ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ
ସେ ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମୋନମସ୍ତେ ଽମରନାଯକାଯ ନମୋନମୋ ଦୈତେଯଵିନାଶନାଯ
ଅମରମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ଦେତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର।
ନମୋନମୋ ଦୁର୍ଜନନାଶନାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତସ୍ମୈ ଜଗଦୀଶ୍ଵରାଯ
ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସଶାର୍ଙ୍ଗଚକ୍ରାସିଗଦାଧାରାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତସ୍ମୈ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ
ଧନୁ, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସେଇ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସୂର୍ଯାଦ୍ଯମିତପ୍ରଭାଯ ନମୋନମଃ ପୁଣ୍ଯକଥାଗତାଯ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପରି ଅସୀମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିବା, ପୁଣ୍ୟ କଥା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଥିବା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗଵିରାଜିତାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ସଜ୍ଜନଵଲ୍ଲଭାଯ
ଯଜ୍ଞର ଅଂଗ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ସଜ୍ଜନମାନେଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଦିଵ୍ଯସୁଖପ୍ରଦାଯ ନମୋ ନମୋ ଭକ୍ତମନୋଗତାଯ
ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଦେଇଥିବା, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କର ମନରେ ବସିଥିବା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଯଜ୍ଞଵରାହନାମ୍ନେ ନମୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଵିଦାରକାଯ
ଯଜ୍ଞ ଓ ବରାହ ନାମରେ ପରିଚିତ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷକୁ ମାରିଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ରାଵଣମର୍ଦନାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ନନ୍ଦସୁତାଗ୍ରଜାଯ
ରାବଣଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ନନ୍ଦଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଭାଇ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସ୍ମୃତାର୍ତିନାଶିନେ ତୁଭ୍ଯଂ ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ନମୋନମଃ
ସ୍ମରଣ କଲେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଉଛନ୍ତି, ସେଇ ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର।
ଯଜ୍ଞରୁପ ଯଜଦ୍ରୂପ ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗଂ ତ୍ଵାଂ ଯଜାମ୍ଯହମ୍
ଯଜ୍ଞର ରୂପ, ଯଜ୍ଞ ହେବା, ଯଜ୍ଞର ଅଂଗ ଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିଏ।
ଉଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ହର୍ଷଂ ଵର୍ଧ୍ଦଯନ୍କଶ୍ଯପସ୍ଯ ସଃ
ସେ ହସି ହସି କଶ୍ୟପଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇ କହିଲେ।
ଅଚିରାତ୍ସାଧଯିଷ୍ଯାମି ନିଖିଲଂ ତ୍ଵନ୍ମନୋରଥମ୍
ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି।
ଅସ୍ମିଞ୍ଜନ୍ମନ୍ଯପି ତଥା ସାଦଯାମ୍ଯୁତ୍ତମଂ ସୁଖମ୍
ଏହି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ଦେଇଦେବି।
ଆରେଭେ ଗୁରୁଣା ଯୁକ୍ତଃ କାଵ୍ଯେନ ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ
ମୋ ଗୁରୁ ଓ ମହାମୁନିମାନେ କବିତା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ,
ହଵିଃ ସ୍ଵୀକରଣାର୍ଥାଯ ଋଷିଭିର୍ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ
ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ହବି ଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ମୋତେ ଚୟନ କରିଥିଲେ।
ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ମାତାପିତରୌ ସ ବଟୁର୍ଵାମନୋ ଯଯୌ
ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସେ ବାମନ ଛୁଆ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ହଵିର୍ଭୋକ୍ତୁମିଵାଯାତୋ ବଲେଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତୋ ହରିଃ
ହରି ନିଜେ ବଳିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ହବି ଖାଇବାକୁ ଆସିଥିବା ପରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଯୋ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତସ୍ତସ୍ଯାନ୍ତଃ ସଦା ସଂନିହିତୋ ହରିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ରହେ, ସେଠାରେ ହରି ସଦା ମନ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵମୁଦ୍ଯଯୁଃ ସଭ୍ଯସଂଯୁତାଃ
ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେବତା ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ସମସ୍ତେ ସଭା ସହିତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସ୍ଵସାରମଵିଚାର୍ଯୈଵ ଖଲାଃ କାର୍ଯାଣି କୁର୍ଵତେ
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିଜ ଭଉଣୀ ବିଷୟରେ ଭଲଭାବି ନ ଦେଖି, ଯେକୌଣସି କାମ କରିଦିଅନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାମନରୁପେଣ ହ୍ଯଦିତେଃ ପୁତ୍ରାତାଂ ଗତଃ
ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅ ଭାବରେ ବାମନ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ନ କିଞ୍ଚିଦପି ଦାତଵ୍ଯଂ ମନ୍ମତଂ ଶୃଣୁ ପଣ୍ଡିତ
ମୁଁ କହୁଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, କିଛି ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପରବୁଦ୍ଧିର୍ଵିନାଶାଯ ସ୍ତ୍ରୀବୁଧ୍ଦିଃ ପ୍ରଲଯଙ୍କରୀ
ଅନ୍ୟର ମତ ଶୁଣିଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଜେମିତି ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କର ମତ ଶୁଣିଲେ ସବୁ କିଛି ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଏ।
ଶତ୍ରୂଣାଂ ହିତକୃତଦ୍ଯସ୍ତୁ ସ ହନ୍ତଵ୍ଯୋ ଵିଶେଷତଃ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଯିଏ କାମ କରେ, ସେ ବିଶେଷଭାବେ ନଶ୍ଟ କରିବାଯୋଗ୍ୟ।
ଯଦାଦତ୍ତେ ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ କିମସ୍ମାଦଧିକଂ ଵରମ୍
ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଦାନ ଅଛି କି?
ସ ଚେତ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଧଵିର୍ଭୋଗୀ ମତ୍ତଃ କୋ ଽଭ୍ଯଧିକୋ ଭୁଵୀ
ଯଦି ସେ ନିଜେ ହବିର ଭୋଗ କରନ୍ତି, ତେବେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମୋଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ ଅଛି?
ତଦେଵ ପରମଂ ଦାନଂ ଦତ୍ତଂ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ଏହି ଦାନ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଏଭଳି ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯେନ କେନାପ୍ଯର୍ଚିତଶ୍ଵେଦ୍ଦଦାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଭାବରେ ଯେ କେହି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅନିଚ୍ଛଯାପି ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଦହତ୍ଯେଵ ହି ପାଵକଃ
ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅଗ୍ନିକୁ ଛୁଆଯାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜଳାଇଦିଏ।