ନ ଜାନନ୍ତି ପରଂ ଭାଵଂ ତଂ ଵନ୍ଦେ ସର୍ଵନାଯକମ୍
ଲୋକେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପ୍ରମାଣାତୀତସଦ୍ଭାଵସ୍ତଂ ଵନ୍ଦେ ଜ୍ଞାନସାକ୍ଷିଣମ୍
ଯାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ସମସ୍ତ ପ୍ରମାଣରୁ ଉପରେ, ଜ୍ଞାନର ସାକ୍ଷୀ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଊର୍ଵୋର୍ଵୈଶ୍ଯଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ପଦ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରୋ ଽଭ୍ଯଜାଯତ
ତାଙ୍କର ଉରୁଠାରୁ ବୈଶ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ପାଦ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମୁଖାଦଗ୍ନିସ୍ତର୍ଥେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ପ୍ରାଣାଦ୍ଵାଯୁରଜାଯତ
ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସିଲେ; ପ୍ରାଣ ଠାରୁ ବାୟୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଷଡଙ୍ଗରୁପିଣେ ତୁଭ୍ଯଂ ଭୂଯୋଭୂଯୋ ନମୋ ନମଃ
ଅପଣି ଛଅ ଅଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵମଗ୍ନିର୍ନିରୃତିଶ୍ଚୈଵ ଵରୁଣସ୍ତ୍ଵଂ ଦିଵାକରଃ
ଆପଣ ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ଵରୁଣ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ଗିରଯଃ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵାନଦ୍ଯୋ ଭୂମିଶ୍ଚ ସାଗରାଃ
ପାହାଡ଼, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନଦୀ, ଭୂମି ଓ ସାଗର—
ତ୍ଵଦ୍ରୂପମଖିଲଂ ଦେଵ ତସ୍ମାନ୍ନିତ୍ଯଂ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ହେ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଆପଣଙ୍କର; ତେଣୁ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ହେଉ।
ଦୈତେଯୈର୍ବାଧିତାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ମମ ପାହି ଜନାର୍ଦନ
ହେ ଜନାର୍ଦନ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁପରି ମୋ ପୁଅମାନେ ପୀଡିତ, ସେମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଉଵାଚ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ହର୍ଷାଶ୍ରୁକ୍ଷାଲିତସ୍ତନୀ
ସେ ହସ୍ତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଆନନ୍ଦ ଲୁହେରେ ତାଙ୍କର ଶୋଣି ଭିଜିଗଲା।
ଅକଣ୍ଟକାଂ ଶ୍ରିଯାଂ ଦେହି ମତ୍ସୁତାନାଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ମୋ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଅନ୍ନତ ଏବଂ ଦୋଷହୀନ ଶ୍ରୀ ଦିଅ।
ଅଜ୍ଞାତଂ କିଂ ତଵ ଶ୍ରୀଶ କିଂ ମାମୀହଯସି ପ୍ରଭୋ
ହେ ଶ୍ରୀର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ କଣ ଅଜଣା? ଆପଣ କାହିଁକି ମୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ଵୃଥାପୁତ୍ରାସ୍ମି ଦେଵେଶ ଦୈତେଯୈଃ ପରିପୀଡିତା
ହେ ଦେବମାନେର ନାଥ, ମୁଁ ପୁଅହୀନ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ।
ତାନହତ୍ଵା ଶ୍ରିଯଂ ଦେହି ମତ୍ସୁତେଭ୍ଯଃ ସୁରେଶ୍ଵର
ହେ ସୁରେଶ୍ୱର, ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ଶ୍ରୀ ଦିଅ।
ଉଵାଚ ହର୍ଷଯନ୍ଵିପ୍ର ଦେଵମାତରମାଦରାତ୍
ବିଦ୍ୱାନ୍ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଦେବମାତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ।
ଯତଃ ସପନ୍ତିପୁତ୍ରେଷୁ ଵାତ୍ସଲ୍ଯଂ ଦେଵି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ଦେବୀ, ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାତୃସ୍ନେହ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ।
ତେଷାଂ ସଂପଦ୍ଵରା ପୁତ୍ରା ନ ହୀଯନ୍ତେ କଦାଚନ
ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପୁଅମାନେ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଇନାହିଁ।
ନ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶୋକଃ ସ୍ଯାଦେଷ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପାଇଁ କେବେ ଦୁଃଖ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ଧର୍ମ ସଦା ଅବିଚଳ।
ଅସଂଖ୍ଯାତାଣ୍ଡରୋମାଣଂ ସର୍ଵେଶଂ ସର୍ଵକାରଣମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତାଙ୍କର ରୋମରେ ଅଛି।
ତମହଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଧାରଯାମ କିଥଂ ପ୍ରଭୋ
ହେ ଦେବଦେବେଶ୍ୱର, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିପାରିବି?
ଧାରଯାମି କଥଂ ଦେଵ ତ୍ଵାମହଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ହେ ଦେବ, ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଧାରଣ କରିପାରିବି?
ମୁଚ୍ଯତେ ସ କଥଂ ଦେଵୋଗ୍ରାମ୍ଯେଷୁ ଜନିମର୍ହତି
ହେ ଦେବ, ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ଯୋଗ୍ୟ ଯେ ଦିବ୍ୟ ଅଟୁ, ସେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ?
ତଥାଯମପି କୋ ଵେଦ ତଵ ଵିଶ୍ଵେଶ ଚେଷ୍ଟିତମ୍
ତେଣୁ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ ଜାଣିପାରିବ?
ତ୍ଵାମେଵ ଚିନ୍ତଯେ ଦେଵ ଯଥେଚ୍ଛାସି ତଥା କୁରୁ
ମୁଁ କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ; ଆପଣ ଯେପରି ଚାହାନ୍ତି, ତେପରି କରନ୍ତୁ।
ଦତ୍ତ୍ଵାଭଯଂ ଦେଵମାତୁରିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଭୟ ଦେଇ ଦେବମାତା ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଥାପି ଶୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତରଂ ଶୁଭେ
ତଥାପି, ହେ ଶୁଭେ, ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅତି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ କହିବି।
ଵଂହତି ସତତଂ ତେଂ ମାଂ ଗତାସୂଯା ଅଦାମ୍ଭିକାଃ
ଯେମାନେ ସଦା ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଚଳକତାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ମତ୍କଥାଶ୍ରଵଣାସକ୍ତା ଵହନ୍ତି ସତତଂ ହି ମାମ୍
ମୋ କଥା ଶୁଣିବାରେ ଯେମାନେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଵହନ୍ତି ସତତଂ ଦେଵି ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଽପି ତ୍ଯକ୍ତପ୍ରତ୍ସରାଃ
ହେ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ଅହଂକାର ଛାଡିଛନ୍ତି, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ହିତକୃଦ୍ଵାହ୍ଯଣାନାଂ ଯଃ ସ ମାଂ ଵହତି ସର୍ଵଦା
ଯେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, ସେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।