ହର୍ଯୁତ୍ତମାଙ୍ଗଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସଂନ୍ଯମଜ୍ଜଯତ୍
ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ସେ ଜଳରେ ଡୁବାଇଲେ।
ପୀଡିତଃ ସ ହରିଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପାତଯାମାସ ଶଙ୍କରମ୍
ହରି ଦବାଯାଇ, ସାବଧାନ ଭାବେ ଶଙ୍କରକୁ ତଳେ ଦବାଇଲେ।
ଅତାଡଯଦ୍ଧ୍ଵରେର୍ଵକ୍ଷଃ ପାତଯାମାସ ଚାଚ୍ଯୁତମ୍
ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କରି, ଅଚ୍ୟୁତକୁ ତଳେ ଦବାଇଲେ।
ଶୀର୍ଷେ ଚୈଵାକିରଚ୍ଛଂଭୁମଥ ଶଂଭୁରଥୋ ହରିଃ
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଟାଇଲେ, ପରେ ଶମ୍ଭୁ ହରିଙ୍କୁ ଏହିପରି କଲେ।
ଜଲକ୍ରୀଡାସଂଭ୍ରମେଣ ଵିସ୍ରସ୍ତଜଟବନ୍ଧନାଃ
ଜଳ ଖେଳର ଉତ୍ସାହରେ, ସେମାନଙ୍କ ଜଟା ବନ୍ଧା ଖୋଲିଯାଇଲା।
ଇତରେ ତରବଦ୍ଧ୍ଵାସୁ ଜଟାସୁ ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ
ଅନ୍ୟ ମହାମୁନିମାନେ ଜଟାକୁ ଏକାଉଁଠି ବାନ୍ଧିଲେ।
ପାତଯନ୍ତୋ ଽନ୍ଯତଶ୍ଚାପି କ୍ତ୍ରୋଶନ୍ତୋ ରୁଦତସ୍ତଥା
କିଛି ଏକାଉଁଠି ଦବାଇଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ ଓ କାନ୍ଦିଲେ।
ଆକାଶେ ଵାନରେଶସ୍ତୁ ନନର୍ତ ଚ ନନାଦ ଚ
ଆକାଶରେ ବାନରମାନ୍ୟ ନାୟକ ନାଚିଲେ ଓ ଗର୍ଜନ କରିଲେ।
ସୁଗୀତ୍ଯା ଲଲିତା ଯାସ୍ତୁ ଆଗାଯତ ଵିଧା ଦଶ
ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଗାଇଥିବା ସେମାନେ ଦଶ ପ୍ରକାରର ଗୀତ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଗାତୁଂ ହି ଲଲିତଂ ମନ୍ଦଂମନ୍ଦଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ସେ ନିଜେ ଲଳିତ ଗୀତ ଦୀରେ ଦୀରେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ୍ଵରଂ ଧ୍ରୁଵଂ ସମାଦାଯ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ୱର ଧରିଗଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋ ମର୍ଦଲଂ ଚ କରାଭ୍ଯାମପ୍ଯଵାଦଯତ୍
ବାସୁଦେବ ନିଜ ହାତରେ ମର୍ଦ୍ଦଳ ଚାଲାଇଲେ।
ତାନକା ଗୌତମାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ଗଯକୋ ଵାଯୁଜୋ ଽଭଵତ୍
ତାନକା, ଗୌତମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ଗାୟକ ଥିଲେ ବାୟୁର ପୁତ୍ର।
ମ୍ଲାନମଲ୍ମାନମଭଵତ୍କୃଶାଃ ପୁଷ୍ଟାସ୍ତଦାଭଵନ୍
ଯେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଅତି କ୍ଷୀଣ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଭୂତଂ ସମଭଵଦ୍ଦେଵର୍ଷିଗଣଦାନଵମ୍
ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତେ ନିରବ ହେଇଗଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଵଵାହ ନମାରୁହ୍ଯ ନିର୍ଗତାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ପ୍ଲଵଗ ତ୍ଵଂ ମଯାଜ୍ଞପ୍ତୋ ନିଃଶଙ୍କୋ ଵୃଷମାରୁହ
ମକଡ଼, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବୃଷରେ ଚଢ଼।
