ସୁଖଂ ତ୍ଵଂ ତିଷ୍ଟ ସୁଭଗେ ପୁତ୍ରାନସ୍ମାନ୍ନ ଖେଦଯ
ସୁଭାଗେ, ସୁଖରେ ବସ, ଆମ ପୁଅମାନେକୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନି
ଗାଵୋ ଵା ପଶଵୋ ଵାପିଯତ୍ର ଗାଵୋ ମହୀରୁହାଃ
ଗାଁରେ ଗାଏ ହେଉ କି ଅନ୍ୟ ପଶୁ, ଯେଉଁଠି ଗାଏ କି ଗଛ ଅଛି
ଦରିଦ୍ରୋ ଵାପି ରୋଗୀ ଵା ଦେଶାନ୍ତରଗତୋ ଽପି ଵା
ଯଦି ସେ ଦରିଦ୍ର ହେଉଛି, କିମ୍ବା ରୋଗରେ ପୀଡିତ, କିମ୍ବା ଦେଶାନ୍ତରକୁ ଗଲା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
ଅନ୍ନେ ଵା ସଲିଲେ ଵାପି ଧନାଦୌ ଵା ପ୍ରିଯାସୁ ଚ
ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି, ଧନ, କିମ୍ବା ପ୍ରିୟଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଥିବେ,
ସାଧ୍ଵୀ ଚ ସ୍ତ୍ରୀ ପତିପ୍ରାଣା ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତେନ ଵୈ ଵନମ୍
ଏକ ସତୀ ଜନନୀ, ଯାହାର ଜୀବନ ପତିଙ୍କୁ ନିବଦ୍ଧ, ସେ ପତିଙ୍କ ସହ ଅବଶ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଗୃହଂ ଚ ମାର୍ଯାତନଯେର୍ଵିହୀନଂ ଯଥା ତଥା ମାତୃଵିହୀନମର୍ତ୍ଯଃ
ସନ୍ତାନ ବିହୀନ ଘର, ମା ବିନା ମଣିଷ ଯେପରି, ସେପରି ଅଟୁଟ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାପ୍ଯଦିତିର୍ଦୈପ୍ଯୈର୍ନ ଚଚାଲ ସମାଧିତଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଦିତିଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ କ୍ରୋଧସଂଯୁକ୍ତା ହନ୍ତୁଂ ଚକ୍ରୁର୍ମନୋରଥମ୍
ଏହା ଦେଖି ଦୈତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରଗ୍ରୈରସୃଜନ୍ଵହ୍ନିଂ ସୋ ଽଦହତ୍କାନନଂ କ୍ଷଣାତ୍
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତରେ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ।
ତେନୈଵ ଦଗ୍ଧା ଦୈତେଯା ଯେ ପ୍ରଧର୍ଷଯିତୁଂ ଗତାଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନିରେ, ଯେଉଁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଦିତିଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଜଳିଗଲେ।
ସଂରକ୍ଷିତା ଵିଷ୍ଣୁସୁଦର୍ଶନେନ ଦୈତ୍ଯାନ୍ତକେନ ସ୍ଵଜନାନୁକମ୍ପିନା
ଅଦିତିଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶକ ଏବଂ ନିଜ ଜନମାନେ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ, ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ।
ସ ଵହ୍ନିରଦିତିଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା କଥଂ ତାନଦହତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେଇ ଅଗ୍ନି କିପରି ଅଦିତିଙ୍କୁ ଅପରିହାର କରି, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଜଳାଇ ଦେଲା?
ପରୋପଦେଶନିରତାଃ ସଜ୍ଜନା ହି ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ
ସଜ୍ଜନ ମୁନିମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେବାରେ ଲିନ ରହନ୍ତି।
ହରିଧ୍ଯାନପରାନ୍ସାଧୂନ୍କଃ ସମର୍ଥଃ ପ୍ରବାଧିତୁମ୍
ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ସାଧୁମାନେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ?
ଦେଵାଃ ସିଦ୍ଧା ମୁନୀଶ୍ଵାଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଂ ତିଷ୍ଟନ୍ତି ସତ୍ତମାଃ
ଦେବତା, ସିଦ୍ଧମାନେ ଏବଂ ମହାମୁନିମାନେ ସଦା ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହନ୍ତି।
ହରିନାମପରାଣାଂ ଚ କିମୁ ଧ୍ଯାନରତାତ୍ମନାମ୍
ହରିଙ୍କ ନାମରେ ଲିନ ଥିବା ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କଣ କହିବି?
ଯତ୍ର ତିଷ୍ଟତି ତତ୍ରୈଵ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଦେଵତାଃ
ଯେଉଁଠି ସେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ରାଜା ଵା ତସ୍କରୋ ଵାପି ଵ୍ଯାଧଯଶ୍ଚ ନ ସନ୍ତି ହି
ସେଠି ରାଜା, ଚୋର କିମ୍ବା ରୋଗ ଅଛି ନାହିଁ।
ଡାକିନ୍ଯୋ ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚୈଵ ନ ବାଧନ୍ତେ ଽଚ୍ଯୁତାର୍ଚକମ୍
ଡାକିନୀ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ କରିପାରିନାହିଁ।
ଯତ୍ର ତିଷ୍ଟତି ତତ୍ରୈଵ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ଦେଵତାଃ
ଯେଉଁଠି ସେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ରୈଵ ସର୍ଵଶ୍ରେଯାଂସି ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ତତ୍ତପୋଵନମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ; ସେଠା ହେଉଛି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ଏହି ହେଉଛି ତପସ୍ୟାର ଆଶ୍ରମ।
ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ଵାପ୍ଯର୍ହଣାଭିର୍ଵା କିମୁ ଧ୍ଯାନେନ କଥ୍ଯତେ
ସ୍ତୁତି କିମ୍ବା ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଉପାସନା ହୁଏ, ତାହା ପାଇଁ ଧ୍ୟାନର କଥା କହିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ କେଉଁଠି?
ସାଦିତିର୍ନୈଵ ଦଗ୍ଧାଭୂଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଚକ୍ରାଭିର କ୍ଷିତା
ଅଦିତି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳି ଯାଇନଥିଲେ, କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ ହୋଇନଥିଲେ।
ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ସମୀପେ ଽସ୍ଯାଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା ଭଗବାନ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସ୍ପୃଶନ୍କରେଣ ପୁଣ୍ଯେନ ପ୍ରାହ କଶ୍ଯପଵଲ୍ଲଭାମ୍
ପବିତ୍ର ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଭଗବାନ କଥା କହିଲେ।
ଚିରଂ ଶ୍ରାନ୍ତାସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଭଵିଶଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇଛ; ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମା ଭୈର୍ଭଦ୍ରେ ମହାଭାଗେ ଧ୍ରୁଵଂ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଭୟ କରିନାହ, ଶୁଭା ଶ୍ରୀମତୀ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମେ ଶୁଭ ଲାଭ କରିବ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୈନଂ ସର୍ଵଲୋକସୁଖାଵହମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଦିତି ନମସ୍କାର କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସତ୍ତ୍ଵାଦିଗୁଣଭେଦେନ ଲୋକଵ୍ଯାପାରକାରଣ
ସତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ଗୁଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଏହି ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ।
ସର୍ଵୈକରୁପରୁପାଯ ନିର୍ଗୁଣାଯ ଗୁଣାତ୍ମନେ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକା ରୂପରେ ଥିବା, ଗୁଣ ନଥିବା, ତଥା ଗୁଣର ମୂଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ।