଣାଯାଏ।
ପ୍ରସାରିତକରାଙ୍ଗୁଲ୍ଯୋର୍ଵର୍ମମୁଦ୍ରେଯମୀରିତା
ଯେତେବେଳେ ହାତର ଆଠିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସାରିତ କରାଯାଏ, ଏହାକୁ ବର୍ମମୁଦ୍ରା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵିଷ୍ଵଗ୍ଵିମୁକ୍ତା କଥିତାସ୍ତ୍ରମୁଦ୍ରା ଯତ୍ରାକ୍ଷିଣୀ ତର୍ଜନିମଧ୍ଯମେ ଚ
ଯେତେବେଳେ ତରଜନି ଓ ମଧ୍ୟମା ଆଠି ଦୁଇଟି ଆଖି ପାଖରେ ରଖି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ଏହାକୁ ଅସ୍ତ୍ରମୁଦ୍ରା କୁହନ୍ତି।