ଷଡକ୍ଷରୋ ଽଯଂ ସଂପ୍ରୋକ୍ତଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିକରୋ ମନୁଃ
ଏହି ଷଡଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଗୋଵିନ୍ଦଵହ୍ନିଚନ୍ଦ୍ରାଢ୍ଯୋ ମନୁଃ ଶ୍ରୀବୀଜମୀରିତମ୍
ଗୋବିନ୍ଦ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର ଶକ୍ତି ଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶ୍ରୀ ବୀଜ ଅଛି ବୋଲି କହାଯାଏ।
ଶାଲଗ୍ରାମେ ମଣୌ ଯନ୍ତ୍ରେ ମଣ୍ଡଲେ ପ୍ରତିମାସୁ ଵା
ଶାଳଗ୍ରାମ ପଥର, ମଣି, ଯନ୍ତ୍ର, ମଣ୍ଡଳ ଓ ପ୍ରତିମାରେ—
ଏଵଂ ଯୋ ଭଜନ୍ତେ କୃଷ୍ଣଂ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଯେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଜନ କରେ, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଦେଵତା କାମୋ ବୀଜଂ ଶକ୍ତିର୍ଦ୍ଵିଠୋ ବୁଧୈଃ
କୃଷ୍ଣ ଦେବତା, କାମ ବୀଜ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱିତୀୟ—ଏହି ଭାବକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହିଛନ୍ତି।
ମୂଲେନ ଵ୍ଯାପକଂ କୃତ୍ଵା ମନୁନା ପୁଟିତାନଥ
ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରରେ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିତ କରି, ପରେ ମନ୍ତ୍ରରେ ଆବୃତ କରି—
ଦଶତତ୍ତ୍ଵାନି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ମୂଲେନ ଵ୍ଯାପକଂ ଚରେତ୍
ଦଶ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ରଖି, ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରରେ ବ୍ୟାପିତ ହୋଇ ଚଳିବା ଉଚିତ।
ଶୀର୍ଷେ ଲଲାଟେ ଭ୍ରୂମଧ୍ଯେ ନେତ୍ରଯୋଃ କର୍ଣଯୋସ୍ତଥା
ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ, ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟ, ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନରେ—
ଉଦରେ ନାଭିଦେଶେ ଚ ଲିଙ୍ଗେ ମୂଲସରୋରୁହେ
ପେଟ, ନାଭି, ଲିଙ୍ଗ ଓ ମୂଳ ପଦ୍ମରେ—
ନ୍ଯସେଦ୍ଧୃଦନ୍ତାନ୍ମନ୍ତ୍ରାଣାଂ ସୃଷ୍ଟିନ୍ଯାସୋ ଽଯମୀରିତଃ
ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ମନ୍ତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ; ଏହିଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ନ୍ୟାସ କୁହାଯାଏ।
କଟ୍ଯାଂ ଜାନ୍ଵୋର୍ଜଙ୍ଘଯୋଶ୍ଚ ଗୁଲ୍ଫଯୋଃ ପାଦଯୋସ୍ତଥା
କଟି, ଗୁଡ଼ା, ଗୋଡ଼, ଗୁଲ୍ଫ ଓ ପାଦରେ ମଧ୍ୟ—
ଵଦନେ ଚିବୁକେ କଣ୍ଠେ ଦୋର୍ମୂଲେ ଵିନ୍ଯସେତ୍କ୍ରମାତ୍
ମୁଁହ, ଠୋଡ଼, ଗଳା ଓ ବାହୁର ମୂଳରେ କ୍ରମରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ପାଦଯୋର୍ଗୁଲ୍ଫଯୋଶ୍ଚୈଵ ଜଙ୍ଘଯୋର୍ଜାନୁନୋସ୍ତଥା
ପାଦ, ଗୁଢ଼ି, ଗୋଡ଼ର ଗୋଡ଼ା, ଗୁଡ଼ି, ଓ ଘୁଁଡ଼ିରେ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ଦୋର୍ମୂଲେ କଣ୍ଠଦେଶେ ଚ ଚିବୁକେ ଵଦନେ ନସୋଃ
