ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ହରିଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତୌ ପ୍ରାହ ଶିଵୋ ଵଚଃ
ସେଉଁଠି, ଶିବ ଉପସ୍ଥିତ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଗତ୍ଵା ପଶ୍ଯାମି ହେ ଵିଷ୍ଣୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍କୃତସାହସମ୍
ମୁଁ ଯାଇ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବି।
ନନ୍ଦିକେନ ସୁଵେଷେଣ ଧୃତେ ଛତ୍ରେ ଽତିଶୋଭନେ
ନନ୍ଦୀ ଚମତ୍କାର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଛତା ଧରିଥିଲେ ।
ମହେଶାନୁମତିଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ହରିର୍ନାଗାନ୍ତକେ ସ୍ଥିତଃ
ମହେଶଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇ, ହରି ନାଗର ଶେଷରେ ଉଭା ହେଲେ ।
ଶିଵାନୁମତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମାପି ହଂସାରୂଢୋ ଽଭଵତ୍ତଦା
ଶିବଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସେତେବେଳେ ହଂସରେ ଚଢିଲେ ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦିସର୍ଵଦେଵାଶ୍ଚ ସ୍ଵସ୍ଵଵାହନସଂଯୁତାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନିଜ-ନିଜ ଯାନ ସହିତ ଥିଲେ ।
କୋଟିକୋଟିଗଣାକୀର୍ଣା ଗୌତମସ୍ଯାଶ୍ରମଂ ଗତାଃ
କୋଟି-କୋଟି ଦେବଗଣ ଘେରାଇ, ସେମାନେ ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ।
ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ଜୀଵଯାମାସ ଵାମକୋଣନିରୀକ୍ଷଣାତ୍
ବାମପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେ ନିଜ ଭକ୍ତକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ ।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଗୌତମଃ ପ୍ରାହ ସାଦରମ୍
ସେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଗୌତମ ଆଦର ସହ କହିଲେ ।
ତ୍ଵଲ୍ଲିଙ୍ଗାର୍ଚନସାମର୍ଥ୍ଯଂ ନିତ୍ଯମସ୍ତୁ ମମେଶ୍ଵର
ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉପାସନା କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖିପାରି ।
ଶିଷ୍ଯୋ ଽଯଂ ମେ ମହାଭାଗୋ ହେଯାଦେଯାଦିଵର୍ଜିତଃ
ମୋ ଶିଷ୍ୟ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଗ୍ରହଣ ଓ ବିସର୍ଜନ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ।
ନ ଘ୍ରାଣଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଦେଵେଶ ନ ପାତଵ୍ଯଂ ନ ଚେତରତ୍
ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଘ୍ରାଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ପିଇବା ଯୋଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ ।
ଉନ୍ମତ୍ତଵିକୃତାକାରଃ ଶଙ୍କରାତ୍ମେତି କୀର୍ତିତଃ
ସେ ଅସ୍ଥିର ଓ ବିକୃତ ଆକୃତିରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଭାବରେ ପରିଚିତ ।
ଏତନ୍ମେ ଦୀଯତାଂ ଦେଵ ମୃତାନାମମୃତିସ୍ତଥା
ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଦୟାକରି ଦିଅ; ମୃତମାନେ ମଧ୍ୟ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଉନ୍ତୁ ।
ସ୍ଵାଂଶେନ ଵାଯୁନା ଦେହମାଵିଶଜ୍ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ
ଜଗତର ନାଥ ନିଜ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା, ବାୟୁ ମାଧ୍ୟମରେ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ପର୍ଯାଯୈରୁଚ୍ଯତେ ଽଧୀଶଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶିଵଃ ପରଃ
ପର୍ଯ୍ୟାୟ କ୍ରମରେ, ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ ।
ମମାଜ୍ଞାକାରକୋ ରାମଭକ୍ତଃ ପୂଜିତଵିଗ୍ରହଃ
ସେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାମ କରେ, ରାମ ଭକ୍ତ ଓ ମୂର୍ତିରେ ଉପାସନା କରେ ।
ତ୍ଵଯା କୃତମିଦଂ ଵେଶ୍ମ ଵିସ୍ତୃତଂ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଟିତମ୍
ଏହି ବଡ଼ ଓ ଭଲ ଘର ତୁମେ ତିଆରି କରିଛ ।
ସମର୍ଚିତାଃ ପ୍ରଯାସ୍ଯାମଃ ସ୍ଵସ୍ଵଵାସଂ ତତଃ ପରମ୍
ଉପାସିତ ହେବା ପରେ, ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଯିବା ।
ଅଯୋଗ୍ଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯାମୀଶ ହ୍ଯର୍ଥୀ ଦୋଷଂ ନ ପଶ୍ଯତି
ପ୍ରଭୁ, ଅନୁରୋଧକାରୀ ଅଯୋଗ୍ୟ ଦାବି କରେ; ସେ ଦୋଷ ଦେଖିପାରେନି ।
ଅଥେଶୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଲୋକ୍ଯ ଗୃହୀତ୍ଵା ତତ୍କରଂ କରେ
ତାପରେ ପ୍ରଭୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରିଲେ।
କ୍ଷାମୋଦରୋ ଽସି ଗୋଵିନ୍ଦ ଦେଯଂ ତେ ଭୋଜନଂ କିମୁ
ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମ ଉଦର କମ୍; ତୁମକୁ କଣ ଖାଦ୍ୟ ଦେବି?
ଗଚ୍ଛ ଵା ପାର୍ଵତୀଗେହଂ ଯା କୁକ୍ଷିଂ ପୂରଯିଷ୍ଯତି
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ; ସେ ତୁମ ପେଟକୁ ପୂରଣ କରିବେ।
ଆଦିଶ୍ଯ ନନ୍ଦିନଂ ଦେଵୋ ଦ୍ଵାରାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଯଥୋକ୍ତଵତ୍
ପ୍ରଭୁ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ, ଦ୍ୱାରର ରକ୍ଷକ, ଯେପରି ନିର୍ଦେଶ ମିଳିଥିଲା, ସେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ।
ସଂପାଦଯାନ୍ନଂ ଦେଵେଶା ଭୋକ୍ତୁକାମା ଵଯଂ ମୁନେ
ଦେବତାମନ୍ତ୍ରୀ, ଆମ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ମୁନି, ଆମେ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ମୃଦୁଶଯ୍ଯାଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଶଯିତୌ ଦେଵତୋତ୍ତମୌ
ମୃଦୁ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ଦେବତା ଶୁଇ ପଡ଼ିଲେ।
ଗତ୍ଵା ତଡାଗଂ ଗଂଭୀରଂ ସ୍ରାସ୍ଯନ୍ତୌ ଦେଵସତ୍ତମୌ
ଗଭୀର ପୋଖରୀକୁ ଯାଇ, ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମୁନଯୋ ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚୈଵ ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
ମୁନିମାନେ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଜଳରେ ଖେଳ କରିବାରେ ଲଗିଲେ।
ଚକ୍ରତୁଃ ଶଙ୍କରଋ ପଦ୍ମକିଞ୍ଜଲ୍କାଞ୍ଜଲିନା ହରେଃ
ସେମାନେ ଶଙ୍କର ଓ ହରିଙ୍କୁ ପଦ୍ମର ପଙ୍କ ମୁଠି ମୁଠି ଛିଟାଇଲେ।
ନେତ୍ରେ କେଶରସଂପାତାତ୍ପ୍ରମୀଲଯତ କେଶଵଃ
ପଙ୍କର ଧାରାରୁ, କେଶବ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ମୁଡ଼ିଲେ।