ହନୂମତା ସମୋ ନାସ୍ତି କୃତ୍ସ୍ନବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଣ୍ଡଲେ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ସର୍ଵୋପନିଷଦଵ୍ଯକ୍ତଂ ତ୍ଵତ୍ପଦଂ କପିସର୍ଵଯୁକ୍
ସମସ୍ତ ବନରାଜଙ୍କର ନାଥ, ତୁମର ପାଦ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ।
ମହାଯୋଗିହୃଦଂଭୋଜେ ପରଂ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ହନୂମତି
ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କର ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହନୁମାନ ବସିଛନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜିତୋ ଽପୀଶ ପାଦୋ ନୋ ଦର୍ଶିତସ୍ତ୍ଵଯା
ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିଥିଲି ବି, ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ପାଦ ଦେଖାଇନାହିଁ।
ହରିପ୍ରିଯସ୍ତଥା ଶଂଭୁର୍ନ ତାଦୃଗ୍ଭାଗ୍ଯମସ୍ତି ମେ
ହରି ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ତଥାପି ଏପରି ଭାଗ୍ୟ ମୋର ନାହିଁ।
ନ ତ୍ଵଯା ସଦୃଶୋ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରିଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ହରେ କ୍ଵଚିତ୍
ହରି, ତୁମେ ଛଡ଼ା ମୋତେ ଏପରି ପ୍ରିୟ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ଅଥ ଦେଵାଯ ମହତେ ଗୌତମଃ ପ୍ରାଣିପତ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ଗୌତମ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ।
ମଧ୍ଯାହ୍ନୋ ଽଯଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତୋ ଭୁକ୍ତିଵେଲାଖିଲସ୍ଯ ଚ
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ଭୋଜନ ସମୟ ଆସିଗଲା।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଗୌତମଗୃହଂ ଭୋଜନାଯୋପଚକ୍ରମେ
ଗୌତମଙ୍କର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭୋଜନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ହାରୈରନେକୈରଥ କଣ୍ଠନିଷ୍କଯଜ୍ଞୋପଵୀତୋତ୍ତରଵାସସୀ ଚ
ଅନେକ ହାର, କଣ୍ଠ ଉପରେ ଗହଣା, ଜନ୍ୟୂ, ଉପର ଚାଦର ଦିଆଗଲା।
ପଞ୍ଚାଙ୍ଗଗନ୍ଧସ୍ଯ ଵିଲେପନେନ ବାହ୍ଵଙ୍ଗଦୈଃ କଙ୍କଣକାଙ୍ଗୁଲୀଯୈଃ
ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରର ସୁଗନ୍ଧ ଲେପ, ବାହୁ ଉପରେ ଗହଣା, ହାତ ଉପରେ କଙ୍କଣ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ।
ସ୍ଵସଂମୁଖଂ ହରିଂ ତଥା ନ୍ଯଵେଶଯଦ୍ଵରାସନେ
ସ୍ବୟଂ ହରିଙ୍କୁ ନିଜ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସାଇଦେଲେ।
ସୁଵର୍ଣଭାଜନସ୍ଥାନ୍ନଂ ଦଦୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ ଗୌତମଃ
ଗୌତମ ଭକ୍ତିରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ରଖିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ସୁପକ୍ଵଂ ପାକଜାତଂ ଚ କଲ୍ପିତଂ ଯଚ୍ଛତଦ୍ଵଯମ୍
ସୁପକ୍ବ ଓ ନୂତନ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ, ସବୁ ଭଲଭାବେ ଏକାଠି କରି ଦେଲେ।
ଶତଂ ଶତଂ ସୁକନ୍ଦାନାଂ ଶାକାନାଂ ଚ ପ୍ରକଲ୍ପିତମ୍
ସଂଖ୍ୟାରେ ଶତ ଶତ ମିଠା କନ୍ଦ ଓ ଶାକ ପକାଯାଇଥିଲା।
ଶର୍କରାଦ୍ଯଂ ତଥା ଚୂତମୋଚାଖର୍ଜୂରଦାଡିମମ୍
ଚିନି ଓ ଏହା ପରି ଦ୍ରବ୍ୟ, ଆମ୍ବ, ହରିତକୀ, ଖଜୁରି ଓ ଦାଡିମା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରିଯାଲକ୍ରଞ୍ଜମ୍ବୁଫଲଂ ଵିକଙ୍କତଫଲଂ ତଥା
ପ୍ରିୟାଳ, କ୍ରଞ୍ଜ, ଜାମୁ ଫଳ ଓ ବିକଙ୍କଟ ଫଳ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଦତ୍ତ୍ଵାପୋଶାନକଂ ଵିପ୍ରୋ ଭୁଞ୍ଜଧ୍ଵମିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି ପୋଷକ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଉ ଭଲି ମୁନି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଗୌତମଃ ସ୍ଵଯମାଦାଯ ଶିଵଵିଷ୍ଣୂ ଅଵୀଜଯତ୍
ଗୌତମ ନିଜେ ସେଗୁଡିକୁ ନେଇ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ପଶ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ ହନୂମନ୍ତଂ କଥଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସ ଵାନରଃ
ବିଷ୍ଣୁ, ଦେଖ, ହନୁମାନ୍—ସେ ବାନର କିପରି ଖାଉଛି।
ଚକ୍ଷେପ ମୁନିସଂଷେଷୁ ପଶ୍ଯତ୍ସ୍ଵପି ମହେଶ୍ଵରଃ
ମୁନିମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
ତ୍ଵଦୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜ୍ଯଂ ତୁ ତଵୈଵ ଵଚନାଦ୍ଵିଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସର୍ଜିତ ଖାଦ୍ୟ କେବଳ ତୁମେ ଖାଇପାରିବ।
ମହ୍ଯଂ ନିଵେଦ୍ଯ ସକଲଂ କୂପ ଏଵ ଵିନିଃକ୍ଷିପେତ୍
ମୋତେ ସମସ୍ତ ଜଣାଇ, ସେଗୁଡିକୁ କୂପରେ ଖସାଇବା ଉଚିତ।
ବାଣଲିଙ୍ଗେ ସ୍ଵଯଂଭୂତେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତେ ହୃଦି ସ୍ଥିତେ
ବାଣ ଲିଙ୍ଗରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣିର ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ସ୍ୱୟଂଭୂ ଲିଙ୍ଗରେ।
ଭୁକ୍ତିଵେଲେଯମଧୁନା ତଦ୍ଵୈରସ୍ଯଂ କଥାନ୍ତରାତ୍
ଏବେ ଭୋଗର ସମୟ; ସେ ଅସ୍ୱାଦ ଅନ୍ୟ କଥାରୁ ଆସିଥାଏ।
ଅଥାସୌ ଜଲସଂସ୍କାରଂ କୃତଵାନ୍ ଗୌତମୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ଗୌତମ ମୁନି ଜଳ ପବିତ୍ରତା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତଡାଗତୋଯୈଃ କତବୀଜଘର୍ଷିତୈର୍ଵିଶୌଧିତୈସ୍ତୈଃ କରକାନପୂରଯତ୍
ପୋକର ଜଳ, ଚାଷ ବିଜ ଦ୍ୱାରା ଘସି ପବିତ୍ର କରି, ସେ କରକା ଭରିଲେ।
ଯାମସ୍ଯାପି ପୁନଶ୍ଚ ଵାରିଵସନେନାଶୋଧ୍ଯ କୁମ୍ଭେନ ତଞ୍ଚନ୍ଦ୍ପ୍ରନ୍ଥିମଥୋ ନିଧାଯ ବକୁଲଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତଥା ପାଟଲମ୍
ଏଉଁ, ରାତି ଭରି ରଖିଥିବା ପବିତ୍ର ଜଳରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣି ରଖି, ବକୁଳ ଓ ପାଟଳ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
କୃତ୍ଵାଥୋ ମୃଦୁତରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଖଣ୍ଡେନାଵେଷ୍ଟେତ୍ସୃଣିକମୁଖଂ ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମଚନ୍ଦ୍ରମ୍
ଏପରେ, ବହୁତ ମୃଦୁ କରି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଖଣ୍ଡରେ ତୃଣିକର ମୁହଁ ଝାପିଲେ।
ମନ୍ଦଵାତସମୋପେତେ ସୂକ୍ଷ୍ମଵ୍ଯଜନଵୀଜେତେ
ଯେଉଁଠାରେ ହଳୁକା ପବନ ବହୁଥିଲା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ଉଡାଇଲେ।