ପଠତାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଚୈଵ ଗଚ୍ଛ ଵିପ୍ର ଯଥାସୁଖମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପଢିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା, ଯେପରି ଚାହିଁବ, ଯାଉ।
ଵଚନଂ ଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ନତ୍ଵା ଚାଗାଂ ଯଥାଗତଃ
ବାକ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ସାରଂ କିମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଏହି ସାର ଆନନ୍ଦ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ଯତ୍ପପ୍ରଚ୍ଛ ପୁନସ୍ତଚ୍ଚ ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯଂ ପ୍ରଵଦାମ୍ଯହମ୍
ତୁମେ ଯାହା ପୁନି ପଚାରିଥିଲ, ସେଇ କଥା ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିବି।
ଚରିତଂ ଚ ମହତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୂଯୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟମୟ ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁଣି, ସେ ଆଉ କିଛି କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରାଵିତଂ ଚରିତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶିଵସ୍ଯ ଚ ହନୂମତଃ
ଶିବ ଓ ହନୁମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ଶୁଣାଯାଇଛି।
ତତ୍ପ୍ରବ୍ରୂହି ମହାଭାଗ କିଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵାନ୍ଯଦ୍ଵିଦାଂଵର
ମହାଭାଗ, ଏହି କଥା କହ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଉ କଣ ପଚାରିବା ଉଚିତ?
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଯାନ୍ସମାରାଧ୍ଯ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦିକରଣେ କ୍ଷମାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟି କାମରେ ଯେଉଁମାନେ ସକ୍ଷମ।
ଗୋପୀଜନପଦଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵଲ୍ଲଭାଯାଗ୍ନିସୁଂଦରୀ
ପରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଭୂମି, ବଲ୍ଲଭା ଓ ଅଗ୍ନିସୁନ୍ଦରୀ।
ନାରଦୋ ଽସ୍ଯ ମୁନିଶ୍ଛନ୍ଦୋ ଗାଯତ୍ରୀ ଦେଵତା ପୁନଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ନାରଦ, ଛନ୍ଦ ଚନ୍ଦ, ଦେବତା ଗାୟତ୍ରୀ।
ସ୍ଵାହା ଶକ୍ତିର୍ନିଯୋଗସ୍ତୁ ଚତୁର୍ଵର୍ଗପ୍ରସିଦ୍ଧଯେ
ସ୍ୱାହା ଶକ୍ତି ଅଟୁ ଏହି ନିୟମ ଚାରିଟି ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଗୁହ୍ଯେ ବୀଜଂ ପଦୋଃ ଶକ୍ତିଂ ନ୍ଯସେତ୍ସାଧକସତ୍ତମଃ
ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ଚରଣ ତଳେ ବୀଜ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।
ପଞ୍ଚାଙ୍ଗାନି ପ୍ରଵିନ୍ଯସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵନ୍ଯାସଂ ସମାଚରେତ୍
ପାଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗକୁ ରଖି ତତ୍ତ୍ୱ ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ମତ୍ଯନ୍ତାନି ଚ ତତ୍ଵାନି ଜୀଵାଦ୍ଯାନି ନ୍ଯସେତ୍କ୍ରମାତ୍
ଜୀବ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଶବ୍ଦଂ ସ୍ପର୍ଶଂ ରୂପରସୌ ଗନ୍ଧଂ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତ୍ଵଚଂ ତଥା
ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ରସ ଓ ଗନ୍ଧ; ଶ୍ରବଣ, ଚମ୍ମ ଏହିପରି।
ପାଯୁଂ ଶିଶ୍ନମଥାକାଶଂ ଵାଯୁଂ ଵହ୍ନିଂ ଜଲଂ ମହୀମ୍
ପାୟୁ, ଶିଶ୍ନ, ତାପରେ ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀ।
ମୂର୍ଦ୍ଧାସ୍ଯହୃଦ୍ଗୁହ୍ଯ ପାଦେଷ୍ଵଥ ଶବ୍ଦାଦିକାନ୍ନ୍ଯସେତ୍
ମୁଣ୍ଡ, ମୁଖ, ହୃଦୟ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଓ ପାଦରେ ଶବ୍ଦ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।
ତଥା ଵାଗାଦୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସ୍ଵସ୍ଵସ୍ଥାନଷୁ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ଏହିପରି, ବାକ୍ ଆଦି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ହୃତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକମର୍କେନ୍ଦୁହ୍ନିବିଂବାନ୍ଯନୁକ୍ରମାତ୍
ହୃଦୟର ପଦ୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଭୂତାଷ୍ଟାଂ ଗାକ୍ଷିପଦଗୈର୍ଵର୍ଣୈଃ ପ୍ରଗ୍ଵିନ୍ନ୍ଯସେଦ୍ଧୃଦି
ଆଖି, ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅକ୍ଷର ସହିତ ଅଷ୍ଟ ଭୂତକୁ ହୃଦୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଵାସୁଦେଵଃ ସଂକର୍ଷଣଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚାନିରୁଦ୍ଧକଃ
ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ।
ପରମେଷ୍ଠିପୁମାଞ୍ଚ୍ଛୌ ଚଵିଶ୍ଵନିଵୃତ୍ତିସର୍ଵକାଃ
ପରମେଷ୍ଠି, ପୁମାନ୍, ଶୌଚ୍ୟ, ବିଶ୍ୱନିବୃତ୍ତି ଓ ସର୍ବକା।
ସ୍ଵବୀଜାଦ୍ଯଂ କୋପତତ୍ଵଂ ନୃସିଂହଂ ଵ୍ଯାପକେନ ଚ
ନିଜ ବୀଜ ଆରମ୍ଭରୁ କ୍ରୋଧ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ନୃସିଂହ, ବ୍ୟାପକ ତତ୍ତ୍ୱ ସହ।
ମକାରାଦ୍ଯା ଆଦ୍ଯଵର୍ଣାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଯୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଭୂଷିତାଃ
ମକାର ଆରମ୍ଭ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଣାଯାମଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ପୂରକୁମ୍ଭକରେଚକୈଃ
ପରେ, ପୂରକ, କୁମ୍ଭକ ଓ ରେଚକ ସହ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ।
କେଚିଦାହୁରିହାଚାର୍ଯାଃ ପ୍ରାଣାଯାମୋତ୍ତରଂ ପୁନଃ
କିଛି ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ କହନ୍ତି ପ୍ରାଣାୟାମ ପୁନି କରିବା ଉଚିତ।
ଦଶତତ୍ତ୍ଵାଦି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣଵିଧାନତଃ
ଦଶ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟକୁ ଆଗାମୀ ବିଧି ଅନୁସାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵାଙ୍ଗେ ଵ୍ଯାପକଂ କୃତ୍ଵା କିରୀଟମନୁନା ସୁଧୀଃ
ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପକ ତତ୍ତ୍ୱକୁ କିରୀଟ ମନ୍ତ୍ର ସହ କରିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଚାହିଁ।
ପଞ୍ଚାଙ୍ଗୁଲୀଷୁ କରଯୋଃ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ତତଃ
ହାତର ପାଞ୍ଚଟି ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ପାଞ୍ଚଟି ଅଂଶକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ସକୃଦ୍ଵ୍ଯାପଯ୍ଯ ତାରେଣ ମନ୍ତ୍ରନ୍ଯାସଂ ତତଶ୍ଚରେତ୍
‘ତାର’ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଏକଥର ବିସ୍ତାର କରି, ପରେ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।