ଵିଭୂଷ୍ଯ ଭୂଷଣୈର୍ଦେଵଂ ପୁନଃ ସ୍ନାପ୍ଯମହେଶ୍ଵରମ୍
ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ଶୋଭାୟିତ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୁନଃ ସ୍ନାନ କରାଯିବ।
ଵସ୍ତ୍ରଂ ତଥୋପଵୀତଂ ଚ ଗନ୍ଧଦ୍ରଵ୍ଯକମେଵ ଚ
ଏହାପରେ ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦିଆଯିବ।
ତୂଷ୍ଣୀମଥୋପଚାରଂ ଵା କାଲୀଯଂ ପୁଷ୍ପମେଵ ଚ
ତାପରେ ନିରବତାରେ କିମ୍ବା ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା କାଳୀ ଫୁଲ ଦିଆଯିବ।
ଅନେକଦ୍ରଵ୍ଯଧୂପଂ ଚ ଗୁଗ୍ଗୁଲଂ କେଵଲଂ ତଥା
ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟର ଧୂପ ଏବଂ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଗୁଗ୍ଗୁଳ ଦିଆଯିବ।
ଧୂପଂ ଦତ୍ଵା ଯଥାଶକ୍ତି କପିଲାଘୃତଦୀପକାନ୍
ଯେତେକି ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଧୂପ ଦେଇ, କପିଳା ଗାଏର ଘୀର ଦୀପ ଦିଆଯିବ।
ନୈଵେଦ୍ଯମୁପପନ୍ନଂ ଚ ଦତ୍ଵା ପୁଷ୍ପସମନ୍ଵିତମ୍
ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ଦେଇ, ଫୁଲ ସହିତ ଦିଆଯିବ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣନମସ୍କାରୌ ପୂଜୈଵଂ ହି ସମାପ୍ଯତେ
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଏବଂ ନମସ୍କାର କରି, ଏଭଳି ପୂଜା ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ଗୀତିର୍ଵାଦ୍ଯଂ ପୁରାଣଂ ଚ ନୃତ୍ଯଂ ହାସୋକ୍ତିରେଵ ଚ
ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ପୁରାଣ ପଠନ, ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଭରା କଥା।
କ୍ଷମାପନଂ ଚୋଦ୍ରସନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପଞ୍ଚୋପଚାରକମ୍
ମାନ୍ୟତା ଚାହିବା ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା, ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଉପଚାର ଭକ୍ତିର ରୂପ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି।
ଉପଵୀତ ଚ କୈକର୍ଯଂ ଷୋଡଶାନୁପଚାରକାନ୍
ପବିତ୍ର ସୂତ୍ର ଧାରଣ କରିବା ଓ ସେବା କରିବା, ଏହି ଶୋଳଟି ଉପଚାର ସହିତ ହୁଏ।
ଏକେନାହ୍ନା ସମସ୍ତାନାଂ ପାତକାନାଂ କ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ଏହି ସବୁ କାମ ଏକ ଦିନରେ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପର ନାଶ ହୁଏ।
ଏଵମେତତ୍କପିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଦୁକ୍ତଂ ପୂଜନଂ ମମ
ଏହିପରି, ବନର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନର, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି।
ଆରାଧନଂ ଯଥାଲିଙ୍ଗେ ଵିସ୍ତରେଣ ତ୍ଵଯୋଦିତମ୍
ଯେପରି ଚିହ୍ନ ଅନୁଯାୟୀ ଆରାଧନା ପ୍ରକ୍ରିୟା, ତୁମେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ ଦେଇଛ।
ତତଃ ପ୍ରାହ କପିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦେଵଦେଵମୁମାପତିମ୍
ତାପରେ ବନର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନର ଦେବଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ତାଂ କରୋମି ପୁରା ଦେଵ ପଶ୍ଚାତ୍ତ୍ଵତ୍ପାଦପୂଜନମ୍
ହେ ଦେବ, ମୁଁ ସେ କାମ ପ୍ରଥମେ କରିବି, ପରେ ତୁମ ପାଦ ପୂଜା କରିବି।
ସରସସ୍ତୀରମାଗତ୍ଯ କୃତ୍ଵା ସୈକତଵେଦିକାମ୍
ଝିଅର ତୀରକୁ ଯାଇ, ସେ ବାଳିରେ ଏକ ବେଦି ତିଆରି କଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାଦୌ ହସ୍ତୌ ଚ ସମାଚମ୍ଯ ସମାହିତଃ
ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କଲେ।
ଦେଵଵେଦ୍ଯାମଥୋ ଚକ୍ରେ ପଦ୍ମଂ ଚ ସୁମନୋହରମ୍
ତାପରେ ସେ ଦେବବେଦି ତିଆରି କଲେ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ରଚିଲେ।
ପ୍ରାଣାନାଯମ୍ଯ ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଶୁଲ୍କଧ୍ଯାନସମନ୍ଵିତଃ
ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିବୃତ୍ତ କରି, ଶୁଳ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ।
ଅଥ ଦେଵାର୍ଯନଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ଯତ୍ନମାସ୍ଥିତଵାନ୍କପିଃ
ତାପରେ ବନର ଦେବାର୍ଚନା କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶିରଃ କମଣ୍ଡଲୁଗତଂ ନିଧାଯାଗ୍ନିନିମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ଅଗ୍ନି ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା କମଣ୍ଡଳୁର ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ।
ଅଥ ସ୍ନାପଯିତୁଂ ଦେଵମାଦାଯ କରସଂପୁଟେ
ତାପରେ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇବା ପାଇଁ, ହାତର କୁହୁଡିରେ ଜଳ ନେଲେ।
ଲିଙ୍ଗମାତ୍ରଂ କରଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀତିସମନ୍ଵିତଃ
କେବଳ ଚିହ୍ନ ହାତରେ ଦେଖି, ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଯଦେତତ୍ପୀଠରହିତଂ ଶିଵଲିଙ୍ଗଂ କରସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୀଠ ବିନା, ହାତରେ ରହିଥିଲା।
ଅଥ ରୁଦ୍ରଂ ଜପିଷ୍ଯାମି ତଦାଯତି ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୁଁ ରୁଦ୍ର ଜପ କରିବି'—ଏପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ଯଦା ତୁ ନ ସମାଯାତୋ ମହେଶୋ ଽଥ କପୀଶ୍ଵରଃ
କିନ୍ତୁ ମହେଶ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ବନର ମହାପ୍ରଭୁ—
କିମର୍ଥଂ ରୁଦ୍ଯତେ ଭଦ୍ର ରୁଦିତେ କାରଣଂ ଵଦ
ହେ ଭଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ମୋତେ ତୁମର ଅଶ୍ରୁର କାରଣ କହ।
ପୀଠହୀନମିଦଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପଶ୍ଯ ମେ ପାପସଂଚଯମ୍
ଦେଖ, ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ପାପର ସଂଚୟ।
ଯଦି ନାଯାତି ପୀଠଂ ତେ ଲିଙ୍ଗେ ମା ସାହସଂ କୁରୁ
ଯଦି ତୁମର ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ଆସିନାହିଁ, ତେବେ ଅତି ଉତ୍ସାହ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ପଶ୍ଯ ଦର୍ଶଯ ମେ ଲିଙ୍ଗଂ ପୀଠଂ ଚାତ୍ରାଗତଂ ନ ଵା
ଦେଖ, ମୋତେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଅ; ପୀଠ ଏଠାରେ ଆସିଛି କି ନାହିଁ, ତାହା ଦେଖାଅ।