ଏଭିଃ ପୁତ୍ରୈରିଦଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ଏହି ପୁଅମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ତପଶ୍ଚ ସତ୍ଯମିତ୍ଯେଵଂ ଲୋକାଃ ସତ୍ଯୋପରି ସ୍ଥିତାଃ
ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟ — ଏହିଭଳି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତି କରି ରହିଛି।
ମହାତଲଂ ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ତତୋ ଽଧଚ୍ଚ ରସାତଲମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାଠାରୁ ତଳେ ମହାତଳ ଅଛି, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଆଉ ତଳେ ରସାତଳ ଅଛି।
ଏଷ ସର୍ଵେଷୁ ଲୋକେଷୁ ଲୋକନାଥାଂଶ୍ଚ ସୃଷ୍ଟଵାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଲୋକନାଥମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଵର୍ତ୍ତନାଦୀନି ସର୍ଵାଣି ଯଥାଯୋଗ୍ଯଂମକଲ୍ପଯତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ କାର୍ଯ୍ୟମାନେକୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ।
ଲୋକାଲୋକଶ୍ଚ ଭୂମ୍ଯନ୍ତେ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ସତ୍ପ ସାଗରାଃ
ଭୂମିର ସେଷରେ ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଏବଂ ତାହା ମଧ୍ୟରେ ସାତଟି ସାଗର ଅଛି।
ବାହ୍ଯା ନଦ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ଜନାଶ୍ଚାମରସନ୍ନିଭାଃ
ବାହାର ନଦୀମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଅମରମାନେ ପରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
କ୍ରୌଞ୍ଚଶାକୌ ପୁଷ୍କରଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଦେଵଭୂମଯଃ
କ୍ରଉଞ୍ଚ, ଶାକ ଓ ପୁଷ୍କର — ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେର ଭୂମି।
ଲଵଣେକ୍ଷୁସୁରାସର୍ପିର୍ଦଧିକ୍ଷୀରଜଲୈଃ ସମମ୍
ଲୁଣ, ଇଖୁରସ, ମଦ, ଘିଅ, ଦହି, ଦୁଧ ଓ ପାଣି ସହିତ।
ଜ୍ଞେଯା ଦ୍ଵିଗୁଣଵିସ୍ତରା ଲୋକାଲୋକାଞ୍ଚ ପର୍ଵତାତ୍
ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତର ଦୁଇଗୁଣା ଚଉଡ଼ା ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅଟେ।
ଜ୍ଞେଯଂ ତଦ୍ଭାରତଂ ଵର୍ଷଂ ସର୍ଵକର୍ମଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏହି ଭାରତ ଭୂମି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥିବା ଭାବରେ ଜଣାଯିବ।
ତତ୍ଫଲଂ ଭୁଜ୍ଯତେ ଚୈଵ ଭୋଗଭୂମିଧନକ୍ରମାତ୍
ଏହାର ଫଳ ଭୋଗ, ଭୂମି ଓ ଧନର କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ।
ତତ୍ଫଲଂ କ୍ଷଯି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଭୁଜ୍ଯତେ ଽନ୍ଯତ୍ରଜନ୍ତୁଭିଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ଫଳ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପଭୋଗ କରି ଶେଷ କରନ୍ତି।
ସଂଚିତଂ ସୁମହତ୍ପୁଣ୍ଯମକ୍ଷଯ୍ଯମମଲଂ ଶୁଭମ୍
ଏହି ସଞ୍ଚିତ ମହାପୁଣ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ, ନିର୍ମଳ ଓ ଶୁଭ।
କଦା ପୁଣ୍ଯେନ ମହତା ଯାସ୍ଯାମ ପରମଂ ପଦମ୍
କେବେ ଏହି ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବୁ?
ଜଗଦୀଶଂସମେଷ୍ଯାମୋ ନିତ୍ଯାନନ୍ଦମନାମଯମ୍
ଆମେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ, ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ।
ନ ତସ୍ଯ ସଦୃଶୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ନାରଦା
ହେ ନାରଦ, ତିନୋଟି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ଶୁକ୍ଷଷୁର୍ଵାପି ମହତଃ ସଵେଦ୍ଯୋ ଦିଵିଜୈରପି
ଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ, ସବୁଠୁ ବଡ଼କୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି।
ଭକ୍ତୋଚ୍ଛିଷ୍ଟାନ୍ନସେଵୀ ଚ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍
ଭକ୍ତଙ୍କର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଯିଏ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଅହିଂସାଦିପରଃ ଶନ୍ତିଃ ସୋ ଽପି ଵନ୍ଦ୍ଯଃ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ
ଯିଏ ଅହିଂସା ଓ ଏହା ପରି ଗୁଣରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ ଏବଂ ସାନ୍ତିଶୀଳ, ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୂଜ୍ୟ।
ସର୍ଵଭୂତହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ସୋ ଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯୋ ଦିଵିଜୈଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯିଏ ସବୁ ଜୀବର ଭଲ ପାଇଁ ସଦା କାମ କରେ, ସେ ଦେବମାନେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି।
ଅନସୂଯୁଃଶୁଚିର୍ଦକ୍ଷୋ ଯଃ ସୋ ଽପ୍ଯର୍ଚ୍ଯଃସୁରେଶ୍ଵରୈଃ
ଯିଏ ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ, ପବିତ୍ର ଓ କୁଶଳ, ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଵେଦଵାଦରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସ ଜ୍ଞେଯଃ ପଙ୍କିପାଵନଃ
ଯିଏ ସଦା ବେଦ ଆଲୋଚନାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ଅପବିତ୍ରଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିପାରିବା ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ସର୍ଵଂ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣ ନିତ୍ଯମସ୍ମଦାଦିଷୁ କା କଥା
ଯିଏ ସବୁକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଦେଖେ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କଣ କହିବା?
ଅପରିଗ୍ରହଶୀ ଲଶ୍ଚ ଦେଵପୂଜ୍ଯଃ ସ ନାରଦ
ଯିଏ କିଛି ଜମା କରେନାହିଁ, ସେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ନାରଦ।
ପରୋପକାରନିରତଃ ପୂଜନୀଯଃ ସୁରାସୁରୈଃ
ଯିଏ ପରଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ଲାଗିଥାଏ, ସେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସତ୍ସଂଗେ ଽପି ଚ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ସୋ ଽପି ଵନ୍ଦ୍ଯଃ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ
ଯାହାଙ୍କର ସତ୍ସଙ୍ଗ ଅଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ପୂଜ୍ୟ।
କରୋତି ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ସଂବନ୍ଧୋ ଽସ୍ମାଭିରେଵ ଚ
ଯିଏ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଆମ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଗଢେ—
ସ ଏଵ ଦୁଷ୍କୃତିର୍ମୂଢୋ ନାସ୍ତ୍ଯନ୍ଯୋ ଽସ୍ମାଦଚେତନଃ
ସେ ଏକମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟ ଓ ମୂଢ଼; ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅବିବେକୀ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।
ପୀଯୂଷକଲଶଂ ସୁକ୍ତ୍ଵା ଵିଷଭାଣ୍ଡମୁପାଶ୍ରିତଃ
ଅମୃତର ଘଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ବିଷର ପାତ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ।