ସର୍ଵୈର୍ନମସ୍ଯତେ ଯସ୍ତୁ ସର୍ଵୈରେଵ ସମର୍ଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣାକୁ ସମସ୍ତେ ପୂଜା କରନ୍ତି ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—
ରଚିତାଞ୍ଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵାମେଵୈକମୁପାସିତେ
ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି ଏକମାତ୍ର ତୁମକୁ ପୂଜା କଲେ।
ନମସ୍କାରାଦିପୁଣ୍ଯାନାଂ ଫଲଦସ୍ତ୍ଵଂ ମହେଶ୍ଵରର
ନମସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେବାରେ, ମହେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଦାତା।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଶଙ୍କରଃ ପ୍ରାହ ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
ଏହା ଶୁଣି ଶଙ୍କର ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିନ୍ତୁ ନାସ୍ତିକଜନ୍ତୂନାଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥମିଦଂ ମଯା
'କିନ୍ତୁ ଏହା ମୁଁ ନାସ୍ତିକ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଲାଗି କରିଥିଲି।'
ତସ୍ମାଲ୍ଲୋକୋପକାରାର୍ଥମିଦଂ ସର୍ଵଂ କୃତଂ ମଯା
'ସେଥିପାଇଁ, ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ଲାଗି ଏହା ସମସ୍ତ କାମ ମୁଁ କରିଥିଲି।'
ଅଥ ତେ ଗୌତମଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵର୍ଷଯସ୍ତଦା
ତାପରେ ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦେଵୋ ହନୂମତା ସାର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ଗାଯନ୍ନାସ୍ତେ ମୁନୀଶ୍ଵର
ଦେବତା, ହନୁମାନ ସହିତ ଏଠାରେ ରହି, ଗାନ କରୁଛନ୍ତି, ମୁନିଶ୍ୱର।
ହନୁମତ୍କରମାଲଂବ୍ଯ ଦେଵାଭ୍ଯାଂ ସଂଗତୋ ହରଃ
ହନୁମାନଙ୍କର ହାତ ଧରି, ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ହର ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ଗାଯନ୍ନାସ୍ତେ ଚ ହନୁମାଂସ୍ତୁଂବୁରୁପ୍ରମୁଖାସ୍ତଥା
ହନୁମାନ ବସି ଗାନ କରୁଛନ୍ତି, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଗାନ କରୁଛନ୍ତି।
ଆହୂଯ ପାର୍ଵତୀମୀଶ ଇଦଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ହ
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଈଶ୍ୱର ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦେଵ୍ଯାହ ନ ଚ ଯୁକ୍ତଂ ତଦ୍ଭର୍ତ୍ତ୍ରା ଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏଭଳି ଭାବରେ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କେଶପ୍ରସାଧନେ ଦେଵ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ନ ଚେପ୍ସିତମ୍
ହେ ଦେବ, କେଶ ସଜାଣା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସବୁ କଥା ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ।
ତତଶ୍ଚରମସଂଲଗ୍ନ କେଶପୁଷ୍ପାଦିମାର୍ଜନମ୍
ତାପରେ ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶରେ, କେଶ ଓ ଫୁଲ ମାନେ ସଫା କରିଦେଲେ।
ତଦା କିମୁତ୍ତରଂ ଵାଚ୍ଯଂ ତଵ ଦେଵାଦିଵନ୍ଦିତ
ତାପରେ କଣ ଉତ୍ତର ଦେବା ଉଚିତ, ହେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ତୁମେ?
ଏଵଂ ହି ଭାଷମାଣାଂ ତାଂ କରେଣାକୃଷ୍ଯ ଶଙ୍କରଃ
ଏଭଳି କଥା କହି, ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଟାଣିଲେ।
ଵିଭଜ୍ଯ ଚ କରାଭ୍ଯାଂ ସ ପ୍ରସସାର ନଖୈରପି
ସେ ହାତ ଦ୍ୱାରା କେଶକୁ ଭାଗ କରି, ନଖ ଦ୍ୱାରା ସଜାଇଲେ।
କୃତ୍ଵା ଧଂମିଲ୍ଲମକରୋଦଥ ମାଲାଂ କରାଗତାମ୍
କେଶକୁ ଚଟି ଭାବେ ଗଠି, ହାତରେ ଧରିଥିବା ମାଳା ତିଆରି କଲେ।
କଲ୍ପପ୍ରସୂନମାଲାଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତାଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର ବ୍ରହ୍ମା ଦେଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ତିଆରି କଲେ।
ଅଥାଂସପୃଷ୍ଠ ସଂଲଗ୍ନମାର୍ଜନଂ କୃତଵାନ୍ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ପିଠି ସଂଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ସଫା କରିଦେଲେ।
କିମିଦଂ ଦେଵି ଚେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନୀଵୀବନ୍ଧଂ ଚକାର ହ
‘ଦେବୀ, ଏହି କଣ?’ କହି, ନୀବୀ ବାନ୍ଧିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାହ ଶିଵା ଶଂଭୁଂ ସ୍ମିତ୍ଵା ପର୍ଵତନନ୍ଦିନୀ
ତାପରେ ପାର୍ବତୀ, ପର୍ବତର ନନ୍ଦିନୀ, ହସି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପୂର୍ଵମେଵ ମଯା ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତପ୍ରାଯମଭୂତ୍କିଲ
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସବୁ କଥା ପ୍ରାୟ ଜାଣିଥିଲି।
ଶିରୋ ଵିଭୂଷିତଂ ଦେଵ ବ୍ରହ୍ମଶୀର୍ଷସ୍ଯ ମାଲଯା
ହେ ଦେବ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ମୋ ମୁଣ୍ଡ ସଜିତ।
ଶେଷଶ୍ଚ ଵାସୁକିଶ୍ଚୈଵ ସଵିଷୌ ତଵ କଙ୍କଣୌ
ଶେଷ ଓ ବାସୁକି, ଦୁଇଁ ଜଣ ଦେହରେ ବିଷ ଥିବା, ତୁମର କଙ୍କଣ।
ମହୋକ୍ଷୋ ଵାହନଂ ଗୋତ୍ରଂ କୁଲଂ ଚାଜ୍ଞାତମେଵ ଚ
ବଡ଼ ବୃଷ୍ଣ ତୁମର ଯାନ, ତୁମର ଗୋତ୍ର ଓ କୁଳ ମଧ୍ୟ ଆଗରୁ ଜଣା।
ଏଵଂ ଵଦନ୍ତୀଂ ଗିରିଜାଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରାହାତିକୋପନଃ
ଏପରି ଭାବରେ ଗିରିଜା କହିଥିବାବେଳେ, ବିଷ୍ଣୁ କ୍ରୋଧିତ ନହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦୁଷ୍ପ୍ରାଣା ନ ପ୍ରିଯା ଭଦ୍ରେ ତଵ ନୂନମସଂଯମାତ୍
ସୁମନେ, ତୁମର ଅନିୟମରେ ଜୀବନ ରଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଥ ନଖାଭ୍ଯାଂ ହି ହରିଶ୍ଛେତ୍ତୁଂ ଶିରୋ ଗତଃ
ଏହିପରି କହି, ହରି ତାଙ୍କ ନଖ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାକୁ ଆଗେଇଲେ।
ପାର୍ଵତୀଵଚନଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରିଯଂ ମମ ନ ଚାପ୍ରିଯମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ପ୍ରିୟ, କିଛି ଅପ୍ରିୟ ନୁହେଁ।