ଶିରଃ କମଣ୍ଡଲୁଗତଂ ନିଧାଯାଗ୍ନିନିମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ଅଗ୍ନି ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା କମଣ୍ଡଳୁର ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ।
ଅଥ ସ୍ନାପଯିତୁଂ ଦେଵମାଦାଯ କରସଂପୁଟେ
ତାପରେ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇବା ପାଇଁ, ହାତର କୁହୁଡିରେ ଜଳ ନେଲେ।
ଲିଙ୍ଗମାତ୍ରଂ କରଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀତିସମନ୍ଵିତଃ
କେବଳ ଚିହ୍ନ ହାତରେ ଦେଖି, ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଯଦେତତ୍ପୀଠରହିତଂ ଶିଵଲିଙ୍ଗଂ କରସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୀଠ ବିନା, ହାତରେ ରହିଥିଲା।
ଅଥ ରୁଦ୍ରଂ ଜପିଷ୍ଯାମି ତଦାଯତି ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୁଁ ରୁଦ୍ର ଜପ କରିବି'—ଏପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ଯଦା ତୁ ନ ସମାଯାତୋ ମହେଶୋ ଽଥ କପୀଶ୍ଵରଃ
କିନ୍ତୁ ମହେଶ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ବନର ମହାପ୍ରଭୁ—
କିମର୍ଥଂ ରୁଦ୍ଯତେ ଭଦ୍ର ରୁଦିତେ କାରଣଂ ଵଦ
ହେ ଭଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ମୋତେ ତୁମର ଅଶ୍ରୁର କାରଣ କହ।
ପୀଠହୀନମିଦଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପଶ୍ଯ ମେ ପାପସଂଚଯମ୍
ଦେଖ, ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ପାପର ସଂଚୟ।
ଯଦି ନାଯାତି ପୀଠଂ ତେ ଲିଙ୍ଗେ ମା ସାହସଂ କୁରୁ
ଯଦି ତୁମର ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ଆସିନାହିଁ, ତେବେ ଅତି ଉତ୍ସାହ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ପଶ୍ଯ ଦର୍ଶଯ ମେ ଲିଙ୍ଗଂ ପୀଠଂ ଚାତ୍ରାଗତଂ ନ ଵା
ଦେଖ, ମୋତେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଅ; ପୀଠ ଏଠାରେ ଆସିଛି କି ନାହିଁ, ତାହା ଦେଖାଅ।
ଦଗ୍ଧୁକାମୋ ଽଖିଲାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପ୍ରାତାପଵାନ୍
ବୀରଭଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଅଥ ସପ୍ତତଲାନ୍ଦଗ୍ଧ୍ଵା ପୁନରୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଵର୍ତତ
ପରେ, ସାତଟି ତଳା ଜଳାଇ ଉପରକୁ ଫେରିଲେ।
ଲଲାଟନେତ୍ରସଂଭୂତଂ ନଖେନାଦାଯ ଚାନଲମ୍
ତାଙ୍କର ଲଳାଟର ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ନଖରେ ଧରିଲେ।
ତପଃ ସତ୍ଯଂ ଚ ସଂଦଗ୍ଧୁମୁଦ୍ଯତୋ ଽଭୂନ୍ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ମୁନିମାନଙ୍କର ନାଥ ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟକୁ ଜଳାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଦଗ୍ଧୁକାମଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଗୌତମାଶ୍ରମମାଗତାଃ
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଳାଇବା ଚେଷ୍ଟାକୁ ରୋକିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ଅସ୍ତୁଵନ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତାଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ଵେଦସମୁଦ୍ଭଵୈଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ, ବେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯଧୀଶାଯ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦିକର୍ତ୍ରେ,ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯାଯାର୍ତିହୄନ୍ତ୍ରେଂଽତକର୍ତ୍ରେ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଥ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭକାରୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାରେ—
ନମୋ ଵେଦଗୁହ୍ଯାଯ ଭକ୍ତପ୍ରିଯାଯ ନମଃ ପାକଭୋକ୍ତ୍ରେ ମଖେଶାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀ, ମଖର ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ସୁରାବିନ୍ଦୁଵର୍ଷାପନାଯ ତ୍ରଯୀମୂର୍ତଯେ କାଲକାଲାଯ ନାଥ
ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅମୃତର ବର୍ଷା କରିଥିବା, ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, କାଳର କାଳ, ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଶିଵାଯାଶିଵଘ୍ନାଯ ଵୀରାଯ ଭୂଯାତ୍ସଦା ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜଗନ୍ନାଥକେଜ୍ଯଃ
ଶିବ, ଅଶୁଭକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ବୀର, ସଦା ଆମେ ତୁମର କୃପା ପାଉ, ଜଗନ୍ନାଥ, ପୂଜ୍ୟ।
ଜଗଜ୍ଜାଡ୍ଯଵିଧ୍ଵଂସନୋଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଃ ସ୍ତାତ୍ପ୍ରସନ୍ନଃ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତିଃ
ଜଗତର ଜଡତାକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ସଦା ଆମେ ତାଙ୍କର କୃପା ପାଉ; ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତ୍ତି ଅବିରତ ରହୁ।
ଲଯଂ ଯାସ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଵାଚାଂ ଵିଦୂରେ ସ ଵୈ ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ କାଲତ୍ରଯାତ୍ମା
ଯେଉଁଠାରେ ସବୁ ଲୟ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଷା ନିର୍ବିକାର ହୁଏ—ସେ କାଳତ୍ରୟର ଆତ୍ମା ଆମେ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ସ ଵୈ ସର୍ଵମୂର୍ତିଃ ସଦା ନୋ ଵିଭୂତ୍ଯେପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ କିଂ ଜ୍ଞାପଯାମୋ ଽତ୍ର କୃତ୍ଯମ୍
ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ଥିବା, ସଦା ଆମେ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଆମର କୃତ୍ୟ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକ କଣ?
ଵିଷ୍ଣୁମାହ ମୁନୀନେତାନାନଯସ୍ଵ ମଦନ୍ତିକମ୍
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ହେ ମୁନି, ଏହି ତପସ୍ୱୀମାନେକୁ ମୋ ପାଖକୁ ନେଇଆଉ।'
ମୁନୀନ୍ସାଂତ୍ଵଯ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଶଙ୍କରମ୍
ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ ।
ତପୋଲୋକାଦ୍ଭୂମିଲୋକଂ ମୁନଯୋ ମୁକ୍ତକିଲ୍ବିଷାଃ
ମୁନିମାନେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତପୋଲୋକରୁ ଭୂଲୋକକୁ ଆସିଲେ ।
ଦେଵ ଦ୍ଵାଦଶଲୋକାନାଂ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଭସ୍ମରାଶଯଃ
ହେ ଦେବ, ବାରଟି ଲୋକରେ ଅଗ୍ନିର ଛାଇ ତାଳ ଦେଖାଯାଉଛି ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଗିରିଶଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ମୁନୀନୂର୍ଦ୍ଧରେତସଃ
ଏହା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ନାଥ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ସନ୍ଦେହୋ ନାସ୍ତି ମୁନଯଃ ସ୍ଥିତାନାଂ ନୋ ରହଃସ୍ଥଲେ
ହେ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ ।
କଥମଙ୍ଗାରଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ କଥଂ ନୋ ଵା ମହାଧ୍ଵନିଃ
କିପରି ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ କିପରି ଏହି ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଆସିଲା ?