ଦୀପଂ ପ୍ରଜ୍ଵାଲଯେତ୍ତତ୍ର ଗଣେଶସ୍ମୃତିପୂର୍ଵକମ୍
ଗଣେଶଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେଠାରେ ଦୀପ ଜଳାଇବା ଉଚିତ।
ତଣ୍ଡୁଲାଷ୍ଟଦଲେ ଵାପି ଵିଧିଵତ୍ସ୍ଥାପଯେଦ୍ଧୂଟମ୍
କିମ୍ବା ଧାନର ଅଷ୍ଟଦଳ ରୂପରେ ବିଧିମତ ଧୂଟ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଜଲାକ୍ଷତାନ୍ସମାଦାଯ ଦୀପଂ ସଂକଲ୍ପଯେତ୍ତତଃ
ପାଣି ଓ ଅକ୍ଷତ ନେଇ, ପରେ ଦୀପକୁ ସଂକଳ୍ପ କରିବା ଦରକାର।
ପ୍ରଣଵଃ ପାଶମାଯେ ଚ ଶିଖା କାର୍ତାକ୍ଷରାଣି ଚ
ଓଁ, ପାଶ, ମାୟା, ଶିଖା ଓ କର୍ତ୍ତା ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ବାହଵେ ଇତି ଵର୍ଣାନ୍ତେ ସହସ୍ରପଦମୁଚ୍ଚରେତ୍
'ବାହବେ' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ହଜାରଦଳ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଆତ୍ରେଯାଯାନୁସୂଯାନ୍ତେ ଗର୍ଭରତ୍ନାଯ ତତ୍ପରମ୍
'ଆତ୍ରେୟ', 'ଅନସୂୟା' ଓ 'ଗର୍ଭରତ୍ନ' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ସେଇ ପରମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦୀପଂ ଗୃହାଣ ଅମୁକଂ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ପଦଂ ପୁନଃ
ଦୀପ ଧରି, 'ଅମୁକ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପୁନି 'ରକ୍ଷା, ରକ୍ଷା' ଓ ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଦରକାର।
ଶତ୍ରୂନ୍ ଜହିଦ୍ଵଯଂ ମାଯା ତାରଃ ସ୍ଵଂ ବୀଜମାତ୍ମଭୂଃ
ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ୱନ୍ତୁ, ଦୁଇ ମାୟା ଦୂରହେଉ, 'ତାର' ଅକ୍ଷର, ନିଜ ବୀଜ ଓ 'ଆତ୍ମଭୂ' ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ଭିମୁଖେନାମୁକଂ ରକ୍ଷ ଅମୁକାନ୍ତେ ଵରପ୍ରଦ
ଦୀପ ସାମ୍ନାରେ 'ଅମୁକ' କହି, ତାହାର ଶେଷରେ 'ବରଦାନ କର' ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ଵେଦାଦିକାମଚାମୁଣ୍ଡାଃ ସ୍ଵାହା ତୁ ପୂସବିନ୍ଦୁକୌ
ବେଦ, କାମନା ଓ ଚାମୁଣ୍ଡା; 'ସ୍ୱାହା', 'ପୂସ' ଓ 'ବିନ୍ଦୁ' ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ଦତ୍ତାତ୍ରେଯୋ ମୁନିର୍ମାଲାମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ମୁନିଙ୍କୁ ମାଳାମନ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚାମୁଣ୍ଡଯା ଷଡଙ୍ଗାନି ଚରେତ୍ଷଡ୍ଦୀର୍ଘଯୁକ୍ତଯା
ଚାମୁଣ୍ଡା ସହିତ, ଷଡଅଙ୍ଗ କାର୍ଯ୍ୟ ଛଅ ଦୀର୍ଘ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ।
ଗୋଵିନ୍ଦାଢ୍ଯୋ ହଲୀ ସେଂଦୁଶ୍ଚାମୁଣ୍ଡାବୀଜମୀରିତମ୍
ଗୋବିନ୍ଦ, ହଳୀ, ସେଂଦୁ ଓ ଚାମୁଣ୍ଡା ବୀଜ ଘୋଷିତ।
ତାରୋ ଽନନ୍ତୋ ବିନ୍ଦୁଯୁକ୍ତୋ ମାଯାସ୍ଵଂ ଵାମନେତ୍ରଯୁକ୍
'ତାର' ଅକ୍ଷର ଅନନ୍ତ, ବିନ୍ଦୁ, ମାୟା, ନିଜ ଓ ବାମନଙ୍କ ନୟନ ସହିତ ଯୁକ୍ତ।
ଋଷିଃ ପୂର୍ଵୋଦିତୋନୁଷ୍ଟୁପ୍ଛନ୍ଦୋ ଽନ୍ଯତ୍ପୂର୍ଵଵତ୍ପୁନଃ
ଋଷିଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଗରୁ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ଛନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଅନ୍ୟ ସବୁ କଥା ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବପରି ଅଛି।
ଏଵଂ ଦୀପପ୍ରଦାନସ୍ଯ କର୍ତାପ୍ନୋତ୍ଯଖିଲେ ଽପ୍ସିତମ୍
