ପୃଥ୍ଵୀ ପୃଥ୍ଵୀ କରେ ତସ୍ଯ ସର୍ଵସସ୍ଯସମାକୁଲା
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ପରି ହେବ, ସମସ୍ତ ପାଳି ଫସଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିବ।
ଵହ୍ନାଵଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଶୁକ୍ଲପୁଷ୍ପୈଃ ସତନ୍ଦୁଲୈଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଧଳା ଫୁଲ ଏବଂ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ ପୂଜା କରି,
ତସ୍ଯାନ୍ନାଦିସମୃଦ୍ଧିଃ ସ୍ଯାତ୍ତଦୂଶେ ସର୍ଵଯୋଷିତଃ
ତାଙ୍କର ଅନ୍ନ ଏବଂ ଧାନର ସମୃଦ୍ଧି ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜନନୀ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ରହିବ।
ଶ୍ରିଯା ତସ୍ଯୈନ୍ଦ୍ରମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତୃଣଲେଶାଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାଙ୍କର ଧନ ଏବଂ ରାଜା ଭଳି ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ହେବ, ଅନ୍ୟ ସବୁ ତୁଳନାରେ ଘାସ ଟିକିରେ ପରି ଅପରିଗଣ୍ୟ ହେବ।
ଯୋ ହୁନେତ୍ପ୍ରତ୍ଯହଂ ମାସାତ୍ପୁରୋଧା ନୃପତେର୍ଭଵେତ୍
ଯେ କେହି ପ୍ରତିଦିନ ହୋମ କରିଥାଏ, ଏକ ମାସ ପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ହେବ।
ମନ୍ତ୍ରରାଜମଥୋ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଦଶାର୍ଣଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏବେ ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରରାଜ କହିବି, ଦଶ ଅକ୍ଷରର ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ପଵନୋ ଽଗ୍ନିପ୍ରିଯାନ୍ତୋ ଽଯଂ ଦଶାର୍ଣୋ ମନ୍ତ୍ର ଈରିତଃ
ଏହି ଦଶ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର, 'ପବନ' ଏବଂ 'ଅଗ୍ନିର ପ୍ରିୟ' ରେ ଶେଷ ହେଇଥିବା, ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଛି।
କାମୋ ବୀଜଂ ଵହ୍ନିଜାଯା ଶକ୍ତିଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ମନୀଷିଭିଃ
ଏହାର ବୀଜ କାମ, ଅଗ୍ନିର ଜନନୀ ଶକ୍ତି, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଛନ୍ତି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରକ୍ଷଣଂ ଚକ୍ରମସୁରାନ୍ତକଗଚକ୍ରକମ୍
ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଚକ୍ର, ଅସୁରମାନେ ନାଶ କରୁଥିବା ଚକ୍ର।
ତତସ୍ତାରପୁଟଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵ୍ଯାପଯ୍ଯ କରଯୋସ୍ତ୍ରିଶଃ
ତାପରେ, ମନ୍ତ୍ରକୁ ତିନିଥର ହାତରେ ଅକ୍ଷର ଆବରଣ ସହିତ ବିସ୍ତାର କରି,
ଦକ୍ଷାଙ୍ଗୁଷ୍ଠାଚ୍ଚ ଵାମାଙ୍ଗୁଷ୍ଠାନ୍ତମଙ୍ଗୁଲିପର୍ଵସୁ
ଡାହାଣ ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ବାମ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆଙ୍ଗୁଳିର ଯୋଗାଯୋଗ ସ୍ଥାନରେ,
ନ୍ଯସେଦ୍ଵାମକନିଷ୍ଠାଦିକନିଷ୍ଟାନ୍ତଂ ସ୍ଥିତୌ ସୁଧୀଃ
ବାମ ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଳିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏକ ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନ୍ତ୍ରକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସଂହୃତିର୍ଦେଷସଂଘାତହାରିଣୀ ପରିକୀର୍ତିତା
ଯାହା ଦୋଷର ସଂଗ୍ରହକୁ ଦୂର କରେ, ଏହି ନାଶ ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି।
ସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତଃ ସ୍ଯାଦ୍ଗୃହସ୍ଥାନାମେଵଂ କାମ୍ଯାଦିରୂପତଃ
ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅବସ୍ଥାର ଶେଷରେ, ଏହା କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷାର ରୂପରେ ହେଉଛି।
ପୁନଃ ସ୍ଥିତିକ୍ରମେଣାର୍ଣାନ୍ମନୋରଙ୍ଗୁଲିଷୁ ନ୍ଯସେତ୍
