ପୂର୍ଵୋକ୍ତାନି ଚ ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣ୍ଯାଯାନ୍ତି ସିଦ୍ଧତାମ୍
ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଜସ୍ତେଜସେ ଆଵିରାଵିର୍ଭଵ ଵଜ୍ରନଖାନ୍ତତଃ
ହେ ତେଜୋମୟ, ତୁମେ ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ସଦୃଶ ନଖ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ, ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ।
ତମୋ ଗ୍ରସଦ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଚାତ୍ସ୍ଵାହାନ୍ତେ ଚାଭଯଂ ତତଃ
ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଗିଲିଦେଇ, 'ସ୍ୱାହା' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷରେ ଭୟହୀନତା ଆସେ।
ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟ୍ଯର୍ମୋ ଽସ୍ଯ ମୁନ୍ଯାଦି ସର୍ଵଂ ପୂର୍ଵଵଦୀରିତମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ଆଦିଠାରୁ ବିଆଳିଶି ଅଙ୍ଗ ପୂର୍ବବତ୍ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ନରସିଂହାଯ ତାରଶ୍ଚ ବୀଜମସ୍ଯ ଯଦା ତତଃ
ନୃସିଂହଙ୍କ ପାଇଁ 'ତାର' ଏହି ବୀଜ ଅଟେ; ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି।
ବୀଜଂ ଵରାହରୂପାଯ ତାରୋ ବୀଜ ନୃସିଂହତଃ
ବରାହ ରୂପ ପାଇଁ ବୀଜ 'ତାର', ନୃସିଂହ ପାଇଁ ବି 'ବୀଜ' ଅଟେ।
ପାପଧ୍ରୁଵତ୍ରଯଂ ବୀଜଂ ରାମାଯ ନିଗମାଦିତଃ
ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି 'ପାପଧ୍ରୁବ' ବୀଜ ଅଟେ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି।
ଜଯଦ୍ଵଯଂ ତତଃ ଶାଲଗ୍ରାମାନ୍ତେ ଚ ନିଵାସିନେ
ତାପରେ, ଦୁଇଟି 'ଜୟ' ଶାଳଗ୍ରାମର ଶେଷରେ ବସିଥିବା ପାଇଁ ଅଟେ।
ତାରଃ ସ୍ଵଂ ବୀଜମିତ୍ଯେଷ ମହାସାମ୍ରାଜ୍ଯଦାଯକଃ
'ତାର' ତାଙ୍କର ନିଜ ବୀଜ; ଏହା ମହା ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଛନ୍ଦୋ ଽତିଜଗତୀ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦେଵତା କଥିତା ମନୋଃ
ଛନ୍ଦ 'ଅତିଜଗତୀ' ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି; ଦେବତା ମନୁ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
ଷଡୂଦୀର୍ଘାଢ୍ଯେନ ବୀଜେନ କୃତ୍ଵାଙ୍ଗାନି ଚ ଭାଵଯେତ୍
ଛଅଟି ଦୀର୍ଘ ଅକ୍ଷର ଥିବା ବୀଜ ସହିତ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଭାବନା କରିବା ଉଚିତ।
ଦଶାଵତାରୈଃ ସହିତସ୍ତନୋତୁ ନୃହରିଃ ସୁଖମ୍
ଦଶାବତାର ସହିତ ନୃହରି ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅନ୍ତୁ।
ପ୍ରାଗୁକ୍ତେ ପୂଜଯେତ୍ପୀଠେ ମୂର୍ତିସଂକଲ୍ପ୍ଯ ମୂଲତଃ
ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ନିତ ଆସନରେ, ମୂଳରେ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଚିନ୍ତା କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯାନପି ଵଜ୍ରାଦ୍ଯାନ୍ସମ୍ପୂଜ୍ଯେଷ୍ଟମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ବଜ୍ର ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜା କଲେ, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ମିଳେ।
ତାରୋ ମାଯା ରମା କାମୋ ବୀଜଂ କ୍ରୋଧପଦଂ ତତଃ
ତାର ଅକ୍ଷର, ମାୟା, ରମା, କାମ, ବୀଜ ଅକ୍ଷର ଓ କ୍ରୋଧ ସ୍ଥାନ ପରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଧାନଧର୍ମାଧର୍ମାନ୍ତେ ନିଗଡେତିପଦଂ ଵଦେତ୍
ମୁଖ୍ୟ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଶେଷରେ, 'ନିଗଡେତି' ଶବ୍ଦ କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କାଲାନ୍ତକସଦୃକ୍ତୋଯଂ ସ୍ଵେଶ୍ଵରାନ୍ତେ ସଦୃଗ୍ଜଲମ୍
ଏହା କାଳାନ୍ତରରେ ପାଣି ପରି, ନିଜ ଈଶ୍ୱରର ଶେଷରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ପରି ଅଟୁଟ।
ଭାସକାନ୍ତେ ତୁ କାଲାଦ୍ଯତୀତନିତ୍ଯୋଦିତେତି ଚ
ଭାସ୍କରର ଶେଷରେ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯାହା ଗତ, ନିତ୍ୟ ଓ ଉଦିତ, ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ହୃଦଯାବ୍ଜଚତୁଶ୍ଚୋକ୍ତା ଦଲାନ୍ତେ ତୁ ନିଵିଷ୍ଟିତଃ
ହୃଦୟର ଚତୁର୍ଦଳ ପଦ୍ମର ଶେଷରେ ଏହା ବସିଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚତୁର୍ଵିଂଶାତ୍ମନ୍ନନ୍ତେ ତୁ ପଞ୍ଚଵିଂଶାତ୍ମନ୍ନିତ୍ଯପି
ଚବିଶ ତତ୍ତ୍ୱର ଶେଷରେ ