ଦଗ୍ଧୁକାମୋ ଽଖିଲାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପ୍ରାତାପଵାନ୍
ବୀରଭଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଅଥ ସପ୍ତତଲାନ୍ଦଗ୍ଧ୍ଵା ପୁନରୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଵର୍ତତ
ପରେ, ସାତଟି ତଳା ଜଳାଇ ଉପରକୁ ଫେରିଲେ।
ଲଲାଟନେତ୍ରସଂଭୂତଂ ନଖେନାଦାଯ ଚାନଲମ୍
ତାଙ୍କର ଲଳାଟର ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ନଖରେ ଧରିଲେ।
ତପଃ ସତ୍ଯଂ ଚ ସଂଦଗ୍ଧୁମୁଦ୍ଯତୋ ଽଭୂନ୍ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ମୁନିମାନଙ୍କର ନାଥ ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟକୁ ଜଳାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଦଗ୍ଧୁକାମଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଗୌତମାଶ୍ରମମାଗତାଃ
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଳାଇବା ଚେଷ୍ଟାକୁ ରୋକିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ଅସ୍ତୁଵନ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତାଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ଵେଦସମୁଦ୍ଭଵୈଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ, ବେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯଧୀଶାଯ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦିକର୍ତ୍ରେ,ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯାଯାର୍ତିହୄନ୍ତ୍ରେଂଽତକର୍ତ୍ରେ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଥ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭକାରୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାରେ—
ନମୋ ଵେଦଗୁହ୍ଯାଯ ଭକ୍ତପ୍ରିଯାଯ ନମଃ ପାକଭୋକ୍ତ୍ରେ ମଖେଶାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀ, ମଖର ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ସୁରାବିନ୍ଦୁଵର୍ଷାପନାଯ ତ୍ରଯୀମୂର୍ତଯେ କାଲକାଲାଯ ନାଥ
ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅମୃତର ବର୍ଷା କରିଥିବା, ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, କାଳର କାଳ, ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଶିଵାଯାଶିଵଘ୍ନାଯ ଵୀରାଯ ଭୂଯାତ୍ସଦା ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜଗନ୍ନାଥକେଜ୍ଯଃ
ଶିବ, ଅଶୁଭକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ବୀର, ସଦା ଆମେ ତୁମର କୃପା ପାଉ, ଜଗନ୍ନାଥ, ପୂଜ୍ୟ।
ଜଗଜ୍ଜାଡ୍ଯଵିଧ୍ଵଂସନୋଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଃ ସ୍ତାତ୍ପ୍ରସନ୍ନଃ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତିଃ
ଜଗତର ଜଡତାକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ସଦା ଆମେ ତାଙ୍କର କୃପା ପାଉ; ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତ୍ତି ଅବିରତ ରହୁ।
ଲଯଂ ଯାସ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଵାଚାଂ ଵିଦୂରେ ସ ଵୈ ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ କାଲତ୍ରଯାତ୍ମା
ଯେଉଁଠାରେ ସବୁ ଲୟ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଷା ନିର୍ବିକାର ହୁଏ—ସେ କାଳତ୍ରୟର ଆତ୍ମା ଆମେ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ସ ଵୈ ସର୍ଵମୂର୍ତିଃ ସଦା ନୋ ଵିଭୂତ୍ଯେପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ କିଂ ଜ୍ଞାପଯାମୋ ଽତ୍ର କୃତ୍ଯମ୍
ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ଥିବା, ସଦା ଆମେ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଆମର କୃତ୍ୟ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକ କଣ?
ଵିଷ୍ଣୁମାହ ମୁନୀନେତାନାନଯସ୍ଵ ମଦନ୍ତିକମ୍
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ହେ ମୁନି, ଏହି ତପସ୍ୱୀମାନେକୁ ମୋ ପାଖକୁ ନେଇଆଉ।'
ମୁନୀନ୍ସାଂତ୍ଵଯ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଶଙ୍କରମ୍
ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ ।
ତପୋଲୋକାଦ୍ଭୂମିଲୋକଂ ମୁନଯୋ ମୁକ୍ତକିଲ୍ବିଷାଃ
ମୁନିମାନେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତପୋଲୋକରୁ ଭୂଲୋକକୁ ଆସିଲେ ।
ଦେଵ ଦ୍ଵାଦଶଲୋକାନାଂ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଭସ୍ମରାଶଯଃ
ହେ ଦେବ, ବାରଟି ଲୋକରେ ଅଗ୍ନିର ଛାଇ ତାଳ ଦେଖାଯାଉଛି ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଗିରିଶଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ମୁନୀନୂର୍ଦ୍ଧରେତସଃ
ଏହା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ନାଥ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ସନ୍ଦେହୋ ନାସ୍ତି ମୁନଯଃ ସ୍ଥିତାନାଂ ନୋ ରହଃସ୍ଥଲେ
ହେ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ ।
କଥମଙ୍ଗାରଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ କଥଂ ନୋ ଵା ମହାଧ୍ଵନିଃ
କିପରି ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ କିପରି ଏହି ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଆସିଲା ?
ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯୋ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଦିସୁରସଂଗତମ୍
ମୁନିମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଘିରିଥିବା ଦେବଙ୍କୁ, କହିଲେ ।
ସ ଏଵାଙ୍ଗାର ଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ପିପାସୁରପିବଦ୍ଵିଭୋଃ
ସେ ଏକା ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ପିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ହେ ପ୍ରଭୁ ।
ଵୀରୋ ଽପ୍ଯାହ କପେର୍ଲିଙ୍ଗେ ପୀଠାଭାଵାଦିଦଂ କୃତମ୍
ବୀର ମଧ୍ୟ କହିଲେ: ବନର ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ନଥିବାରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିଲା ।
କପେଶ୍ଚିତ୍ତଂ ପରିଜ୍ଞାତୁଂ ମଯା କୃତମିଦଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ବନର ମନ ଜାଣିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଦେଵଦେଵଃ କୃପାନିଧିଃ
ଏଭଳି କହି, ଦୟାର ନିଧି ଦେବଦେବ ଆଗରୁ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ।
କଲ୍ପଯାମାସ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵୀରଭଦ୍ରମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ତତସ୍ତେ ଵିପୁଲା କୀର୍ତିର୍ଲୋକେ ସ୍ଥାସ୍ଯତି ଶାଶ୍ଵତୀ
ତାପରେ, ତୁମର ବଡ଼ କୀର୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ସଦା ରହିବ ।
ତାଂବୂଲଂ ଵୀରଭଦ୍ରାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍ପ୍ରୀତମାନସଃ
ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଲେ ।
ସମାପ୍ତାଯାଂ ତୁ ପୂଜାଯାଂ ହନୁମାନ୍ପ୍ରୀତମାନସଃ
ପୂଜା ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ହନୁମାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ,
ଦଦର୍ଶ ତମଥାଭ୍ଯାହ ଵୀଣା ମେ ଦୀଯତାମିତି
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପରେ କହିଲେ: 'ମୋତେ ବୀଣା ଦିଅ ।'