ସ୍ଵରଂ ଧ୍ରୁଵଂ ସମାଦାଯ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ୱର ଧରିଗଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋ ମର୍ଦଲଂ ଚ କରାଭ୍ଯାମପ୍ଯଵାଦଯତ୍
ବାସୁଦେବ ନିଜ ହାତରେ ମର୍ଦ୍ଦଳ ଚାଲାଇଲେ।
ତାନକା ଗୌତମାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ଗଯକୋ ଵାଯୁଜୋ ଽଭଵତ୍
ତାନକା, ଗୌତମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ଗାୟକ ଥିଲେ ବାୟୁର ପୁତ୍ର।
ମ୍ଲାନମଲ୍ମାନମଭଵତ୍କୃଶାଃ ପୁଷ୍ଟାସ୍ତଦାଭଵନ୍
ଯେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଅତି କ୍ଷୀଣ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଭୂତଂ ସମଭଵଦ୍ଦେଵର୍ଷିଗଣଦାନଵମ୍
ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତେ ନିରବ ହେଇଗଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଵଵାହ ନମାରୁହ୍ଯ ନିର୍ଗତାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ପ୍ଲଵଗ ତ୍ଵଂ ମଯାଜ୍ଞପ୍ତୋ ନିଃଶଙ୍କୋ ଵୃଷମାରୁହ
ମକଡ଼, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବୃଷରେ ଚଢ଼।
ଅଥାହ କପିଶାର୍ଦୂଲୋ ଭଗଵନ୍ତଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ କପିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ ସଦୃଶ ହନୁମାନ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଵ ଵାହନମାରୁହ୍ଯ ପାତକୀ ସ୍ଯାମହଂ ଵିଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଯାନରେ ଚଢ଼ିବି, ତେବେ ପାପୀ ହେବି।
ତଵ ଚାଭିମୁଖଂ ଗାନଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵିଲୋକଯ
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇବି—ଦୟାକରି ଦେଖନ୍ତୁ।
ଆରୂଢେ ଶଙ୍କରେ ଦେଵେ ହନୁମତ୍କନ୍ଧରାଂ ଶିଵଃ
ଶଂକର ଦେବ ହନୁମାନଙ୍କ କନ୍ଧରେ ଚଢ଼ିବା ପରେ, ଶିବ—
ଶୃଣ୍ଵନ୍ଗୀତିସୁଧାଂ ଶଂଭୁର୍ଗୌନ୍ତ ମସ୍ଯ ଗୃହଂ ତତଃ
ଗୀତର ଅମୃତ ଶୁଣି, ଶଂଭୁ ତାପରେ ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୂଜିତା ଗୌତମେନାଥ ଭୋଜନାଵସରେ ସତି
ସେଠାରେ ଭୋଜନ ସମୟରେ ଗୌତମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରରୂଢମଭଵତ୍ସର୍ଵଂ ଗାଯମାନେ ହନୂମତି
ହନୁମାନ ଗାଇଥିବାବେଳେ ସମସ୍ତ କିଛି ଫୁଲିଉଠିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଗାନେ ସମସ୍ତାନାଂ ଚିତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟିରତିଷ୍ଟତ
ସେଇ ଗୀତ ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ପ୍ରସନ୍ନମୂର୍ତିସ୍ତରୁଣଃ ସୁମଧ୍ଯେ ଵିନ୍ଯସ୍ତମୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵାଞ୍ଜଲିଭିଃ ଶିରୋଭିଃ
କୃପାମୟ ଯୁବକ ରୂପରେ, ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ ସମ୍ମାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ପଦ୍ମାସନାସୀନହନୂମତୋଂଽଜଲୌ ନିଧାଯ ପାଦଂ ତ୍ଵପରଂ ମୁଖେ ଚ
ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା ହନୁମାନ ଏକ ପାଦକୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଧରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ପାଦକୁ ମୁହଁ ଉପରେ ରଖିଥିଲେ।
ସ୍କନ୍ଧେ ମୁଖେ ତ୍ଵଂସତଲେ ଚ କଣ୍ଠେ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲେ ଚ ସ୍ତନମଧ୍ଯମେ ହୃଦି
ତାଙ୍କର କନ୍ଧ, ମୁହଁ, ହାତର ତଳ, କଣ୍ଠ, ଛାତି, ଷ୍ଟନ ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ହୃଦୟରେ—
ଶିରୋ ଗୃହୀତ୍ଵାଵନମଯ୍ଯ ଶଙ୍କରଃ ପସ୍ପର୍ଶ ପୃଷ୍ଠଂ ଚିବୁକେନ ସୋ ଽଧ୍ଵନି
ଶିବ ହନୁମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଧରି, ନମ୍ର କରି, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ ଦ୍ୱାରା ପୃଷ୍ଠକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲେ।
ହାରଂ ଚ ମୁକ୍ତାପରିକଲ୍ପିତଂ ଶିଵୋ ହନୂମତଃ କଣ୍ଠଗତଂ ଚକାର
ଶିବ ମୁକ୍ତାର ହାର ତିଆରି କରି, ହନୁମାନଙ୍କର କଣ୍ଠରେ ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ।
ହନୂମତା ସମୋ ନାସ୍ତି କୃତ୍ସ୍ନବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଣ୍ଡଲେ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ସର୍ଵୋପନିଷଦଵ୍ଯକ୍ତଂ ତ୍ଵତ୍ପଦଂ କପିସର୍ଵଯୁକ୍
ସମସ୍ତ ବନରାଜଙ୍କର ନାଥ, ତୁମର ପାଦ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ।
ମହାଯୋଗିହୃଦଂଭୋଜେ ପରଂ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ହନୂମତି
ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କର ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହନୁମାନ ବସିଛନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜିତୋ ଽପୀଶ ପାଦୋ ନୋ ଦର୍ଶିତସ୍ତ୍ଵଯା
ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିଥିଲି ବି, ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ପାଦ ଦେଖାଇନାହିଁ।
ହରିପ୍ରିଯସ୍ତଥା ଶଂଭୁର୍ନ ତାଦୃଗ୍ଭାଗ୍ଯମସ୍ତି ମେ
ହରି ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ତଥାପି ଏପରି ଭାଗ୍ୟ ମୋର ନାହିଁ।
ନ ତ୍ଵଯା ସଦୃଶୋ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରିଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ହରେ କ୍ଵଚିତ୍
ହରି, ତୁମେ ଛଡ଼ା ମୋତେ ଏପରି ପ୍ରିୟ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ଅଥ ଦେଵାଯ ମହତେ ଗୌତମଃ ପ୍ରାଣିପତ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ଗୌତମ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ।
ମଧ୍ଯାହ୍ନୋ ଽଯଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତୋ ଭୁକ୍ତିଵେଲାଖିଲସ୍ଯ ଚ
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ଭୋଜନ ସମୟ ଆସିଗଲା।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଗୌତମଗୃହଂ ଭୋଜନାଯୋପଚକ୍ରମେ
ଗୌତମଙ୍କର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭୋଜନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ହାରୈରନେକୈରଥ କଣ୍ଠନିଷ୍କଯଜ୍ଞୋପଵୀତୋତ୍ତରଵାସସୀ ଚ
ଅନେକ ହାର, କଣ୍ଠ ଉପରେ ଗହଣା, ଜନ୍ୟୂ, ଉପର ଚାଦର ଦିଆଗଲା।