ଏକେନାହ୍ନା ସମସ୍ତାନାଂ ପାତକାନାଂ କ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ଏହି ସବୁ କାମ ଏକ ଦିନରେ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପର ନାଶ ହୁଏ।
ଏଵମେତତ୍କପିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଦୁକ୍ତଂ ପୂଜନଂ ମମ
ଏହିପରି, ବନର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନର, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି।
ଆରାଧନଂ ଯଥାଲିଙ୍ଗେ ଵିସ୍ତରେଣ ତ୍ଵଯୋଦିତମ୍
ଯେପରି ଚିହ୍ନ ଅନୁଯାୟୀ ଆରାଧନା ପ୍ରକ୍ରିୟା, ତୁମେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ ଦେଇଛ।
ତତଃ ପ୍ରାହ କପିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦେଵଦେଵମୁମାପତିମ୍
ତାପରେ ବନର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନର ଦେବଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ତାଂ କରୋମି ପୁରା ଦେଵ ପଶ୍ଚାତ୍ତ୍ଵତ୍ପାଦପୂଜନମ୍
ହେ ଦେବ, ମୁଁ ସେ କାମ ପ୍ରଥମେ କରିବି, ପରେ ତୁମ ପାଦ ପୂଜା କରିବି।
ସରସସ୍ତୀରମାଗତ୍ଯ କୃତ୍ଵା ସୈକତଵେଦିକାମ୍
ଝିଅର ତୀରକୁ ଯାଇ, ସେ ବାଳିରେ ଏକ ବେଦି ତିଆରି କଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାଦୌ ହସ୍ତୌ ଚ ସମାଚମ୍ଯ ସମାହିତଃ
ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କଲେ।
ଦେଵଵେଦ୍ଯାମଥୋ ଚକ୍ରେ ପଦ୍ମଂ ଚ ସୁମନୋହରମ୍
ତାପରେ ସେ ଦେବବେଦି ତିଆରି କଲେ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ରଚିଲେ।
ପ୍ରାଣାନାଯମ୍ଯ ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଶୁଲ୍କଧ୍ଯାନସମନ୍ଵିତଃ
ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିବୃତ୍ତ କରି, ଶୁଳ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ।
ଅଥ ଦେଵାର୍ଯନଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ଯତ୍ନମାସ୍ଥିତଵାନ୍କପିଃ
ତାପରେ ବନର ଦେବାର୍ଚନା କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶିରଃ କମଣ୍ଡଲୁଗତଂ ନିଧାଯାଗ୍ନିନିମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ଅଗ୍ନି ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା କମଣ୍ଡଳୁର ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ।
ଅଥ ସ୍ନାପଯିତୁଂ ଦେଵମାଦାଯ କରସଂପୁଟେ
ତାପରେ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇବା ପାଇଁ, ହାତର କୁହୁଡିରେ ଜଳ ନେଲେ।
ଲିଙ୍ଗମାତ୍ରଂ କରଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀତିସମନ୍ଵିତଃ
କେବଳ ଚିହ୍ନ ହାତରେ ଦେଖି, ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଯଦେତତ୍ପୀଠରହିତଂ ଶିଵଲିଙ୍ଗଂ କରସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୀଠ ବିନା, ହାତରେ ରହିଥିଲା।
ଅଥ ରୁଦ୍ରଂ ଜପିଷ୍ଯାମି ତଦାଯତି ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୁଁ ରୁଦ୍ର ଜପ କରିବି'—ଏପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ଯଦା ତୁ ନ ସମାଯାତୋ ମହେଶୋ ଽଥ କପୀଶ୍ଵରଃ
କିନ୍ତୁ ମହେଶ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ବନର ମହାପ୍ରଭୁ—
କିମର୍ଥଂ ରୁଦ୍ଯତେ ଭଦ୍ର ରୁଦିତେ କାରଣଂ ଵଦ
ହେ ଭଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ମୋତେ ତୁମର ଅଶ୍ରୁର କାରଣ କହ।
ପୀଠହୀନମିଦଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପଶ୍ଯ ମେ ପାପସଂଚଯମ୍
ଦେଖ, ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ପାପର ସଂଚୟ।
ଯଦି ନାଯାତି ପୀଠଂ ତେ ଲିଙ୍ଗେ ମା ସାହସଂ କୁରୁ
ଯଦି ତୁମର ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ଆସିନାହିଁ, ତେବେ ଅତି ଉତ୍ସାହ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ପଶ୍ଯ ଦର୍ଶଯ ମେ ଲିଙ୍ଗଂ ପୀଠଂ ଚାତ୍ରାଗତଂ ନ ଵା
ଦେଖ, ମୋତେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଅ; ପୀଠ ଏଠାରେ ଆସିଛି କି ନାହିଁ, ତାହା ଦେଖାଅ।
ଦଗ୍ଧୁକାମୋ ଽଖିଲାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପ୍ରାତାପଵାନ୍
ବୀରଭଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଅଥ ସପ୍ତତଲାନ୍ଦଗ୍ଧ୍ଵା ପୁନରୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଵର୍ତତ
ପରେ, ସାତଟି ତଳା ଜଳାଇ ଉପରକୁ ଫେରିଲେ।
ଲଲାଟନେତ୍ରସଂଭୂତଂ ନଖେନାଦାଯ ଚାନଲମ୍
ତାଙ୍କର ଲଳାଟର ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ନଖରେ ଧରିଲେ।
ତପଃ ସତ୍ଯଂ ଚ ସଂଦଗ୍ଧୁମୁଦ୍ଯତୋ ଽଭୂନ୍ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ମୁନିମାନଙ୍କର ନାଥ ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟକୁ ଜଳାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଦଗ୍ଧୁକାମଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଗୌତମାଶ୍ରମମାଗତାଃ
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଳାଇବା ଚେଷ୍ଟାକୁ ରୋକିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ଅସ୍ତୁଵନ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତାଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ଵେଦସମୁଦ୍ଭଵୈଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ, ବେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯଧୀଶାଯ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦିକର୍ତ୍ରେ,ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯାଯାର୍ତିହୄନ୍ତ୍ରେଂଽତକର୍ତ୍ରେ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଥ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭକାରୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାରେ—
ନମୋ ଵେଦଗୁହ୍ଯାଯ ଭକ୍ତପ୍ରିଯାଯ ନମଃ ପାକଭୋକ୍ତ୍ରେ ମଖେଶାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀ, ମଖର ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ସୁରାବିନ୍ଦୁଵର୍ଷାପନାଯ ତ୍ରଯୀମୂର୍ତଯେ କାଲକାଲାଯ ନାଥ
ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅମୃତର ବର୍ଷା କରିଥିବା, ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, କାଳର କାଳ, ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଶିଵାଯାଶିଵଘ୍ନାଯ ଵୀରାଯ ଭୂଯାତ୍ସଦା ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଜଗନ୍ନାଥକେଜ୍ଯଃ
ଶିବ, ଅଶୁଭକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ବୀର, ସଦା ଆମେ ତୁମର କୃପା ପାଉ, ଜଗନ୍ନାଥ, ପୂଜ୍ୟ।