ଅଥାହ କପିଶାର୍ଦୂଲୋ ଭଗଵନ୍ତଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ କପିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ ସଦୃଶ ହନୁମାନ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଵ ଵାହନମାରୁହ୍ଯ ପାତକୀ ସ୍ଯାମହଂ ଵିଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଯାନରେ ଚଢ଼ିବି, ତେବେ ପାପୀ ହେବି।
ତଵ ଚାଭିମୁଖଂ ଗାନଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵିଲୋକଯ
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇବି—ଦୟାକରି ଦେଖନ୍ତୁ।
ଆରୂଢେ ଶଙ୍କରେ ଦେଵେ ହନୁମତ୍କନ୍ଧରାଂ ଶିଵଃ
ଶଂକର ଦେବ ହନୁମାନଙ୍କ କନ୍ଧରେ ଚଢ଼ିବା ପରେ, ଶିବ—
ଶୃଣ୍ଵନ୍ଗୀତିସୁଧାଂ ଶଂଭୁର୍ଗୌନ୍ତ ମସ୍ଯ ଗୃହଂ ତତଃ
ଗୀତର ଅମୃତ ଶୁଣି, ଶଂଭୁ ତାପରେ ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୂଜିତା ଗୌତମେନାଥ ଭୋଜନାଵସରେ ସତି
ସେଠାରେ ଭୋଜନ ସମୟରେ ଗୌତମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରରୂଢମଭଵତ୍ସର୍ଵଂ ଗାଯମାନେ ହନୂମତି
ହନୁମାନ ଗାଇଥିବାବେଳେ ସମସ୍ତ କିଛି ଫୁଲିଉଠିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଗାନେ ସମସ୍ତାନାଂ ଚିତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟିରତିଷ୍ଟତ
ସେଇ ଗୀତ ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ପ୍ରସନ୍ନମୂର୍ତିସ୍ତରୁଣଃ ସୁମଧ୍ଯେ ଵିନ୍ଯସ୍ତମୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵାଞ୍ଜଲିଭିଃ ଶିରୋଭିଃ
କୃପାମୟ ଯୁବକ ରୂପରେ, ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ ସମ୍ମାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ପଦ୍ମାସନାସୀନହନୂମତୋଂଽଜଲୌ ନିଧାଯ ପାଦଂ ତ୍ଵପରଂ ମୁଖେ ଚ
ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା ହନୁମାନ ଏକ ପାଦକୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଧରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ପାଦକୁ ମୁହଁ ଉପରେ ରଖିଥିଲେ।
ସ୍କନ୍ଧେ ମୁଖେ ତ୍ଵଂସତଲେ ଚ କଣ୍ଠେ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲେ ଚ ସ୍ତନମଧ୍ଯମେ ହୃଦି
ତାଙ୍କର କନ୍ଧ, ମୁହଁ, ହାତର ତଳ, କଣ୍ଠ, ଛାତି, ଷ୍ଟନ ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ହୃଦୟରେ—
ଶିରୋ ଗୃହୀତ୍ଵାଵନମଯ୍ଯ ଶଙ୍କରଃ ପସ୍ପର୍ଶ ପୃଷ୍ଠଂ ଚିବୁକେନ ସୋ ଽଧ୍ଵନି
ଶିବ ହନୁମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଧରି, ନମ୍ର କରି, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ ଦ୍ୱାରା ପୃଷ୍ଠକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲେ।
ହାରଂ ଚ ମୁକ୍ତାପରିକଲ୍ପିତଂ ଶିଵୋ ହନୂମତଃ କଣ୍ଠଗତଂ ଚକାର
ଶିବ ମୁକ୍ତାର ହାର ତିଆରି କରି, ହନୁମାନଙ୍କର କଣ୍ଠରେ ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ।