ଲଂପଟାନ୍ତେ ଖେଚରୀତି ସିଦ୍ଧ୍ଯତେଂ ତୁ ପ୍ରଦାଯକ
ଲମ୍ପଟ ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ, ଖେଚରୀ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ, ଯିଏ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମସହସ୍ରାନ୍ତେ କୋଟିସ୍ରଗ୍ରୁଣ୍ଡଶବ୍ଦତଃ
ତାପରେ, ହଜାର ବ୍ରହ୍ମା ଶେଷରେ, କୋଟି ମାଳା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ଵରାହାନ୍ତେ ନୃସିଂହେତି ଵାମନାନ୍ତେ ସମୀରଯେତ୍
ବରାହ ଶେଷରେ 'ନରସିଂହ' ଏବଂ ବାମନ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଏହା କୁହାଯାଉ।
ରାମତ୍ରଯ ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁରୂପାନ୍ତେ ଧର ଏଵ ଚ
ତିନି ରାମ ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ଶେଷରେ 'ଧରା' ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଉ।
ନିଵିଷ୍ଟଵହ୍ନିଜାଯାନ୍ତେ ସ୍ଵଧା ଚୈଵ ତତୋ ଵଷଟ୍
ସ୍ଥିର ଅଗ୍ନିର ଜାୟା ଶେଷରେ, 'ସ୍ୱଧା' ଏବଂ ପରେ 'ଵଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ଆଦିଦେଵପଦାତ୍ପ୍ରାଣାପାନପଶ୍ଚାନ୍ନିଵିଷ୍ଟିତଃ
'ଆଦିଦେବ' ଶବ୍ଦରୁ, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ପରେ, ଶେଷରେ ଏହା ସ୍ଥାପିତ ହେଉ।
ମହାମାଯା ଅମୋଘାନ୍ତେ ଦର୍ଯଂ ଦୈତ୍ଯନ୍ଦ୍ରଶବ୍ଦତଃ
'ମହାମାୟା' ଓ 'ଅମୋଘ' ଶେଷରେ, ଦାନବରାଜା ଶବ୍ଦରୁ ଏହା କୁହାଯାଉ।
ତେଜସ୍ଵରାନ୍ତେ ପୁରୁଷପଂଙେଂତେ ସତ୍ଯପୂରୁଷ
'ତେଜସ୍ୱୀ' ଶେଷରେ, 'ପୁରୁଷ' ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ 'ସତ୍ୟପୁରୁଷ' କୁହାଯାଉ।
ତାରମାଯାମୂର୍ତେଃ ଫଟ୍ ଵଃ କାମଃ ସ୍ଵରାଦିମଃ
ତାର ଅକ୍ଷର, ମାୟାର ଆକୃତି, ଫଟ୍, ବହ୍, କାମ ଏବଂ ସ୍ୱରାଦି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି।
ମାଯାଵିଶ୍ଵାତ୍ମନେ ଷଟ୍ ଚ ତାରଃ ସୌଚଂ ତୁରାତ୍ମନେ
ମାୟା ଓ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଷଟ୍ ଓ ତାର ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ପବିତ୍ର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ସୌଚ ଓ ତୁରାତ୍ମା ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ତାରୌହ୍ନୈପରମାନ୍ତେ ତୁ ହ୍ରଂସଫଟ୍ପ୍ରଣଵସ୍ତତଃ
ତାରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମାରେ, ପ୍ରଥମେ ହ୍ରଂସ, ତାପରେ ଫଟ୍ ଓ ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ହ୍ରୈଂ ଅନୌପମ୍ଯରୂପଧାରିଣାସ୍ତ୍ରଂ ଧ୍ରୁଵସ୍ତତଃ
ଅପୂର୍ବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା ପାଇଁ 'ହ୍ରୈଂ' ଅସ୍ତ୍ର ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ତାପରେ ଧ୍ରୁବ ଅଛି।
ଷ୍ଟାଙ୍ଗଵିନ୍ଯାସଵିନ୍ଯ ସ୍ତମୂର୍ତିଧାରିଂସ୍ତତଶ୍ଚ ଫଟ୍
ଷ୍ଟାଙ୍ଗ ବିନ୍ୟାସ କରି, ଆକୃତି ଧାରଣ କରାଯିବ; ତାପରେ ଫଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ତାରୋ ଵର୍ମତ୍ରଯଂ ସଂକରଂ ଵଂ ଚାମୁକମସ୍ତକମ୍
ତାର ହେଉଛି ତିଣି ପ୍ରକାରର ବର୍ମ; ସଂକର, ବଂ ଏବଂ ଚାମୁକର ମୁଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଦ୍ଵଯଂ ତତୋ ମହାତ୍ମନ୍ସ୍ଯାନ୍ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶଯଯୁଗ୍ମକମ୍
ତାପରେ, ହେ ମହାତ୍ମା, ଦୁଇ ଯୁଗଳକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖାଯିବ।
ଉତ୍ତରାଯଂ ଦ୍ଵଯଂ ପଞ୍ଚବାଣବୀଜାନି ଵୋଞ୍ଚରେତ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ପଞ୍ଚବାଣ ବୀଜର ଦୁଇ ଯୁଗଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ହେବ।
ନୃସିଂହାନ୍ତେ ତତଃ କାଲାତ୍ମନେ ସ୍ଵାହା ଧ୍ରୁଵସ୍ତତଃ
ନୃସିଂହର ଶେଷରେ, କାଳର ଆତ୍ମା ପାଇଁ 'ସ୍ୱାହା' ଏବଂ ତାପରେ 'ଧ୍ରୁବ' ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ମାଯାତାରାନ୍ତିମୋ ମନ୍ତ୍ରଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷରସଂମିତଃ
ମାୟାତାରର ଶେଷ ମନ୍ତ୍ରକୁ ହଜାର ଅକ୍ଷର ସମାନ କୁହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନୃହରିର୍ବୀଜଂ କ୍ଷୈଂ ଶକ୍ତିର୍ଵହ୍ନିଵଲ୍ଲଭା
ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀ ହେଉଛନ୍ତି ନୃହରିଙ୍କ ବୀଜ; 'କ୍ଷୈଂ' ଶକ୍ତି ଓ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରିୟା।
କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ପରମାତ୍ମା ତୁ ଵିନିଯୋଗୋ ଽଖିଲାତ୍ପଯେ
କ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି ପରମାତ୍ମା; ବିନିଯୋଗ ସମସ୍ତରୁ କରିବାକୁ ହେବ।
ନୃସିଂହାନ୍ତଂ ଵହ୍ନିଜାଯାସ୍ତ୍ରାଯଫଟୂ ମନ୍ତ୍ର ଈରିତଃ
ନୃସିଂହର ଶେଷରେ, 'ଅଗ୍ନିଜାୟାସ୍ତ୍ରାୟଫଟୁ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ।
ତାରଃ କ୍ଷାଂ ଚ ସହସ୍ରାନ୍ତେ କ୍ଷରଶବ୍ଦାଦ୍ଵିଜୃଂଭିତମ୍
ତାର ଓ କ୍ଷାଂ, ହଜାର ଶେଷରେ, କ୍ଷର ଶବ୍ଦରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି।
ମାରଃ କ୍ଷୀଂ ଚ ମହାତେନୁଂ ପ୍ରଭାନ୍ତେ ଵିକରେତି ଚ
ମାର ଓ କ୍ଷୀଂ, ବଡ଼ ଦେହ, ଏବଂ ପ୍ରଭାର ଶେଷରେ 'ବିକର' ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ତାରଃ କ୍ଷୂଂ ତପ୍ତଯଂହାଯଶ୍ଚାଦୃକ୍କେଶାନ୍ତ ଈରଯେତ୍
ତାର ଓ କ୍ଷୂଂ, ତପ୍ତ ପାଇଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ କେଶର ଶେଷରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ନଖ ସ୍ପର୍ଶାଦ୍ଦିଵ୍ଯସିଂହ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଭଗଵନ୍ ହରିଃ
ନଖ ସ୍ପର୍ଶରେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ସିଂହ, ଭଗବାନ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅନେନ ଚ ଶିଖା ପ୍ରୋକ୍ତା କଵଚଂ ତଦନନ୍ତରମ୍
ଏହା ସହିତ ଶିଖା ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା; ତାପରେ କବଚ ଆସିବ।
ଵିହ୍ଵଲିତନୃସିଂହାଯ ସ୍ଵାହାନ୍ତଂ କଵଚଂ ସ୍ମୃତମ୍
ବିହ୍ୱଳ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶିତ ଏହି କବଚ 'ସ୍ୱାହା' ଶବ୍ଦରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ଧାରଣେଗ୍ନି ପ୍ରିଯାନ୍ତୋ ଽଯଂ ନେତ୍ରମନ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ଏହାକୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନେତ୍ରମନ୍ତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା 'ପ୍ରିୟାନ୍ତ' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ।
ସହସ୍ରାନ୍ତେ ଯୁଧାଯାଥଂ ନୃସିଂହାଯାଗ୍ନିସୁଂଦରୀ
ହଜାରଥର ପାଠ ଶେଷରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ, ନରସିଂହ ଓ ଅଗ୍ନିସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ—
ଉଦ୍ଯଦର୍କସହସ୍ରାଭଂ ତ୍ରୀକ୍ଷଣଂ ଭୀସଭୂଷଣମ୍
ଉଦୟମାନ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ତିନୋଟି ଆଖି, ଭୟଙ୍କର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ—