ଭଗଵନ୍ନୃସିଂହପୁରୁଷ କ୍ରୋଧେଶ୍ଵର ରସା ସହ
ହେ ଭଗବାନ ନୃସିଂହପୁରୁଷ, କ୍ରୋଧର ଈଶ୍ୱର, ରସମାନେ ସହିତ।
କୋଟ୍ଯାଭାନ୍ତେ ମହାଦେଵ ନିକାଯଦଶଶବ୍ଦତଃ
କୋଟି ରେ ଅଭାର ଶେଷରେ, ହେ ମହାଦେବ, ଦଶ ଶବ୍ଦ ଗୁଚ୍ଛରୁ।
ପିଙ୍ଗଲେକ୍ଷଣସଟାଦଷ୍ଟ୍ରା ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଯୁଧ ନଖାଯୁଧ
ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ମାନ୍ଦା, ଅଷ୍ଟ ଦଂଷ୍ଟ୍ରା, ଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ନଖ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ।
ସଂ ସକ୍ତିଵିଗ୍ରହାନ୍ତେ ତୁ ଭୂତାପସ୍ମାରଯାତୁଧାନ୍
ଶକ୍ତିର ରୂପର ଶେଷରେ, ଭୂତ, ଅପସ୍ମାର ଓ ଯାତୁଧାନ।
ଭଗଵନ୍ଵ୍ଯୋମଚକ୍ରେଶ୍ଵରାନ୍ତେ ତୁ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯ
ହେ ଭଗବାନ, ଆକାଶ ଚକ୍ରର ଈଶ୍ୱରର ଶେଷରେ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ଅଛି।
ଦହ ଜ୍ଞାନୈଶ୍ଵର୍ଯମନ୍ତେ ପ୍ରକାଶଯଯୁଗଂ ତତଃ
ଜ୍ଞାନ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଶେଷରେ ଦହନ କର, ପରେ ଆଲୋକ ଯୁଗଳକୁ ପ୍ରକାଶ କର।
ସତ୍ଯପୁରୁଷ ଶବ୍ଦାନ୍ତେ ସଦସନ୍ମଧ୍ଯ ଈରଯେତ୍
ସତ୍ୟପୁରୁଷ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ସତ ଓ ଅସତର ମଧ୍ୟକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଭଯଂ କାନ୍ତାରଶବ୍ଦାନ୍ତେ ଭଯଂ ଵିଷପଦାତ୍ତତଃ
କାନ୍ତାର ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ ଅଛି; ପରେ ବିଷ ଶବ୍ଦରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଅଛି।
ଅଶନ୍ଯନ୍ତେ ଭଯଂ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଭଯଂ ମାରୀଶବ୍ଦତଃ
ଅଶନି ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ; ମାରୀ ଶବ୍ଦରୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଭୟ ଆସେ।
ସ୍କନ୍ଦାପସ୍ମାରଶବ୍ଦାନ୍ତେ ଭଯଂ ଚୌରଭଯଂ ତତଃ
ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଅପସ୍ମାର ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ; ପରେ ଚୋର ଶବ୍ଦରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଅଛି।
ଭଯଂ ଜନ୍ମଜରାନ୍ତେ ମରଣାଦିଶବ୍ଦମୀରଯେତ୍
ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଶେଷରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଏହା ପରି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ଜ୍ଞେଯରୂପଧାରଣାନ୍ତେ ନୃସିଂହବୃହତ୍ସାମତଃ
ଜ୍ଞାନର ରୂପ ଧାରଣ କରିବାର ପରେ, ନରସିଂହଙ୍କ ବଡ଼ ସାମ ରୁ ଏହା କୁହାଯାଉ।
ଅଷ୍ଟାଷ୍ଟକଂ ଚତୁଃଷଷ୍ଟି ଚେଟିକାଭଯମୀରଯେତ୍
ଅଷ୍ଟ ଅଷ୍ଟକ ଓ ଚଉଷଠି ସହଚର ଶେଷରେ, ଭୟ ନଥିବା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ନମିତାନ୍ତେ ପଦପଦାତ୍ପଙ୍କଜାନ୍ଵିତ ଈରଯେତ୍
ନମସ୍କାର ଶେଷରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦରୁ ପଦ୍ମ ସହିତ ଏହା କୁହାଯାଉ।
ସହସ୍ରେକ୍ଷଣଶବ୍ଦାନ୍ତେ ସହସ୍ରପାଦମୀରଯେତ୍
ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ, ସହସ୍ର ପଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ସହସ୍ତାନ୍ତେ ଲଲାଟେତି ସହସ୍ରାଯୁଧତୋ ଧରାତ୍
ସହସ୍ର ହସ୍ତ ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ, ଲଳାଟ ଏବଂ ସହସ୍ର ଆୟୁଧ ଥିବା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ମନ୍ତ୍ରେରାଜେଶ୍ଵରପଦାଦ୍ଵିହାଯସଗତିପ୍ରଦ
ମନ୍ତ୍ରର ରାଜାଙ୍କ ଶବ୍ଦରୁ, ଆକାଶରେ ଚଳିବାର ପଥ ଦିଆଯାଉ।
ଘୋରାଟ୍ଟହାସହସିତଵିଶ୍ଵାଵାସପଦଂ ତତଃ
ଭୟାନକ ହସ ଓ ହସିବା ଶବ୍ଦ ପରେ, ବିଶ୍ୱର ନିବାସ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ପରମହଂସ ଵିଶ୍ଵେଶ ଵିଶ୍ଵାନ୍ତେ ତୁ ଵିଡଂବନ
ହେ ପରମହଂସ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ଶେଷରେ ଉପହାସ ଶବ୍ଦ କୁହାଯାଉ।
ହୃଷୀକେଶ ଚ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦ ନିଃଶେଷଜୀଵ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ହୃଷୀକେଶ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ନିୟନ୍ତା, ସ୍ଥାପିତ ହେଉ।
ଲଂପଟାନ୍ତେ ଖେଚରୀତି ସିଦ୍ଧ୍ଯତେଂ ତୁ ପ୍ରଦାଯକ
ଲମ୍ପଟ ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ, ଖେଚରୀ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ, ଯିଏ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମସହସ୍ରାନ୍ତେ କୋଟିସ୍ରଗ୍ରୁଣ୍ଡଶବ୍ଦତଃ
ତାପରେ, ହଜାର ବ୍ରହ୍ମା ଶେଷରେ, କୋଟି ମାଳା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ଵରାହାନ୍ତେ ନୃସିଂହେତି ଵାମନାନ୍ତେ ସମୀରଯେତ୍
ବରାହ ଶେଷରେ 'ନରସିଂହ' ଏବଂ ବାମନ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଏହା କୁହାଯାଉ।
ରାମତ୍ରଯ ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁରୂପାନ୍ତେ ଧର ଏଵ ଚ
ତିନି ରାମ ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ଶେଷରେ 'ଧରା' ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଉ।
ନିଵିଷ୍ଟଵହ୍ନିଜାଯାନ୍ତେ ସ୍ଵଧା ଚୈଵ ତତୋ ଵଷଟ୍
ସ୍ଥିର ଅଗ୍ନିର ଜାୟା ଶେଷରେ, 'ସ୍ୱଧା' ଏବଂ ପରେ 'ଵଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ଆଦିଦେଵପଦାତ୍ପ୍ରାଣାପାନପଶ୍ଚାନ୍ନିଵିଷ୍ଟିତଃ
'ଆଦିଦେବ' ଶବ୍ଦରୁ, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ପରେ, ଶେଷରେ ଏହା ସ୍ଥାପିତ ହେଉ।
ମହାମାଯା ଅମୋଘାନ୍ତେ ଦର୍ଯଂ ଦୈତ୍ଯନ୍ଦ୍ରଶବ୍ଦତଃ
'ମହାମାୟା' ଓ 'ଅମୋଘ' ଶେଷରେ, ଦାନବରାଜା ଶବ୍ଦରୁ ଏହା କୁହାଯାଉ।
ତେଜସ୍ଵରାନ୍ତେ ପୁରୁଷପଂଙେଂତେ ସତ୍ଯପୂରୁଷ
'ତେଜସ୍ୱୀ' ଶେଷରେ, 'ପୁରୁଷ' ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ 'ସତ୍ୟପୁରୁଷ' କୁହାଯାଉ।
ତାରମାଯାମୂର୍ତେଃ ଫଟ୍ ଵଃ କାମଃ ସ୍ଵରାଦିମଃ
ତାର ଅକ୍ଷର, ମାୟାର ଆକୃତି, ଫଟ୍, ବହ୍, କାମ ଏବଂ ସ୍ୱରାଦି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି।
ମାଯାଵିଶ୍ଵାତ୍ମନେ ଷଟ୍ ଚ ତାରଃ ସୌଚଂ ତୁରାତ୍ମନେ
ମାୟା ଓ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଷଟ୍ ଓ ତାର ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ପବିତ୍ର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ସୌଚ ଓ ତୁରାତ୍ମା ଉଚ୍ଚାରଣ କର।