ଅଥେଶୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଲୋକ୍ଯ ଗୃହୀତ୍ଵା ତତ୍କରଂ କରେ
ତାପରେ ପ୍ରଭୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରିଲେ।
କ୍ଷାମୋଦରୋ ଽସି ଗୋଵିନ୍ଦ ଦେଯଂ ତେ ଭୋଜନଂ କିମୁ
ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମ ଉଦର କମ୍; ତୁମକୁ କଣ ଖାଦ୍ୟ ଦେବି?
ଗଚ୍ଛ ଵା ପାର୍ଵତୀଗେହଂ ଯା କୁକ୍ଷିଂ ପୂରଯିଷ୍ଯତି
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ; ସେ ତୁମ ପେଟକୁ ପୂରଣ କରିବେ।
ଆଦିଶ୍ଯ ନନ୍ଦିନଂ ଦେଵୋ ଦ୍ଵାରାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଯଥୋକ୍ତଵତ୍
ପ୍ରଭୁ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ, ଦ୍ୱାରର ରକ୍ଷକ, ଯେପରି ନିର୍ଦେଶ ମିଳିଥିଲା, ସେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ।
ସଂପାଦଯାନ୍ନଂ ଦେଵେଶା ଭୋକ୍ତୁକାମା ଵଯଂ ମୁନେ
ଦେବତାମନ୍ତ୍ରୀ, ଆମ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ମୁନି, ଆମେ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ମୃଦୁଶଯ୍ଯାଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଶଯିତୌ ଦେଵତୋତ୍ତମୌ
ମୃଦୁ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ଦେବତା ଶୁଇ ପଡ଼ିଲେ।
ଗତ୍ଵା ତଡାଗଂ ଗଂଭୀରଂ ସ୍ରାସ୍ଯନ୍ତୌ ଦେଵସତ୍ତମୌ
ଗଭୀର ପୋଖରୀକୁ ଯାଇ, ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମୁନଯୋ ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚୈଵ ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
ମୁନିମାନେ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଜଳରେ ଖେଳ କରିବାରେ ଲଗିଲେ।
ଚକ୍ରତୁଃ ଶଙ୍କରଋ ପଦ୍ମକିଞ୍ଜଲ୍କାଞ୍ଜଲିନା ହରେଃ
ସେମାନେ ଶଙ୍କର ଓ ହରିଙ୍କୁ ପଦ୍ମର ପଙ୍କ ମୁଠି ମୁଠି ଛିଟାଇଲେ।
ନେତ୍ରେ କେଶରସଂପାତାତ୍ପ୍ରମୀଲଯତ କେଶଵଃ
ପଙ୍କର ଧାରାରୁ, କେଶବ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ମୁଡ଼ିଲେ।
ହର୍ଯୁତ୍ତମାଙ୍ଗଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସଂନ୍ଯମଜ୍ଜଯତ୍
ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ସେ ଜଳରେ ଡୁବାଇଲେ।
ପୀଡିତଃ ସ ହରିଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପାତଯାମାସ ଶଙ୍କରମ୍
ହରି ଦବାଯାଇ, ସାବଧାନ ଭାବେ ଶଙ୍କରକୁ ତଳେ ଦବାଇଲେ।
ଅତାଡଯଦ୍ଧ୍ଵରେର୍ଵକ୍ଷଃ ପାତଯାମାସ ଚାଚ୍ଯୁତମ୍
ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କରି, ଅଚ୍ୟୁତକୁ ତଳେ ଦବାଇଲେ।
ଶୀର୍ଷେ ଚୈଵାକିରଚ୍ଛଂଭୁମଥ ଶଂଭୁରଥୋ ହରିଃ
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଟାଇଲେ, ପରେ ଶମ୍ଭୁ ହରିଙ୍କୁ ଏହିପରି କଲେ।
ଜଲକ୍ରୀଡାସଂଭ୍ରମେଣ ଵିସ୍ରସ୍ତଜଟବନ୍ଧନାଃ
ଜଳ ଖେଳର ଉତ୍ସାହରେ, ସେମାନଙ୍କ ଜଟା ବନ୍ଧା ଖୋଲିଯାଇଲା।
ଇତରେ ତରବଦ୍ଧ୍ଵାସୁ ଜଟାସୁ ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ
ଅନ୍ୟ ମହାମୁନିମାନେ ଜଟାକୁ ଏକାଉଁଠି ବାନ୍ଧିଲେ।
ପାତଯନ୍ତୋ ଽନ୍ଯତଶ୍ଚାପି କ୍ତ୍ରୋଶନ୍ତୋ ରୁଦତସ୍ତଥା
କିଛି ଏକାଉଁଠି ଦବାଇଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ ଓ କାନ୍ଦିଲେ।
ଆକାଶେ ଵାନରେଶସ୍ତୁ ନନର୍ତ ଚ ନନାଦ ଚ
ଆକାଶରେ ବାନରମାନ୍ୟ ନାୟକ ନାଚିଲେ ଓ ଗର୍ଜନ କରିଲେ।
ସୁଗୀତ୍ଯା ଲଲିତା ଯାସ୍ତୁ ଆଗାଯତ ଵିଧା ଦଶ
ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଗାଇଥିବା ସେମାନେ ଦଶ ପ୍ରକାରର ଗୀତ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଗାତୁଂ ହି ଲଲିତଂ ମନ୍ଦଂମନ୍ଦଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ସେ ନିଜେ ଲଳିତ ଗୀତ ଦୀରେ ଦୀରେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ୍ଵରଂ ଧ୍ରୁଵଂ ସମାଦାଯ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ୱର ଧରିଗଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋ ମର୍ଦଲଂ ଚ କରାଭ୍ଯାମପ୍ଯଵାଦଯତ୍
ବାସୁଦେବ ନିଜ ହାତରେ ମର୍ଦ୍ଦଳ ଚାଲାଇଲେ।
ତାନକା ଗୌତମାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ଗଯକୋ ଵାଯୁଜୋ ଽଭଵତ୍
ତାନକା, ଗୌତମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ଗାୟକ ଥିଲେ ବାୟୁର ପୁତ୍ର।
ମ୍ଲାନମଲ୍ମାନମଭଵତ୍କୃଶାଃ ପୁଷ୍ଟାସ୍ତଦାଭଵନ୍
ଯେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଅତି କ୍ଷୀଣ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଭୂତଂ ସମଭଵଦ୍ଦେଵର୍ଷିଗଣଦାନଵମ୍
ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତେ ନିରବ ହେଇଗଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଵଵାହ ନମାରୁହ୍ଯ ନିର୍ଗତାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ପ୍ଲଵଗ ତ୍ଵଂ ମଯାଜ୍ଞପ୍ତୋ ନିଃଶଙ୍କୋ ଵୃଷମାରୁହ
ମକଡ଼, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବୃଷରେ ଚଢ଼।
ଅଥାହ କପିଶାର୍ଦୂଲୋ ଭଗଵନ୍ତଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ କପିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ ସଦୃଶ ହନୁମାନ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଵ ଵାହନମାରୁହ୍ଯ ପାତକୀ ସ୍ଯାମହଂ ଵିଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଯାନରେ ଚଢ଼ିବି, ତେବେ ପାପୀ ହେବି।
ତଵ ଚାଭିମୁଖଂ ଗାନଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵିଲୋକଯ
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇବି—ଦୟାକରି ଦେଖନ୍ତୁ।