ଜଗଜ୍ଜାଡ୍ଯଵିଧ୍ଵଂସନୋଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଃ ସ୍ତାତ୍ପ୍ରସନ୍ନଃ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତିଃ
ଜଗତର ଜଡତାକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ସଦା ଆମେ ତାଙ୍କର କୃପା ପାଉ; ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତ୍ତି ଅବିରତ ରହୁ।
ଲଯଂ ଯାସ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଵାଚାଂ ଵିଦୂରେ ସ ଵୈ ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ କାଲତ୍ରଯାତ୍ମା
ଯେଉଁଠାରେ ସବୁ ଲୟ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଷା ନିର୍ବିକାର ହୁଏ—ସେ କାଳତ୍ରୟର ଆତ୍ମା ଆମେ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ସ ଵୈ ସର୍ଵମୂର୍ତିଃ ସଦା ନୋ ଵିଭୂତ୍ଯେପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ କିଂ ଜ୍ଞାପଯାମୋ ଽତ୍ର କୃତ୍ଯମ୍
ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ଥିବା, ସଦା ଆମେ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଆମର କୃତ୍ୟ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକ କଣ?
ଵିଷ୍ଣୁମାହ ମୁନୀନେତାନାନଯସ୍ଵ ମଦନ୍ତିକମ୍
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ହେ ମୁନି, ଏହି ତପସ୍ୱୀମାନେକୁ ମୋ ପାଖକୁ ନେଇଆଉ।'
ମୁନୀନ୍ସାଂତ୍ଵଯ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଶଙ୍କରମ୍
ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ ।
ତପୋଲୋକାଦ୍ଭୂମିଲୋକଂ ମୁନଯୋ ମୁକ୍ତକିଲ୍ବିଷାଃ
ମୁନିମାନେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତପୋଲୋକରୁ ଭୂଲୋକକୁ ଆସିଲେ ।
ଦେଵ ଦ୍ଵାଦଶଲୋକାନାଂ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଭସ୍ମରାଶଯଃ
ହେ ଦେବ, ବାରଟି ଲୋକରେ ଅଗ୍ନିର ଛାଇ ତାଳ ଦେଖାଯାଉଛି ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଗିରିଶଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ମୁନୀନୂର୍ଦ୍ଧରେତସଃ
ଏହା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ନାଥ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ସନ୍ଦେହୋ ନାସ୍ତି ମୁନଯଃ ସ୍ଥିତାନାଂ ନୋ ରହଃସ୍ଥଲେ
ହେ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ ।
କଥମଙ୍ଗାରଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ କଥଂ ନୋ ଵା ମହାଧ୍ଵନିଃ
କିପରି ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ କିପରି ଏହି ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଆସିଲା ?
ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯୋ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଦିସୁରସଂଗତମ୍
ମୁନିମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଘିରିଥିବା ଦେବଙ୍କୁ, କହିଲେ ।
ସ ଏଵାଙ୍ଗାର ଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ପିପାସୁରପିବଦ୍ଵିଭୋଃ
ସେ ଏକା ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ପିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ହେ ପ୍ରଭୁ ।
ଵୀରୋ ଽପ୍ଯାହ କପେର୍ଲିଙ୍ଗେ ପୀଠାଭାଵାଦିଦଂ କୃତମ୍
ବୀର ମଧ୍ୟ କହିଲେ: ବନର ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ନଥିବାରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିଲା ।
କପେଶ୍ଚିତ୍ତଂ ପରିଜ୍ଞାତୁଂ ମଯା କୃତମିଦଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ବନର ମନ ଜାଣିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଦେଵଦେଵଃ କୃପାନିଧିଃ
ଏଭଳି କହି, ଦୟାର ନିଧି ଦେବଦେବ ଆଗରୁ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ।
କଲ୍ପଯାମାସ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵୀରଭଦ୍ରମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ତତସ୍ତେ ଵିପୁଲା କୀର୍ତିର୍ଲୋକେ ସ୍ଥାସ୍ଯତି ଶାଶ୍ଵତୀ
ତାପରେ, ତୁମର ବଡ଼ କୀର୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ସଦା ରହିବ ।
ତାଂବୂଲଂ ଵୀରଭଦ୍ରାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍ପ୍ରୀତମାନସଃ
ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଲେ ।
ସମାପ୍ତାଯାଂ ତୁ ପୂଜାଯାଂ ହନୁମାନ୍ପ୍ରୀତମାନସଃ
ପୂଜା ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ହନୁମାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ,
ଦଦର୍ଶ ତମଥାଭ୍ଯାହ ଵୀଣା ମେ ଦୀଯତାମିତି
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପରେ କହିଲେ: 'ମୋତେ ବୀଣା ଦିଅ ।'
ମମାପୀଷ୍ଟେହଂ ଗନ୍ଧର୍ଵ ଵୀଣେତ୍ଯାହ କପୀଶ୍ଵରଃ
ବନର ନାଥ କହିଲେ: 'ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବୀଣା ଚାହେଁ, ହେ ଗନ୍ଧର୍ବ ।'
ତଦା ମୁଷ୍ଟିପ୍ରହାରେଣ ଗନ୍ଧର୍ଵଃ ପାତିତଃ କ୍ଷିତୌ
ତାପରେ, ମୁଷ୍ଟିର ଘା ଦେଇ, ଗନ୍ଧର୍ବ କୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ ।
ହନୁମାନ୍ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଗାଯନ୍ପ୍ରାଗାଚ୍ଛିଵାନ୍ତିକମ୍
ହନୁମାନ୍, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୀତ ଗାଇ ଶିବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ବୃହତୀକୁସୁମୈଃ ଶୁଦ୍ଧୈର୍ ଦେଵପାଦାଵପୂଜଯତ୍
ସେ ପବିତ୍ର ବୃହତୀ ଫୁଲରେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଦକୁ ପୂଜା କଲେ।
ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵତାନାଂ ଚ ନୃପାଣାଂ ଶଙ୍କରୋ ଽପି ଚ
ଶିବ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ସମୁଲ୍ଲଙ୍ଘନେ ଶକ୍ତିଂ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞତ୍ଵଂ ବଲୋନ୍ନତିମ୍
ଲାଘବ କ୍ଷମତା, ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ଉଚ୍ଚତାରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ମମ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ହନୁମାନ୍ହର୍ଷମାଗଗତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ସାମ୍ନାରେ ହନୁମାନ୍ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନମୂର୍ତିସ୍ତରୁଣଃ ଶିଵାଂଶଃ ସଂଭାଵଯାମାସ ସମସ୍ତଦେଵାନ୍
ସେ ଦୟାଳୁ ତରୁଣ ଦେହରେ, ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ମହେଶେନାହମପ୍ଯେନଂ ଶଶିମୌଲିମଵୈମି ଚ
ମହାଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୋରା ମୁଣ୍ଡର ଅଧିକାରୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନିପାରିଛି।
ବୁଦ୍ଧୌ ନ୍ଯାଯେ ଚ ଵୈ ଧୈର୍ଯେ ତାଦୃଗନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ନ କ୍ଵଚିତ୍
ବୁଦ୍ଧି, ନ୍ୟାୟ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।