ଵାସୁଦେଵଃ ସଂକର୍ଷଣଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚାନିରୁଦ୍ଧକଃ
ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ।
ପରମେଷ୍ଠିପୁମାଞ୍ଚ୍ଛୌ ଚଵିଶ୍ଵନିଵୃତ୍ତିସର୍ଵକାଃ
ପରମେଷ୍ଠି, ପୁମାନ୍, ଶୌଚ୍ୟ, ବିଶ୍ୱନିବୃତ୍ତି ଓ ସର୍ବକା।
ସ୍ଵବୀଜାଦ୍ଯଂ କୋପତତ୍ଵଂ ନୃସିଂହଂ ଵ୍ଯାପକେନ ଚ
ନିଜ ବୀଜ ଆରମ୍ଭରୁ କ୍ରୋଧ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ନୃସିଂହ, ବ୍ୟାପକ ତତ୍ତ୍ୱ ସହ।
ମକାରାଦ୍ଯା ଆଦ୍ଯଵର୍ଣାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଯୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଭୂଷିତାଃ
ମକାର ଆରମ୍ଭ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଣାଯାମଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ପୂରକୁମ୍ଭକରେଚକୈଃ
ପରେ, ପୂରକ, କୁମ୍ଭକ ଓ ରେଚକ ସହ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ।
କେଚିଦାହୁରିହାଚାର୍ଯାଃ ପ୍ରାଣାଯାମୋତ୍ତରଂ ପୁନଃ
କିଛି ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ କହନ୍ତି ପ୍ରାଣାୟାମ ପୁନି କରିବା ଉଚିତ।
ଦଶତତ୍ତ୍ଵାଦି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣଵିଧାନତଃ
ଦଶ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟକୁ ଆଗାମୀ ବିଧି ଅନୁସାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵାଙ୍ଗେ ଵ୍ଯାପକଂ କୃତ୍ଵା କିରୀଟମନୁନା ସୁଧୀଃ
ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପକ ତତ୍ତ୍ୱକୁ କିରୀଟ ମନ୍ତ୍ର ସହ କରିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଚାହିଁ।
ପଞ୍ଚାଙ୍ଗୁଲୀଷୁ କରଯୋଃ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ତତଃ
ହାତର ପାଞ୍ଚଟି ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ପାଞ୍ଚଟି ଅଂଶକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ସକୃଦ୍ଵ୍ଯାପଯ୍ଯ ତାରେଣ ମନ୍ତ୍ରନ୍ଯାସଂ ତତଶ୍ଚରେତ୍
‘ତାର’ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଏକଥର ବିସ୍ତାର କରି, ପରେ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ଘ୍ରାଣଯୋର୍ଵଦନେ କଣ୍ଠେ ହୃଦି ନାଭୌ ତଥା ପୁନଃ
ନାକ, ମୁହଁ, ଗଳା, ହୃଦୟ ଓ ନାଭିରେ ଏହିପରି ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ହୃଦନ୍ତାନ୍ମନ୍ତ୍ରଵର୍ଣାଂଶ୍ଚ ତତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ଧ୍ରୁଵଂ ନ୍ଯସେତ୍
ହୃଦୟରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଵିନ୍ଯସେଦ୍ଧୃଦଯାନ୍ତାନି ମନୋଃ ପଞ୍ଚପଦାନି ଚ
ହୃଦୟରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷର ଓ ମନର ପାଞ୍ଚଟି ଅଂଶକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଥ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ମହାଗୁହ୍ଯଂ ସର୍ଵନ୍ଯାସୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ନ୍ୟାସ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ଗୁପ୍ତତମ ମହାରହସ୍ୟ କଥା କହିବି।
ଅଣିମାଦ୍ଯଷ୍ଟସିଦ୍ଧୀନାମୀଶ୍ଵରଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ଅଣିମା ଆଦି ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧିର ନାଥ ହେବାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତାରାଦ୍ଯାଭିର୍ଵ୍ଯାହୃତିଭିଃ ସଂପୁଟଂ ଵିନ୍ଯସେନ୍ମନୁମ୍
‘ତାର’ ଆଦି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରକୁ ସଂପୁଟିତ କରିବା ଉଚିତ।
ଗାଯତ୍ର୍ଯା ପୁଟୁତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵିନ୍ଯସେନ୍ମାତୃକାସ୍ଥଲେ
ଗାୟତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ସଂପୁଟିତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ମାତୃକା ଅକ୍ଷରର ଆସନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ମାତୃକାପୁଟିତଂ ମୂଲଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ସାଧକୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାଧକ ମାତୃକା ଦ୍ୱାରା ସଂପୁଟିତ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ତୃଚଂ ନ ମାତୃକାଵର୍ଣାନ୍ପୂର୍ଵଂ ତତ୍ତତ୍ସ୍ଥଲେ ସୁଧୀଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରଥମେ ମାତୃକା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ତିନିମୂଳ ନୁହେଁ, ସେସବୁ ସ୍ଥାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅନେନ ନ୍ଯାସଵର୍ଯେଣ ସାକ୍ଷାତ୍କୃଷ୍ଣସମୋ ଭଵେତ୍
ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଅନୁଭୂତି ଲାଭ କରେ।
ଦେଵା ଅପି ନମନ୍ତ୍ଯେନଂ କିଂପୁନର୍ମାନଵା ଭୁଵି
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି; ତେଣୁ ଭୂମିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କଣ କରିବେ?
ଦେଵଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ସ୍ଵହୃଦଯେ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟପ୍ରଦାଯକମ୍
ନିଜ ହୃଦୟରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ସସ୍ମେଯମଞ୍ଜରୀଵୃନ୍ଦଵଲ୍ଲରୀଵେଷ୍ଟିତୈଃ ଶୁଭୈଃ
ସୁନ୍ଦର ଫୁଲିଥିବା ଲତାର ମଞ୍ଜରୀ ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଥିବା, ଏହା ଅତି ଶୋଭାମୟ।
ସ୍ମରେଚ୍ଛିଶିରିତଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ମନ୍ତ୍ରୀସମାହିତଃ
ମନ୍ତ୍ର ସାଧକ ଶୀତଳ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଲୁବ୍ଧାନ୍ତଃ କରଣୈର୍ଗୁଞ୍ଜଦ୍ଦ୍ଵିରେଫପଟଲୈଃ ଶୁଭମ୍
ଭିତରେ କାମନାରେ ଲିନ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍କାର ଦେଉଥିବା ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ।
ମୁଖରୀକୃତମାନୃତ୍ଯନ୍ମାଯୂରକୁଲମଞ୍ଜୁଲମ୍
ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ମୟୂର ଦଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଖର ହୋଇଥିବା, ଏହା ଅତି ଆକର୍ଷକ।
ଉନ୍ନିଦ୍ରାଂବୁରୁହଵ୍ରାତରଜୋଭିର୍ଧୂସରୈଃ ଶିଵୈଃ
ଅନିଦ୍ରା ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଗୁଛର ପବିତ୍ର ଧୂଳିରେ, ଯାହା ଧୂସର ଓ ଶୁଭ୍ର ଅଟୁଟ ରହିଛି,
ଵିଲୋଲନପରୈଃ ସଂସେଵିତଂ ଵା ତୈର୍ନିରନ୍ତରମ୍
ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ଚିତ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଠାରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ତଦଧଃ ସ୍ଵର୍ଣଵେଦ୍ଯାଂ ଚ ରତ୍ନପୀଠମନୁତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ତଳେ ସୁନା ଦେବାଳୟ ଉପରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରତ୍ନ ରାଜସିଂହାସନ ଅଛି।
ଅଷ୍ଟପତ୍ରଂ ଚ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ମୁକୁନ୍ଦଂ ସଂସ୍ମରେତ୍ସ୍ଥିତମ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟରେ ଅଷ୍ଟପତ୍ର ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଉପରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।