ପୁନଃ ସ୍ଥିତିକ୍ରମରେ, ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ମୂଲେନ ପୁଟିତାନ୍ମାତୃକାର୍ଣାନ୍ସବିନ୍ଦୁକାନ୍
ତାପରେ, ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆବରଣ କରି, ମାତୃକା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ବିନ୍ଦୁ ସହିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ତତସ୍ତାରପୁଟଂ ମୂଲଂ ଵ୍ଯାପକତ୍ଵେନ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ତାପରେ ତାରା ମନ୍ତ୍ରର ମୂଳ ଅକ୍ଷରକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପି ଅନୁଭବ କରି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ନମୋନ୍ତମୂଲମନ୍ତ୍ରାର୍ଣପଦାଯାମ୍ଯାନି ଚାତ୍ମନେ
ମୂଳ ଅକ୍ଷର, ମନ୍ତ୍ର, ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ଏବଂ 'ମୁଁ ଯାଉଛି' ବୋଲି ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍।
ପୃଥ୍ଵୀ ଜଲଂ ତଥା ଵହ୍ନିର୍ଵାଯୁରାକାଶମେଵ ଚ
ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ—
ପ୍ରଵିନ୍ଯସେନ୍ମସ୍ତକେ ଚ ନେତ୍ରଯୋଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଯୋର୍ନସୋଃ
—ଏହି ସବୁକୁ ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ ଏବଂ ନାକର ଦୁଇ ଛିଦ୍ରରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ପ୍ରଣଵାନ୍ତରିତାନ୍ଵର୍ଣାନ୍ହୃଦନ୍ତାନ୍ଵିଜ୍ଯସେନ୍ମନୋଃ
ଓଁ ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ହୃଦୟର ଶେଷ ଅଂଶରେ ଏବଂ ମନରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ହୃଦି ନାଭୌ ଧ୍ଵଜେ ଜାନ୍ଵୋଃ ପାଦଯୋର୍ମସ୍ତକେ ପୁନଃ
ହୃଦୟ, ନାଭି, ପତାକା, ଦୁଇ ଘୁଁଡି, ପାଦ ଏବଂ ପୁନି ମୁଣ୍ଡରେ—
ପଦୋର୍ଜାନ୍ଵୋର୍ଲିଙ୍ଗଦେଶେ ନାଭୌ ହୃଦି ମୁଖେ ନସୋଃ
—ପାଦ, ଘୁଁଡି, ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାନ, ନାଭି, ହୃଦୟ, ମୁଁହ ଏବଂ ନାକରେ—
ସୃଷ୍ଟ୍ଯନ୍ତୋ ଵର୍ଣିନାଂନ୍ଯାସଃ ସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତୋଗୃହମେଧିନାମ୍
ସୃଷ୍ଟି ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ବର୍ଣ୍ଣୀମାନେ ନିବେଶ କରନ୍ତି; ଥିବାର ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷର ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଇଁ।
ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ଵର୍ଣିନାଂ ଚୈଵ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ଚ ପଞ୍ଚଧା
ବର୍ଣ୍ଣୀମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଚାରି ପ୍ରକାର; ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର।
କେଚିଦ୍ଵିରକ୍ତେ ଗୃହଗେ ସଂହାରାନ୍ତଂ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ
କିଛି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ନିରାସକ୍ତ, ସେମାନେ ସଂହାର ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ କରନ୍ତି।
ମନୋର୍ଦଶାଵୃତ୍ତିମଯଂ କୃଷ୍ଣସାଂନିଧ୍ଯକାରକମ୍
ମନର ଦଶ ପ୍ରକାର ଚକ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଆଣିଦିଏ।
ଊର୍ଵୋଶ୍ଚ କନ୍ଧରାଯାଂ ଚ ନାଭୌ କୁକ୍ଷୌ ତଥା ହୃଦି
ଉରୁ, କଣ୍ଢ, ନାଭି, ପେଟ ଏବଂ ହୃଦୟରେ—
ନେତ୍ରଯୋଃ କର୍ଣଯୋର୍ନାସାପୁଟଯୋଶ୍ଚ କପୋଲଯୋଃ
—ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ, ଦୁଇ ନାକ ଛିଦ୍ର ଏବଂ ଦୁଇ ଗାଳରେ—
ତତଃ ଶିରସି ତତ୍ପୂର୍ଵାଦ୍ଯାଂଶାସୁ ସ୍ଵକଲାସୁ ଚ
ତାପରେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଏହାର ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଅଂଶଗୁଡିକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ଭାଗରେ—