ସ୍ଵସାରମଵିଚାର୍ଯୈଵ ଖଲାଃ କାର୍ଯାଣି କୁର୍ଵତେ
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିଜ ଭଉଣୀ ବିଷୟରେ ଭଲଭାବି ନ ଦେଖି, ଯେକୌଣସି କାମ କରିଦିଅନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାମନରୁପେଣ ହ୍ଯଦିତେଃ ପୁତ୍ରାତାଂ ଗତଃ
ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅ ଭାବରେ ବାମନ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ନ କିଞ୍ଚିଦପି ଦାତଵ୍ଯଂ ମନ୍ମତଂ ଶୃଣୁ ପଣ୍ଡିତ
ମୁଁ କହୁଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, କିଛି ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପରବୁଦ୍ଧିର୍ଵିନାଶାଯ ସ୍ତ୍ରୀବୁଧ୍ଦିଃ ପ୍ରଲଯଙ୍କରୀ
ଅନ୍ୟର ମତ ଶୁଣିଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଜେମିତି ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କର ମତ ଶୁଣିଲେ ସବୁ କିଛି ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଏ।
ଶତ୍ରୂଣାଂ ହିତକୃତଦ୍ଯସ୍ତୁ ସ ହନ୍ତଵ୍ଯୋ ଵିଶେଷତଃ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଯିଏ କାମ କରେ, ସେ ବିଶେଷଭାବେ ନଶ୍ଟ କରିବାଯୋଗ୍ୟ।
ଯଦାଦତ୍ତେ ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ କିମସ୍ମାଦଧିକଂ ଵରମ୍
ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଦାନ ଅଛି କି?
ସ ଚେତ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଧଵିର୍ଭୋଗୀ ମତ୍ତଃ କୋ ଽଭ୍ଯଧିକୋ ଭୁଵୀ
ଯଦି ସେ ନିଜେ ହବିର ଭୋଗ କରନ୍ତି, ତେବେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମୋଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ ଅଛି?
ତଦେଵ ପରମଂ ଦାନଂ ଦତ୍ତଂ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ଏହି ଦାନ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଏଭଳି ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯେନ କେନାପ୍ଯର୍ଚିତଶ୍ଵେଦ୍ଦଦାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଭାବରେ ଯେ କେହି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅନିଚ୍ଛଯାପି ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଦହତ୍ଯେଵ ହି ପାଵକଃ
ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅଗ୍ନିକୁ ଛୁଆଯାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜଳାଇଦିଏ।
ସ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକମାନ୍ପୋତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଯାଠାରୁ ପୁନି ଫେରିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର।
ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଭଵନମିତି ପ୍ରାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଏ, ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି।
ହରିଭକ୍ତ୍ଯା ମହାଭାଗ ତେନ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କଲେ ବିଷ୍ଣୁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵଯମାଯାତି ଚେଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ କୃତାର୍ଥୋ ଽସ୍ମି ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଆସନ୍ତି, ମୋର ଜୀବନ ସଫଳ ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପ୍ରଵିଵେଶାଧ୍ଵରସ୍ଥାନଂ ହୁତଵହ୍ନିମନୋରମମ୍
ସେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ମନ ଓ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
ଵାମନଂ ସହସୋତ୍ଥାଯ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାତ୍କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ବାମନ ଦ୍ରୁତ ଉଠି ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସକୁଟୁଂବୋ ଵହନ୍ମୂର୍ଧ୍ନା ପରମାଂ ମୁଦମାତ୍ପଵାନ୍
ସେ ତାଙ୍କର ପରିବାରକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ଅନୁଭବ କଲେ।
ରୋମାଞ୍ଚିତତନୁର୍ଭୂତ୍ଵା ହର୍ଷାଶ୍ରୁନଯନୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ଚକ୍ଷୁରେ ଆସିଗଲା, ଏବଂ ସେ କହିଲେ।
ଜୀଵିତଂ ସଫଲଂ ମେ ଽଦ୍ଯ କୃତାର୍ଥୋ ଽସ୍ମି ନ ସଂଶଯଃ
ଆଜି ମୋର ଜୀବନ ସଫଳ ହେଲା; ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଦାଗମନମାତ୍ରେଣ ହ୍ଯନାଯାସୋ ମହୋତ୍ସଵଃ
ତୁମେ ମାତ୍ର ଆସିବାରୁ କୌଣସି ପ୍ରୟାସ ଛଡ଼ା ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଇଯାଏ।
ଯୈଃ ପୂର୍ଵଂ ହି ତପସ୍ତପ୍ତଂ ତଦଦ୍ଯ ସଫଲଂ ପ୍ରଭୋ
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା, ଏହି ଦିନ ସେହି ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହେଲା, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତସ୍ମାତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋନମଃ
ସେହିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର।
ଅତ୍ଯୁତ୍ସାହସମାଯୁକ୍ତଂ ସମାଜ୍ଞାପଯ ମାଂ ପ୍ରଭୋ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଦେହି ମେ ତପସି ସ୍ଥାତୁଂ ଭୂମିଂ ତ୍ରିପଦସଂମିତାମ୍
ମୋତେ ତିନି ପଦ ଜମି ଦିଅ, ଯାହାରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିପାରିବି।
ଗ୍ରାମଂ ଵା ନଗରଂ ଚାପି ଧନଂ ଵା କିଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା
ଗାଁ, ସହର କିମ୍ବା ଧନ—ଏ ସବୁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କଣ ଉପଲବ୍ଧ କରିଛ?
ଆସନ୍ନଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଜନମନ୍ନିଵା
ଯାହାର ରାଜ୍ୟ ହାରାଇବାକୁ ଯାଉଛି, ସେଠି ନିରାସକତା ଭୋକ ପରି ଆସିଯାଏ।
ସର୍ଵସଂଗଵିହୀନାନାଂ କିମର୍ଥୈଃ ସାଧ୍ଯତେଵଦ
ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା କଣ ଉପକାର ହୁଏ?
ମଯି ସର୍ଵମିଦଂ ଦୈତ୍ଯ କିମନ୍ଯୈଃ ସାଧ୍ଯତେ ଵଦ
ମୋ ଭିତରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅଛି, ହେ ଦୈତ୍ୟ; ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା କଣ ଲାଭ ହୁଏ, କହ।
ନିତ୍ଯାନନ୍ଦସ୍ଵରୁପାଣାଂ କିମନ୍ଯୈଃ ସାଧ୍ଯତେ ଧନୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧନରେ କଣ ଉପକାର ହୁଏ?
ଅଭିନ୍ନମାତ୍ମନଃ ସର୍ଵଂ କୋ ଦାତା ଦୀଯତେ ଚ କିମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଏକତା, ସେଠାରେ କିଏ ଦେଉଛି ଏବଂ କଣ ଦିଆଯାଉଛି?