ଅକଣ୍ଟକାଂ ଶ୍ରିଯାଂ ଦେହି ମତ୍ସୁତାନାଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ମୋ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଅନ୍ନତ ଏବଂ ଦୋଷହୀନ ଶ୍ରୀ ଦିଅ।
ଅଜ୍ଞାତଂ କିଂ ତଵ ଶ୍ରୀଶ କିଂ ମାମୀହଯସି ପ୍ରଭୋ
ହେ ଶ୍ରୀର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ କଣ ଅଜଣା? ଆପଣ କାହିଁକି ମୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ଵୃଥାପୁତ୍ରାସ୍ମି ଦେଵେଶ ଦୈତେଯୈଃ ପରିପୀଡିତା
ହେ ଦେବମାନେର ନାଥ, ମୁଁ ପୁଅହୀନ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ।
ତାନହତ୍ଵା ଶ୍ରିଯଂ ଦେହି ମତ୍ସୁତେଭ୍ଯଃ ସୁରେଶ୍ଵର
ହେ ସୁରେଶ୍ୱର, ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ଶ୍ରୀ ଦିଅ।
ଉଵାଚ ହର୍ଷଯନ୍ଵିପ୍ର ଦେଵମାତରମାଦରାତ୍
ବିଦ୍ୱାନ୍ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଦେବମାତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ।
ଯତଃ ସପନ୍ତିପୁତ୍ରେଷୁ ଵାତ୍ସଲ୍ଯଂ ଦେଵି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ଦେବୀ, ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାତୃସ୍ନେହ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ।
ତେଷାଂ ସଂପଦ୍ଵରା ପୁତ୍ରା ନ ହୀଯନ୍ତେ କଦାଚନ
ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପୁଅମାନେ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଇନାହିଁ।
ନ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶୋକଃ ସ୍ଯାଦେଷ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପାଇଁ କେବେ ଦୁଃଖ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ଧର୍ମ ସଦା ଅବିଚଳ।
ଅସଂଖ୍ଯାତାଣ୍ଡରୋମାଣଂ ସର୍ଵେଶଂ ସର୍ଵକାରଣମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତାଙ୍କର ରୋମରେ ଅଛି।
ତମହଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଧାରଯାମ କିଥଂ ପ୍ରଭୋ
ହେ ଦେବଦେବେଶ୍ୱର, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିପାରିବି?
ଧାରଯାମି କଥଂ ଦେଵ ତ୍ଵାମହଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ହେ ଦେବ, ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଧାରଣ କରିପାରିବି?
ମୁଚ୍ଯତେ ସ କଥଂ ଦେଵୋଗ୍ରାମ୍ଯେଷୁ ଜନିମର୍ହତି
ହେ ଦେବ, ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ଯୋଗ୍ୟ ଯେ ଦିବ୍ୟ ଅଟୁ, ସେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ?
ତଥାଯମପି କୋ ଵେଦ ତଵ ଵିଶ୍ଵେଶ ଚେଷ୍ଟିତମ୍
ତେଣୁ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ ଜାଣିପାରିବ?
ତ୍ଵାମେଵ ଚିନ୍ତଯେ ଦେଵ ଯଥେଚ୍ଛାସି ତଥା କୁରୁ
ମୁଁ କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ; ଆପଣ ଯେପରି ଚାହାନ୍ତି, ତେପରି କରନ୍ତୁ।
ଦତ୍ତ୍ଵାଭଯଂ ଦେଵମାତୁରିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଭୟ ଦେଇ ଦେବମାତା ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଥାପି ଶୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତରଂ ଶୁଭେ
ତଥାପି, ହେ ଶୁଭେ, ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅତି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ କହିବି।
ଵଂହତି ସତତଂ ତେଂ ମାଂ ଗତାସୂଯା ଅଦାମ୍ଭିକାଃ
ଯେମାନେ ସଦା ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଚଳକତାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ମତ୍କଥାଶ୍ରଵଣାସକ୍ତା ଵହନ୍ତି ସତତଂ ହି ମାମ୍
ମୋ କଥା ଶୁଣିବାରେ ଯେମାନେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଵହନ୍ତି ସତତଂ ଦେଵି ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଽପି ତ୍ଯକ୍ତପ୍ରତ୍ସରାଃ
ହେ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ଅହଂକାର ଛାଡିଛନ୍ତି, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ହିତକୃଦ୍ଵାହ୍ଯଣାନାଂ ଯଃ ସ ମାଂ ଵହତି ସର୍ଵଦା
ଯେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, ସେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଲୋକାନୁଗ୍ରହଶୀଲାଶ୍ଚ ସତତଂ ତେ ଵହନ୍ତି ମାମ୍
ଯେମାନେ ସଦା ଲୋକମଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଲାଗି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ନଷୁଂସକାଃ ପରସ୍ତ୍ରୀଷୁ ତେ ଵହନ୍ତି ଚ ମାଂ ସଦା
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଅସୁଙ୍ଗୀ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଗୋରକ୍ଷଣପରା ଯେ ଚ ସତତଂ ମାଂ ଵହନ୍ତି ତେ
ଯେମାନେ ଗୋମାନଙ୍କୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଲାଗିଥନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅନ୍ନୋଦକପ୍ରଦାତାରୋ ଵହୄନ୍ତି ସତତଂ ହି ମାମ୍
ଯେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ଦେଇଥନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ପୁତ୍ରଭାଵଂ ତେ ସାଧଯିଷ୍ଯେ ମନୋରଥମ୍
ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ହୋଇ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।
ଦତ୍ତ୍ଵା କଣ୍ଠଗତାଂ ମାଲାମଭଯଂ ଚ ତିରୋଦଧେ
ସେ ଗଳାର ମାଳା ଦେଇ, ଭୟ ଦୂର କରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ କମଲାକାନ୍ତଂ ପୁନଃ ସ୍ଵସ୍ଥଆନମାଵ୍ରଜତ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅସୂତ ସମଯେ ପୁତ୍ରଂ ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତମ୍
ଠିକ୍ ସମୟରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ସମ୍ମାନିତ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ସୁଧାକଲଶଦଧ୍ଯନ୍ନକରଂ ଵାମନସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସେ ହାତରେ ଅମୃତ ଓ ଚାଉଳ ଭରା ଭାଣ୍ଡା ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବାମନ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା।
ସର୍ଵାଭରଣଂସଂଯୁକ୍ତଂ ପୀତାମ୍ବରଧରଂ ହରିମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ହରି ନିଜେ।