ବାହୁର ତଳ, କଣ୍ଠ, ଠୋଡ଼, ମୁହଁ ଓ ନାକରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ନ୍ଯସେନ୍ମନ୍ତ୍ରଵର୍ଣାନ୍ସଂହାରାଖ୍ଯୋ ଽଯମୀରିତଃ
ମୁଣ୍ଡରେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏହାକୁ 'ସଂହାର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୂର୍ତିପଞ୍ଜରନାମାନଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ପୂର୍ଵଵତ୍ତତଃ
ପୂର୍ବର ଭଳି 'ମୂର୍ତ୍ତିପଞ୍ଜର' କୁ ଏଠାରେ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ସହସ୍ରାର୍କଭାସ୍ଵରୈର୍ଭଵନୋତ୍ତମୈଃ
ଦ୍ୱାରକାରେ, ହଜାର ରବିର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହଲ ରହିଛି।
ଜ୍ଵଲଦ୍ରତ୍ନ ମଯସ୍ତଂଭଦ୍ଵାରତୋରଣକୁଡ୍ଯକେ
ତାହାର ସ୍ତମ୍ଭ, ଦ୍ୱାର ଓ ଦେଉଳ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଣିରେ ତିଆରି।
ପଦ୍ମରାଗସ୍ଥଲୀରାଜଦ୍ରତ୍ନସଂଘୈଶ୍ଚ ମଧ୍ଯତଃ
ମଧ୍ୟରେ, ପଦ୍ମରାଗ ଚଉକି ଉପରେ ମଣିମାଳା ରହିଛି।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପାଵଲିଭିଃ ପ୍ରଦୀପିତଦିଗନ୍ତରେ
ମଣିର ଦୀପମାଳା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଆଲୋକିତ।
ସମାସୀନୋ ଽଚ୍ଯୁତୋ ଧ୍ଯେଯୋ ଦ୍ରୁତହାଟକସନ୍ନିଭଃ
ସେଠାରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ସେ ଶୁଧା ସୁନାର ଭଳି ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁଂଦରଃ ସୌମ୍ଯଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଅନାହତୋଚ୍ଛଲଦ୍ରତ୍ନଧାରୌଘକଲଶଂ ସ୍ପୃଶନ୍
ଅନାହତ ଚକ୍ରରୁ ବହୁତ ମଣି ଝରିବା ଦେଉଳକୁ ସେ ଛୁଉଛନ୍ତି।
ରୁକ୍ମିଣୀସତ୍ଯଭାମେ ଽସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ରତ୍ନୌଘଧାରଯା
ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମଣିର ଧାରା ଢାଳୁଛନ୍ତି।
ନାଗ୍ନଜିତୀ ସୁନନ୍ଦା ଚ ଦିଶନ୍ତ୍ଯୌ କଲଶୌ ତଯୋଃ
ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ସୁନନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି କଳଶ ଦେଉଛନ୍ତି।
ରତ୍ନନଦ୍ଯାଃ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ରତ୍ନପୂର୍ଣୌଂ ଘଟୌ ତଯୋଃ
ମଣି ନଦୀରୁ ମଣି ନେଇ, ସେମାନେ ସେହି ଦୁଇ କଳଶକୁ ଭରିଦେଉଛନ୍ତି।
ବହିଃ ଷୋଡଶ ସାହସ୍ରସଂଖ୍ଯାକାଃ ପରିତଃ ପ୍ରିଯାଃ
ବାହାରେ, ସୋଳେ ହଜାର ପ୍ରିୟାମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ତଦ୍ବହିଶ୍ଚାଷ୍ଟନିଧାଯଃ ପୂରଯନ୍ତୋ ଧନୈର୍ଧରାମ୍
ସେମାନଙ୍କ ବାହାରେ ଅଷ୍ଟ ନିଧି ଅଛି, ସେମାନେ ଧନରେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷପଞ୍ଚକଂ ତଦ୍ଦଶାଂଶତଃ
ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବା ତାହାର ଦଶମାଂଶ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଲିପ୍ଯ ଗନ୍ଧପଙ୍କେନ ଲିଖେଦଷ୍ଟଦଲାଂବୁଜମ୍
ସୁଗନ୍ଧି ଲେପ ଲଗାଇ, ଏକ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଅଙ୍କିତ କରିବା ଉଚିତ।