ଅହ୍ନୋ ମଧ୍ଯେ ଯଜେଦେଵଂ ଯଃ କୃଷ୍ଣଂ ଵୈଷ୍ଣଵୋତ୍ତମଃ
ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
ମେଧାଯୁଃଶ୍ରୀକାନ୍ତିଯୁକ୍ତଃ ପୁତ୍ରୈଃ ପୌତ୍ରୈଶ୍ଚ ଵର୍ଦ୍ଧତେ
ସେ ଜ୍ଞାନ, ଆୟୁ, ଶ୍ରୀ, ରୂପ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ, ପୁଅ ଓ ନତିମାନେ ସହ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବେ।
ସାଯାହ୍ନେ ନିଶି ଵେତ୍ଯତ୍ର ଵଦନ୍ତ୍ଯେକେ ଵିପଶ୍ଚିତଃ
କିଛି ଜ୍ଞାନୀ ଏହା ସାନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ କିମ୍ବା ରାତିରେ କରିବାକୁ କହନ୍ତି।
ଉଭଯୀମୁଭଯେନୈଵ କୁର୍ଯାଦିତ୍ଯପରେ ଜଗୁଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଇ ବେଳେ, ଦୁଇ ପ୍ରକାରରେ କରିବାକୁ କହନ୍ତି।
ଅଷ୍ଟସାହସ୍ରସଂଖ୍ଯାତୈର୍ଭଵନୈରୁପମଣ୍ଡିତେ
ଆଠ ହଜାର ଘର ଥିବା ଭବନରେ, ଅତି ଭବ୍ୟ ଭବନରେ—
ସରୋଭିର୍ନୀଲାଂଭୋଭିଃ ପରୀତେ ଭଵନୋତ୍ତମେ
ନୀଳ ଜଳର ଝିଲି ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଉତ୍ତମ ଭବନରେ—
ହେମାଂଭୋଜାସନାସୀନଂ କୃଷ୍ଣଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନମ୍
ସୁନା ପଦ୍ମ ଆସନରେ ବସିଥିବା, ତିନି ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ।
ତେଭ୍ଯୋ ମୁନିଭ୍ଯଃ ସ୍ଵଂ ଧାମ ଦିଶନ୍ତଂ ପରମକ୍ଷରମ୍
ସେ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବିନାଶୀ ଧାମ ଦେଇଥିବେ।
ସ୍ନିଗ୍ଧଂ କୁନ୍ତଲସଂଭିନ୍ନକିରୀଟଵନମାଲିନମ୍
ସେ ମୃଦୁ, କେଶରେ ମୁକୁଟ ଓ ବନମାଳା ଗୁଞ୍ଜିଥିବା।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଭ୍ରାଜତ୍କୌସ୍ତୁଭଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଚମକ ଅଛି, ଏବଂ ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ହାରକେଯୂରକଟକକଟିସୂତ୍ରୈରଲଙ୍କୃତମ୍
ହାର, କେୟୁର, କଙ୍କଣ ଓ କଟିସୂତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଅଛନ୍ତି ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମରାଜଦ୍ଭୁଜଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଚାରିଟି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବାହୁରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧରିଛନ୍ତି ।
ଦ୍ଵିତୀଯା ମହିଷୀଭିସ୍ତୁ ତୃତୀଯାଯାଂ ସମର୍ଚଯେତ୍
ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଣୀ ସହିତ ତୃତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନଂ ଚ ଶୈନେଯଂ ଦିକ୍ଷ୍ଵଗ୍ରେ ଵିନତାସୁତମ୍
ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଶୈନେୟ ଓ ଦିଗ୍ବଳୟର ଆଗରେ ବିନତାପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ।
ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ପାଯସଂ ଵିନିଵେଦଯେତ୍
ଏପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରି ସେ ପାୟସ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଜପେଦଷ୍ଟଶତଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାଵଯନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ପୁରୋହିତ ଏକଶଏ ଆଠଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଭାବନା କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଆସନାଦର୍ଘ୍ଯପର୍ଯନ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ନମେତ୍ସୁଧୀଃ
ଆସନ ଦେଉଥିବାରୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ନମସ୍କାର କରିବେ ।
ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ତନ୍ମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ପୁନରାତ୍ମାନମର୍ଚଯେତ୍
ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ବିସ୍ଥାପନ କରି, ନିଜେ ତାହାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ପୁନି ନିଜ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ଯାନ୍ତେ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ସମାପ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ।
ଯଜେଦ୍ରାସପରିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଗୋପୀମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯଗମ୍
ରାସନୃତ୍ୟରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଗୋପୀମାଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ।
ରଜୋଭିର୍ଧୂସରୈର୍ମନ୍ଦମାରୁତୈଃ ଶିଶିରୀକୃତେ
ମୃଦୁ ପବନରେ ଶୀତଳ ହୋଇ, ଧୂଳିରେ ହଳକା ମାଟି ଲାଗିଛି ।
ପୀଯୂଷାଂଶୁକରୈର୍ଵିଶାଲିତହରିତ୍ପ୍ରାନ୍ତେ ସ୍ମରୋଦ୍ଦୀପନେ କାଲିନ୍ଦୀପୁଲିନାଙ୍ଗଣେ ସ୍ମିତମୁଖଂ ଵେଣୁଂ ରଣନ୍ତଂ ମୁହୁଃ
ଯମୁନା ପାରରେ ବିଶାଳ ହରିତ କାନନ ଛାଡ଼ରେ, ଅମୃତ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ପ୍ରେମ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ବାରମ୍ବାର ବାଁଶୀ ବଜାଉଥିବାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ।
ମାଯୂରଚ୍ଛଦବଦ୍ଧମୌଲିଵିଲସଦ୍ଧଂମିଲ୍ଲମାଲଂ ଚଲଂ ଦୀପ୍ଯତ୍କୁଣ୍ଡଲରତ୍ନରଶ୍ମିଵିଲସଦ୍ଗଣ୍ଡଦ୍ଵଯୋଦ୍ବାସିତମ୍
ମୟୂରପିଛା ଲାଗିଥିବା ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲମାଳା ଝଲମଲାଉଛି, ଚମକୁଥିବା ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳର ଆଲୋକରେ ଗଣ୍ଡଦ୍ୱୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଵିନିବଦ୍ଧଗୋପଦଯିତାଦୋର୍ଵଲ୍ଲିଵୀତଂ ଲସଦ୍ରାସକ୍ରୀଡନଲୋଲୁପଂ ମନସିଜାକ୍ରାନ୍ତଂ ମୁକୁନ୍ଦଂ ଭଵେତ୍
ଗୋପୀମାଣଙ୍କ ସହ ବାହୁ ବାହୁ ଧରି, ରାସକ୍ରୀଡ଼ାରେ ମନ ଲଗାଇ, କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ମୁକୁନ୍ଦ ଅନୁଭୂତ ।
ଭ୍ରମମାଣମମୂଭିରୁଦାରମଣିସ୍ଫୁଟମଣ୍ଡନସିଂଜିତଚାରୁତନୁମ୍
ସେ ଗୋପୀମାଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣିର ଅଳଙ୍କାରର ଧ୍ୱନିରେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଆକର୍ଷଣୀୟ ।
ମଣିଶଙ୍କୁଗମପ୍ଯମୁନା ଵପୁଷା ବହୁଧା ଵିହିତସ୍ଵକଦିଵ୍ଯତନୁମ୍
ମଣି, ଶଂଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ।
ଶ୍ରୀକାମଃ ସସ୍ଵରାଦ୍ଯାନି କଲାବ୍ଜୈର୍ଵୈଷ୍ଣଵୋତ୍ତମଃ
ଶ୍ରୀଙ୍କ ଆଶା କରି, ସ୍ୱରମୟ ସଙ୍ଗୀତ ଓ କଳାର ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବ ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯାନପି ଵଜ୍ରାଦୀନ୍ପୂଜଯେତ୍ତଦନନ୍ତରମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ପଦ୍ଭ୍ଯାମିତରେତରୈସ୍ତୁ ହସ୍ତୈର୍ଭ୍ରମୋ ଽଯଂ ଖଲୁ ରାସଗୋଷ୍ଠୀ
ଏହି ଦଳୀୟ ନୃତ୍ୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ପାଦ ଓ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଧରି ରହନ୍ତି—ଏହିଠାରେ ରାସ ମଣ୍ଡଳ ହେଉଛି।
ନୈଵେଦ୍ଯମର୍ଚଯିତ୍ଵା ତୁ ଚଷକୈର୍ନୃପସଂଖ୍ଯକୈଃ
ପରେ, ଭୋଗ ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ରାଜାମାନେ ଯେତେ ଥିଲେ, ସେତେ ଗିଳାସ ନେଇ—