ଏହିପରି ଭାବେ ଯେଉଁଠି ଦୀପ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ତତ୍ର ଶୁଭଦଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ମନାଯାଇଛି।
ଆଖ୍ଵୋତ୍ଵୋର୍ଦର୍ଶନଂ ଦୁଷ୍ଟଂ ଗଵାଶ୍ଵସ୍ଯ ସୁଖାଵହମ୍
କାଉଁ ଓ ପେଚା ଦେଖିବା ଅଶୁଭ, କିନ୍ତୁ ଗାଈ କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା ଦେଖିଲେ ସୁଖ ମିଳେ।
ଶବ୍ଦା ଭଯଦା କର୍ତୁରୁଜ୍ଜ୍ଵଲା ସୁଖଦା ମତା
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦ କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଭୟଜନକ ଶବ୍ଦ ଅଶୁଭ।
କୃତେ ଦୀପେ ଯଦା ପାତ୍ରଂ ଭଗ୍ନଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୈଵତଃ
ଯେତେବେଳେ ଦୀପ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ, ଦେବତାଙ୍କ ପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେଖାଯାଏ—
ଵର୍ତ୍ଯତରଂ ଯଦା କୁର୍ଯାତ୍କାର୍ଯଂ ସିଦ୍ଧ୍ଯେଦ୍ଵିଲଂବତଃ
ବାତି ବେଶି ମୋଟା କଲେ, କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରେ ବିଳମ୍ବ ହୁଏ।
ଅଶୁଚିସ୍ପର୍ଶନେ ଵ୍ଯାଧିର୍ଦୀପନାଶେ ତୁ ଚୌରଭୀଃ
ଅପବିତ୍ର ଛୁଆଁ ଲାଗିଲେ ରୋଗ ହୁଏ, ଦୀପ ନିଶ୍ୱାସି ହେଲେ ଚୋର ଭୟ ଥାଏ।
ପାତ୍ରାରଂଭେ ଵସୁପଲୈଃ କୃତୋ ଦୀପୋ ଽଖିଲେଷ୍ଟଦଃ
ସୁନା କିମ୍ବା ଚାନ୍ଦିର ପାତ୍ରରେ ଆରମ୍ଭରେ ଦୀପ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଆସମାପ୍ତେଃ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚ ଭୂଶଯଃ
ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ରଖିବା ଓ ଭୂମିରେ ଶୁଅଁ ଉଚିତ।
ଜପେତ୍ସହସ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ମନ୍ତ୍ରରାଜଂ ନଵାକ୍ଷରମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୀପ ପାଇଁ ନବ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରରାଜ ହଜାରଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଏକପାଦେନ ଦୀପାଗ୍ରେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଯୋ ମନ୍ତ୍ରନାଯକମ୍
ଦୀପର ସାମ୍ନାରେ ଗୋଟିଏ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରନାୟକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ—
ସମାପ୍ଯ ଶୋଭନଦିନେ ସଂଭୋଜ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍
ଶୁଭ ଦିନରେ ସମାପ୍ତ କରି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖୁଆଇବା ଉଚିତ।
କର୍ତା ତୁ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ପୁଷ୍କଲାଂ ତୋଷହେତଵେ
କର୍ତ୍ତା ଉଚିତ ଭାବରେ ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେବା।
ଗୁର୍ଵାଜ୍ଞଯା ସ୍ଵଯଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଦି ଵା କାରଯେ ଦ୍ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନିଜେ କିମ୍ବା ଗୁରୁ ଅନ୍ୟକୁ କରାଇପାରନ୍ତି।
ଗୁର୍ଵାଜ୍ଞାମନ୍ତରା କୁର୍ଯାଦ୍ଯୋ ଦୀପଂ ସ୍ଵେଷ୍ଟସିଦ୍ଧଯେ
ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିନା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଦୀପ କରେ—