ନୃସିଂହାନ୍ତଂ ଵହ୍ନିଜାଯାସ୍ତ୍ରାଯଫଟୂ ମନ୍ତ୍ର ଈରିତଃ
ନୃସିଂହର ଶେଷରେ, 'ଅଗ୍ନିଜାୟାସ୍ତ୍ରାୟଫଟୁ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ।
ତାରଃ କ୍ଷାଂ ଚ ସହସ୍ରାନ୍ତେ କ୍ଷରଶବ୍ଦାଦ୍ଵିଜୃଂଭିତମ୍
ତାର ଓ କ୍ଷାଂ, ହଜାର ଶେଷରେ, କ୍ଷର ଶବ୍ଦରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି।
ମାରଃ କ୍ଷୀଂ ଚ ମହାତେନୁଂ ପ୍ରଭାନ୍ତେ ଵିକରେତି ଚ
ମାର ଓ କ୍ଷୀଂ, ବଡ଼ ଦେହ, ଏବଂ ପ୍ରଭାର ଶେଷରେ 'ବିକର' ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ତାରଃ କ୍ଷୂଂ ତପ୍ତଯଂହାଯଶ୍ଚାଦୃକ୍କେଶାନ୍ତ ଈରଯେତ୍
ତାର ଓ କ୍ଷୂଂ, ତପ୍ତ ପାଇଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ କେଶର ଶେଷରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ନଖ ସ୍ପର୍ଶାଦ୍ଦିଵ୍ଯସିଂହ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଭଗଵନ୍ ହରିଃ
ନଖ ସ୍ପର୍ଶରେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ସିଂହ, ଭଗବାନ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅନେନ ଚ ଶିଖା ପ୍ରୋକ୍ତା କଵଚଂ ତଦନନ୍ତରମ୍
ଏହା ସହିତ ଶିଖା ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା; ତାପରେ କବଚ ଆସିବ।
ଵିହ୍ଵଲିତନୃସିଂହାଯ ସ୍ଵାହାନ୍ତଂ କଵଚଂ ସ୍ମୃତମ୍
ବିହ୍ୱଳ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶିତ ଏହି କବଚ 'ସ୍ୱାହା' ଶବ୍ଦରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ଧାରଣେଗ୍ନି ପ୍ରିଯାନ୍ତୋ ଽଯଂ ନେତ୍ରମନ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ଏହାକୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନେତ୍ରମନ୍ତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା 'ପ୍ରିୟାନ୍ତ' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ।
ସହସ୍ରାନ୍ତେ ଯୁଧାଯାଥଂ ନୃସିଂହାଯାଗ୍ନିସୁଂଦରୀ
ହଜାରଥର ପାଠ ଶେଷରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ, ନରସିଂହ ଓ ଅଗ୍ନିସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ—
ଉଦ୍ଯଦର୍କସହସ୍ରାଭଂ ତ୍ରୀକ୍ଷଣଂ ଭୀସଭୂଷଣମ୍
ଉଦୟମାନ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ତିନୋଟି ଆଖି, ଭୟଙ୍କର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ—
ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରୀ ସହସ୍ରଂ ପାଯେନ ଚଗ
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ହଜାରଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଗୁକ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵେ ପୀଠେ ମୂର୍ତିଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ମୂଲତଃ
ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ଆସନରେ, ମୂଳରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବସାଇବା ଉଚିତ।
ଚକ୍ର ଶଙ୍ଖଂ ଚ ପାଶଂ ଵାଙ୍କୁଶଂ କୁଲିଶମେଵ ଚ
ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ବଜ୍ର ଆଦି—
ଲୋକେଶାନପି ଵଜ୍ରାଦ୍ଯାନ୍ପୂଜଯେତ୍ତଦନନ୍ତରମ୍
ତା'ପରେ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକମାନେ ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଆଦିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଭସ୍ମାଭିମନ୍ତ୍ରିତଂ କୃତ୍ଵା ଗ୍ରହଗ୍ରସ୍ତଂ ଵିଲେପଯେତ୍
ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ ଭସ୍ମ ନେଇ, ଗ୍ରହଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଲେପନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅନେନୈଵ ଵିଧାନେନ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସକିନ୍ନରଃ
ଏହି ଏକାଇ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ—
ପରାଭିଚାରକୃତ୍ଯାନି ମନୁନାନେନ ମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅଭିଚାର କାର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୁଏ।
ସୁଦିନେ ସ୍ଥାପଯେତ୍କୁମ୍ଭେ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରମଣ୍ଡଲେ
ଶୁଭ ଦିନରେ, ସର୍ବତୋଭଦ୍ର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଘଟରେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବସାଇବା ଉଚିତ।
ତେନାଭିଷିକ୍ତୋ ମନୁଜଃ ସର୍ଵାପତ୍ତିଂ ତରେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ।
ତନ୍ନୋ ନୃସିଂହଃ ଶବ୍ଦାନ୍ତେ ଵଦେଂଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ 'ତନ୍ନୋ ନରସିଂହଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
ଏତସ୍ଯାଃ ସ୍ମରଣାଦେଵ ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ମହାବଲାଯ ସ୍ଵାହାନ୍ତୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଵସୁଧରାକ୍ଷରଃ
ମହାବଳୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶିତ ବସୁଧରା ମନ୍ତ୍ର 'ସ୍ୱାହା' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ।
ତାରୋ ବୀଜଂ ତଥା ଶକ୍ତିର୍ଵହ୍ନିଜାଯା ପ୍ରକୀର୍ତିତା
'ତାର' ହେଉଛି ବୀଜ, ଏବଂ ଶକ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ।
ଵର୍ଣୈଃ ଷଡଙ୍ଗଂ କୃତ୍ଵା ଚ ମୂର୍ଧ୍ନି ଭାଲେ ଚ ନେତ୍ରଯୋଃ
ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଛଅ ଅଙ୍ଗ ତିଆରି କରି, ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ ଓ ଦୁଇ ଆଖିରେ—
ପୃଷ୍ଟେ ହୃଦ୍ଯୁଦରେ ନାଭୌ ଗୁହ୍ଯେ ଚୋରୁସ୍ଥଲେ ପୁନଃ
ପିଠ, ହୃଦୟ, ଉଦର, ନାଭି, ଗୁପ୍ତଅଂଶ ଏବଂ ପୁନି ଛାତିରେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶୈଵ ମନ୍ତ୍ରୋତ୍ଥାସ୍ତତୋ ଦେଵଂ ଵିଚିନ୍ତଯେତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରରୁ ଏଠାରେ ଅଠରଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଲକୈର୍ଵିଲସଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ କୁମ୍ଭଂ ଶୁଦ୍ଧାଂବୁପୂରିତମ୍
ଖୋଲା କେଶ, ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ପାଣିରେ ଭରିଥିବା ଘଡ଼ା।
ଲକ୍ଷତ୍ରଯଂ ଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ତଦ୍ଦଶାଂଶଂ ଘୃତପ୍ଲୁତୈଃ
ମନ୍ତ୍ରଟିକୁ ତିନି ଲକ୍ଷ ଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ଦଶମାଂଶ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଚନ୍ଦ୍ରାନ୍ତେ କଲ୍ପିତେ ପୀଠେ ପୂର୍ଵୋକ୍ତେଂ ପୂଜଯେଞ୍ଚ ତମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳର ଶେଷରେ ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ଆସନରେ ବସି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କେସରେଷୁ ଷଡଙ୍ଗାନି ସଂପୂଜ୍ଯ ଦିଗ୍ଦଲେଷୁ ଚ
କେଶର ଭିତରେ ଛଅଟି ଅଂଶକୁ ଏବଂ ଦିଗ୍ମୁଖୀ ପାତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।