କଟ୍ଯାଂ ଜାନ୍ଵୋର୍ଜଙ୍ଘଯୋଶ୍ଚ ଗୁଲ୍ଫଯୋଃ ପାଦଯୋସ୍ତଥା
କଟି, ଗୁଡ଼ା, ଗୋଡ଼, ଗୁଲ୍ଫ ଓ ପାଦରେ ମଧ୍ୟ—
ଵଦନେ ଚିବୁକେ କଣ୍ଠେ ଦୋର୍ମୂଲେ ଵିନ୍ଯସେତ୍କ୍ରମାତ୍
ମୁଁହ, ଠୋଡ଼, ଗଳା ଓ ବାହୁର ମୂଳରେ କ୍ରମରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ପାଦଯୋର୍ଗୁଲ୍ଫଯୋଶ୍ଚୈଵ ଜଙ୍ଘଯୋର୍ଜାନୁନୋସ୍ତଥା
ପାଦ, ଗୁଢ଼ି, ଗୋଡ଼ର ଗୋଡ଼ା, ଗୁଡ଼ି, ଓ ଘୁଁଡ଼ିରେ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ଦୋର୍ମୂଲେ କଣ୍ଠଦେଶେ ଚ ଚିବୁକେ ଵଦନେ ନସୋଃ
ବାହୁର ତଳ, କଣ୍ଠ, ଠୋଡ଼, ମୁହଁ ଓ ନାକରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ନ୍ଯସେନ୍ମନ୍ତ୍ରଵର୍ଣାନ୍ସଂହାରାଖ୍ଯୋ ଽଯମୀରିତଃ
ମୁଣ୍ଡରେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏହାକୁ 'ସଂହାର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୂର୍ତିପଞ୍ଜରନାମାନଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ପୂର୍ଵଵତ୍ତତଃ
ପୂର୍ବର ଭଳି 'ମୂର୍ତ୍ତିପଞ୍ଜର' କୁ ଏଠାରେ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ସହସ୍ରାର୍କଭାସ୍ଵରୈର୍ଭଵନୋତ୍ତମୈଃ
ଦ୍ୱାରକାରେ, ହଜାର ରବିର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହଲ ରହିଛି।
ଜ୍ଵଲଦ୍ରତ୍ନ ମଯସ୍ତଂଭଦ୍ଵାରତୋରଣକୁଡ୍ଯକେ
ତାହାର ସ୍ତମ୍ଭ, ଦ୍ୱାର ଓ ଦେଉଳ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଣିରେ ତିଆରି।
ପଦ୍ମରାଗସ୍ଥଲୀରାଜଦ୍ରତ୍ନସଂଘୈଶ୍ଚ ମଧ୍ଯତଃ
ମଧ୍ୟରେ, ପଦ୍ମରାଗ ଚଉକି ଉପରେ ମଣିମାଳା ରହିଛି।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପାଵଲିଭିଃ ପ୍ରଦୀପିତଦିଗନ୍ତରେ
ମଣିର ଦୀପମାଳା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଆଲୋକିତ।
ସମାସୀନୋ ଽଚ୍ଯୁତୋ ଧ୍ଯେଯୋ ଦ୍ରୁତହାଟକସନ୍ନିଭଃ
ସେଠାରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ସେ ଶୁଧା ସୁନାର ଭଳି ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁଂଦରଃ ସୌମ୍ଯଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଅନାହତୋଚ୍ଛଲଦ୍ରତ୍ନଧାରୌଘକଲଶଂ ସ୍ପୃଶନ୍
ଅନାହତ ଚକ୍ରରୁ ବହୁତ ମଣି ଝରିବା ଦେଉଳକୁ ସେ ଛୁଉଛନ୍ତି।
ରୁକ୍ମିଣୀସତ୍ଯଭାମେ ଽସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ରତ୍ନୌଘଧାରଯା
ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମଣିର ଧାରା ଢାଳୁଛନ୍ତି।
ନାଗ୍ନଜିତୀ ସୁନନ୍ଦା ଚ ଦିଶନ୍ତ୍ଯୌ କଲଶୌ ତଯୋଃ
ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ସୁନନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି କଳଶ ଦେଉଛନ୍ତି।
ରତ୍ନନଦ୍ଯାଃ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ରତ୍ନପୂର୍ଣୌଂ ଘଟୌ ତଯୋଃ
ମଣି ନଦୀରୁ ମଣି ନେଇ, ସେମାନେ ସେହି ଦୁଇ କଳଶକୁ ଭରିଦେଉଛନ୍ତି।
ବହିଃ ଷୋଡଶ ସାହସ୍ରସଂଖ୍ଯାକାଃ ପରିତଃ ପ୍ରିଯାଃ
ବାହାରେ, ସୋଳେ ହଜାର ପ୍ରିୟାମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ତଦ୍ବହିଶ୍ଚାଷ୍ଟନିଧାଯଃ ପୂରଯନ୍ତୋ ଧନୈର୍ଧରାମ୍
ସେମାନଙ୍କ ବାହାରେ ଅଷ୍ଟ ନିଧି ଅଛି, ସେମାନେ ଧନରେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷପଞ୍ଚକଂ ତଦ୍ଦଶାଂଶତଃ
ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବା ତାହାର ଦଶମାଂଶ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଲିପ୍ଯ ଗନ୍ଧପଙ୍କେନ ଲିଖେଦଷ୍ଟଦଲାଂବୁଜମ୍
ସୁଗନ୍ଧି ଲେପ ଲଗାଇ, ଏକ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଅଙ୍କିତ କରିବା ଉଚିତ।
ଶିଷ୍ଟୈସ୍ତୁ ସପ୍ତଦଶଭିରକ୍ଷରୈର୍ଵେଷ୍ଟଯେତ୍ସ୍ଵରମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସତରଟି ଅକ୍ଷରକୁ ନେଇ, ଏହାକୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଘେରିବା ଉଚିତ।
ଷଟ୍ସୁ ସଂଧିଷୁ ଷଟ୍କର୍ଣେ କେସରେଷୁ ତ୍ରିଶସ୍ତ୍ରିଶଃ
ଛଅଟି ସଂଧି, ଛଅଟି ପଙ୍କୁଡ଼ି ଓ କେଶରରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକରେ ତିନିଟି କରି ଅକ୍ଷର ରଖିବା ଦରକାର।
ଷଟୂଷଃ ସଂଲିଖ୍ଯ ତଦ୍ବାହ୍ଯେ ଵେଷ୍ଟଯେନ୍ମାତୃକାକ୍ଷରୈଃ
ଛଅଟି ଧାନ୍ୟ ଚିତ୍ରାଇ ହେବା ପରେ, ତାହାର ବାହାରେ ମାତୃକା ଅକ୍ଷରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରିବା ଉଚିତ।
ଭୂଗ୍ରହଂ ଚତୁରସ୍ରଂ ସ୍ଯାଦଷ୍ଟଵଜ୍ରଵିଭୂଷିତମ୍
ପୃଥିବୀର ଚିତ୍ରଟି ଚତୁରସ୍ର ରୂପରେ ହେବା ଦରକାର, ଏବଂ ଏହା ଆଠଟି ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେବ।
ସଂସ୍କୃତଂ ଧାରଯେଦ୍ଯୋ ଵୈ ସୋର୍ଽଚ୍ଯତେ ତ୍ରିଦଶୈରପି
ଯିଏ ଏହି ସଂସ୍କାରିତ ଆକୃତିକୁ ଧାରଣ କରେ, ସେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଵିଦ୍ମହେଧୀମହିଯୁତୌ ତନ୍ନୋ ଽନଙ୍ଗଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଆମେ ଜାଣିବା, ଧ୍ୟାନ କରିବା, ସେଇ ଅନଙ୍ଗ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।
ହୃଦଯଂ କାମଦେଵାଯ ଙେଂତଂ ସର୍ଵଜନପ୍ରିଯମ୍
ହୃଦୟଟି କାମଦେବଙ୍କ ପାଇଁ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଜ୍ଵଲ ଜ୍ଵଲ ପ୍ରଜ୍ଵଲେତି ପ୍ରୋଚ୍ଯ ସର୍ଵଜନସ୍ଯ ଚ
'ଦହ, ଦହ, ଦହ' ବୋଲି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମଦନମନ୍ତ୍ରୋ ଽଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶଦ୍ଭିରକ୍ଷରୈଃ
ଏହିପରି ମଦନ ମନ୍ତ୍ରଟି ଅଠଚାଳିଶି ଅକ୍ଷରରେ ଗଠିତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୀଠ ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ମୂର୍ତି ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ମୂଲତଃ
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ମଣ୍ଡପକୁ ପୂଜା କରି, ମୂଳରେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଭାବନା କରିବା ଉଚିତ।