ଚକ୍ଷେପ ମୁନିସଂଷେଷୁ ପଶ୍ଯତ୍ସ୍ଵପି ମହେଶ୍ଵରଃ
ମୁନିମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
ତ୍ଵଦୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜ୍ଯଂ ତୁ ତଵୈଵ ଵଚନାଦ୍ଵିଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସର୍ଜିତ ଖାଦ୍ୟ କେବଳ ତୁମେ ଖାଇପାରିବ।
ମହ୍ଯଂ ନିଵେଦ୍ଯ ସକଲଂ କୂପ ଏଵ ଵିନିଃକ୍ଷିପେତ୍
ମୋତେ ସମସ୍ତ ଜଣାଇ, ସେଗୁଡିକୁ କୂପରେ ଖସାଇବା ଉଚିତ।
ବାଣଲିଙ୍ଗେ ସ୍ଵଯଂଭୂତେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତେ ହୃଦି ସ୍ଥିତେ
ବାଣ ଲିଙ୍ଗରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣିର ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ସ୍ୱୟଂଭୂ ଲିଙ୍ଗରେ।
ଭୁକ୍ତିଵେଲେଯମଧୁନା ତଦ୍ଵୈରସ୍ଯଂ କଥାନ୍ତରାତ୍
ଏବେ ଭୋଗର ସମୟ; ସେ ଅସ୍ୱାଦ ଅନ୍ୟ କଥାରୁ ଆସିଥାଏ।
ଅଥାସୌ ଜଲସଂସ୍କାରଂ କୃତଵାନ୍ ଗୌତମୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ଗୌତମ ମୁନି ଜଳ ପବିତ୍ରତା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତଡାଗତୋଯୈଃ କତବୀଜଘର୍ଷିତୈର୍ଵିଶୌଧିତୈସ୍ତୈଃ କରକାନପୂରଯତ୍
ପୋକର ଜଳ, ଚାଷ ବିଜ ଦ୍ୱାରା ଘସି ପବିତ୍ର କରି, ସେ କରକା ଭରିଲେ।
ଯାମସ୍ଯାପି ପୁନଶ୍ଚ ଵାରିଵସନେନାଶୋଧ୍ଯ କୁମ୍ଭେନ ତଞ୍ଚନ୍ଦ୍ପ୍ରନ୍ଥିମଥୋ ନିଧାଯ ବକୁଲଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତଥା ପାଟଲମ୍
ଏଉଁ, ରାତି ଭରି ରଖିଥିବା ପବିତ୍ର ଜଳରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣି ରଖି, ବକୁଳ ଓ ପାଟଳ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
କୃତ୍ଵାଥୋ ମୃଦୁତରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଖଣ୍ଡେନାଵେଷ୍ଟେତ୍ସୃଣିକମୁଖଂ ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମଚନ୍ଦ୍ରମ୍
ଏପରେ, ବହୁତ ମୃଦୁ କରି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଖଣ୍ଡରେ ତୃଣିକର ମୁହଁ ଝାପିଲେ।
ମନ୍ଦଵାତସମୋପେତେ ସୂକ୍ଷ୍ମଵ୍ଯଜନଵୀଜେତେ
ଯେଉଁଠାରେ ହଳୁକା ପବନ ବହୁଥିଲା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ଉଡାଇଲେ।
ସଂସ୍କୃତାଃ ସ୍ଵାଯତାସ୍ତତ୍ର ନରା ନାର୍ଯୋ ଽଥଵା ନୃପାଃ
ସେଠାରେ ପୁରୁଷ, ମହିଳା ଓ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ।
ମଧୁର୍ପିଗମନିର୍ଯାସମସାଂଦ୍ରମଗୁରୂଦ୍ଭଵମ୍
ମିଠା, ଘନ, ରସାଳ ଓ ଭାରି ଦ୍ରବ୍ୟ ତାଠୁ ଝରିଯାଉଥିଲା।
ମସ୍ତକେ ଜାପକଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ପଞ୍ଚଗନ୍ଧଵିଲେପନମ୍
ଯାପକଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ପାଞ୍ଚଟି ସୁଗନ୍ଧ ମିଶାଇ ଲଗାଇବାକୁ ହୁଏ।
ଏଵମେଵାର୍ଚିତା ନାର୍ଯ ଆପ୍ତକୁଙ୍କୁମଵିଗ୍ରହାଃ
ଏଭଳି ଶୁଧ୍ଧ କୁଙ୍କୁମରେ ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଏତାଦୃଗ୍ଵନିତାଭିର୍ଵା ନରୈର୍ଵା ଦାପଯେଜ୍ଜଲମ୍
ଏପରି ନାରୀମାନେ କିମ୍ବା ପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅଥଵାମକରେ ନ୍ଯସ୍ଯ କରକଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ତତ୍ର ହି
କିମ୍ବା ବାମ ହାତରେ ପାତ୍ର ରଖି, ସେଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ହୁଏ।
ଏଵଂ ସ କାରଯାମାସ ଗୌତମୋ ଭଗଵାନ୍ମୁନିଃ
ଏଭଳି ଭଗବତ ମୁନି ଗୌତମ ଏହା କରାଇଥିଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲିତାଙ୍ଘ୍ରିହସ୍ତେଷୁ ଗନ୍ଧୋଦ୍ଵର୍ତିତପାଣିଷୁ
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ ଦିଆଯାଇଛି, ହାତରେ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଯାଇଛି,
ଅଥ ନୀଚସମାସୀନାଦେଵାଃ ସର୍ଷିଗଣାସ୍ତଥା
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ନିମ୍ନ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଅକୋଣାନ୍ଵର୍ତୁଲାନ୍ସ୍ଥୂଲାନସୂକ୍ଷ୍ମାନକୃଶାନପି
ଗୋଳ, କୋଣା, ମୋଟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଶୁକ୍ଳ ଆକୃତିର ଗୁଡିକ,
ଚୂର୍ଣଂ ଚ ଶଙ୍କରାଯାଥ ନିଵେଦଯତି ଗୌତମେ
ତାପରେ ଗୌତମ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଲେ।
କପେ ଗୃହାଣ ତାଂବୂଲଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମମ ଖଣ୍ଡକାନ୍
ବାନର, ତାମ୍ବୁଲ ନେଉ ଓ ମୋତେ ଖଣ୍ଡ ଦେ।
ଅନେକଫଲଭୋକ୍ତୃଆତ୍ଵାଦ୍ଵାନରସ୍ତୁ କଥଂ ଶୁଚିଃ
ଅନେକ ଫଳ ଖାଇଥିବା ଦ୍ୱାରା ବାନର କିପରି ପବିତ୍ର ହେବ?
ମଦ୍ଵାକ୍ଯାଦଖିଲଂ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯେନ୍ମଦ୍ଵାକ୍ଯାଦମୃତଂ ଵିଷମ୍
ମୋର କଥାରେ ସବୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ମୋର କଥାରେ ଅମୃତ ବିଷ ହେଇଯାଏ।
ମଦ୍ଵାଙ୍କ୍ଯାଦ୍ଧ୍ଵର୍ମଵିଜ୍ଞାନଂ ମଦ୍ଵାକ୍ଯାନ୍ମୋକ୍ଷ ଉଚ୍ଯତେ
ମୋର କଥାରେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନ ମିଳେ; ମୋର କଥାରେ ମୁକ୍ତି ଘୋଷିତ ହୁଏ।
ଅତୋ ଗୃହାଣ ତାଂବୂଲଂ ମମ ଦେହି ସୁଖଣ୍ଡକାନ୍
ତେଣୁ, ତାମ୍ବୁଲ ନେଉ ଓ ମୋତେ ଭଲ ଖଣ୍ଡ ଦେ।
ତତତଃ ପତ୍ରାଣି ସଂଗୃହ୍ଯ ତସ୍ମୈ ଖଣ୍ଡାନ୍ସମର୍ପଯତ୍
ତାପରେ ପତ୍ରଗୁଡିକ ଏକତ୍ର କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡ ଦେଲା।
ଦେଵେ ତୁ କୃତତାଂବୂଲେ ପାର୍ଵତୀ ମନ୍ଦରାଚଲାତ୍
ଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ତାମ୍ବୁଲ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲାବେଳେ, ମନ୍ଦରାଚଳର ପାର୍ବତୀ—
ଦେଵପାଦୌ ତତୋ ନତ୍ଵା ଵିନମ୍ରଵଦନାଭଵତ୍
ତାପରେ ଦେବଙ୍କ ପାଦକୁ ନମି, ସେ ନମ୍ର ମୁହଁ ହେଲେ।
ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ଦେଵଦେଵେଶି ଅପରାଧଃ କୃତୋ ମଯା
ତୁମ ପାଇଁ, ଦେବଦେବୀ, ମୁଁ ଅପରାଧ କରିଛି।