ସ୍ଵାହା ଶକ୍ତିର୍ନିଯୋଗସ୍ତୁ ଚତୁର୍ଵର୍ଗପ୍ରସିଦ୍ଧଯେ
ସ୍ୱାହା ଶକ୍ତି ଅଟୁ ଏହି ନିୟମ ଚାରିଟି ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଗୁହ୍ଯେ ବୀଜଂ ପଦୋଃ ଶକ୍ତିଂ ନ୍ଯସେତ୍ସାଧକସତ୍ତମଃ
ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ଚରଣ ତଳେ ବୀଜ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।
ପଞ୍ଚାଙ୍ଗାନି ପ୍ରଵିନ୍ଯସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵନ୍ଯାସଂ ସମାଚରେତ୍
ପାଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗକୁ ରଖି ତତ୍ତ୍ୱ ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ମତ୍ଯନ୍ତାନି ଚ ତତ୍ଵାନି ଜୀଵାଦ୍ଯାନି ନ୍ଯସେତ୍କ୍ରମାତ୍
ଜୀବ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଶବ୍ଦଂ ସ୍ପର୍ଶଂ ରୂପରସୌ ଗନ୍ଧଂ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତ୍ଵଚଂ ତଥା
ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ରସ ଓ ଗନ୍ଧ; ଶ୍ରବଣ, ଚମ୍ମ ଏହିପରି।
ପାଯୁଂ ଶିଶ୍ନମଥାକାଶଂ ଵାଯୁଂ ଵହ୍ନିଂ ଜଲଂ ମହୀମ୍
ପାୟୁ, ଶିଶ୍ନ, ତାପରେ ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀ।
ମୂର୍ଦ୍ଧାସ୍ଯହୃଦ୍ଗୁହ୍ଯ ପାଦେଷ୍ଵଥ ଶବ୍ଦାଦିକାନ୍ନ୍ଯସେତ୍
ମୁଣ୍ଡ, ମୁଖ, ହୃଦୟ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଓ ପାଦରେ ଶବ୍ଦ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।
ତଥା ଵାଗାଦୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସ୍ଵସ୍ଵସ୍ଥାନଷୁ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ଏହିପରି, ବାକ୍ ଆଦି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ହୃତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକମର୍କେନ୍ଦୁହ୍ନିବିଂବାନ୍ଯନୁକ୍ରମାତ୍
ହୃଦୟର ପଦ୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଭୂତାଷ୍ଟାଂ ଗାକ୍ଷିପଦଗୈର୍ଵର୍ଣୈଃ ପ୍ରଗ୍ଵିନ୍ନ୍ଯସେଦ୍ଧୃଦି
ଆଖି, ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅକ୍ଷର ସହିତ ଅଷ୍ଟ ଭୂତକୁ ହୃଦୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଵାସୁଦେଵଃ ସଂକର୍ଷଣଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚାନିରୁଦ୍ଧକଃ
ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ।
ପରମେଷ୍ଠିପୁମାଞ୍ଚ୍ଛୌ ଚଵିଶ୍ଵନିଵୃତ୍ତିସର୍ଵକାଃ
ପରମେଷ୍ଠି, ପୁମାନ୍, ଶୌଚ୍ୟ, ବିଶ୍ୱନିବୃତ୍ତି ଓ ସର୍ବକା।
ସ୍ଵବୀଜାଦ୍ଯଂ କୋପତତ୍ଵଂ ନୃସିଂହଂ ଵ୍ଯାପକେନ ଚ
ନିଜ ବୀଜ ଆରମ୍ଭରୁ କ୍ରୋଧ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ନୃସିଂହ, ବ୍ୟାପକ ତତ୍ତ୍ୱ ସହ।
ମକାରାଦ୍ଯା ଆଦ୍ଯଵର୍ଣାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଯୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଭୂଷିତାଃ
ମକାର ଆରମ୍ଭ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଣାଯାମଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ପୂରକୁମ୍ଭକରେଚକୈଃ
ପରେ, ପୂରକ, କୁମ୍ଭକ ଓ ରେଚକ ସହ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ।
କେଚିଦାହୁରିହାଚାର୍ଯାଃ ପ୍ରାଣାଯାମୋତ୍ତରଂ ପୁନଃ
କିଛି ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ କହନ୍ତି ପ୍ରାଣାୟାମ ପୁନି କରିବା ଉଚିତ।
ଦଶତତ୍ତ୍ଵାଦି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣଵିଧାନତଃ
ଦଶ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟକୁ ଆଗାମୀ ବିଧି ଅନୁସାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵାଙ୍ଗେ ଵ୍ଯାପକଂ କୃତ୍ଵା କିରୀଟମନୁନା ସୁଧୀଃ
ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପକ ତତ୍ତ୍ୱକୁ କିରୀଟ ମନ୍ତ୍ର ସହ କରିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଚାହିଁ।
ପଞ୍ଚାଙ୍ଗୁଲୀଷୁ କରଯୋଃ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ତତଃ
ହାତର ପାଞ୍ଚଟି ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ପାଞ୍ଚଟି ଅଂଶକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ସକୃଦ୍ଵ୍ଯାପଯ୍ଯ ତାରେଣ ମନ୍ତ୍ରନ୍ଯାସଂ ତତଶ୍ଚରେତ୍
‘ତାର’ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଏକଥର ବିସ୍ତାର କରି, ପରେ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ଘ୍ରାଣଯୋର୍ଵଦନେ କଣ୍ଠେ ହୃଦି ନାଭୌ ତଥା ପୁନଃ
ନାକ, ମୁହଁ, ଗଳା, ହୃଦୟ ଓ ନାଭିରେ ଏହିପରି ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ହୃଦନ୍ତାନ୍ମନ୍ତ୍ରଵର୍ଣାଂଶ୍ଚ ତତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ଧ୍ରୁଵଂ ନ୍ଯସେତ୍
ହୃଦୟରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଵିନ୍ଯସେଦ୍ଧୃଦଯାନ୍ତାନି ମନୋଃ ପଞ୍ଚପଦାନି ଚ
ହୃଦୟରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷର ଓ ମନର ପାଞ୍ଚଟି ଅଂଶକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଥ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ମହାଗୁହ୍ଯଂ ସର୍ଵନ୍ଯାସୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ନ୍ୟାସ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ଗୁପ୍ତତମ ମହାରହସ୍ୟ କଥା କହିବି।
ଅଣିମାଦ୍ଯଷ୍ଟସିଦ୍ଧୀନାମୀଶ୍ଵରଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ଅଣିମା ଆଦି ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧିର ନାଥ ହେବାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତାରାଦ୍ଯାଭିର୍ଵ୍ଯାହୃତିଭିଃ ସଂପୁଟଂ ଵିନ୍ଯସେନ୍ମନୁମ୍
‘ତାର’ ଆଦି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରକୁ ସଂପୁଟିତ କରିବା ଉଚିତ।
ଗାଯତ୍ର୍ଯା ପୁଟୁତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵିନ୍ଯସେନ୍ମାତୃକାସ୍ଥଲେ
ଗାୟତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ସଂପୁଟିତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ମାତୃକା ଅକ୍ଷରର ଆସନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ମାତୃକାପୁଟିତଂ ମୂଲଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ସାଧକୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାଧକ ମାତୃକା ଦ୍ୱାରା ସଂପୁଟିତ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ତୃଚଂ ନ ମାତୃକାଵର୍ଣାନ୍ପୂର୍ଵଂ ତତ୍ତତ୍ସ୍ଥଲେ ସୁଧୀଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରଥମେ ମାତୃକା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ତିନିମୂଳ ନୁହେଁ, ସେସବୁ ସ୍ଥାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅନେନ ନ୍ଯାସଵର୍ଯେଣ ସାକ୍ଷାତ୍କୃଷ୍ଣସମୋ ଭଵେତ୍
ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଅନୁଭୂତି ଲାଭ କରେ।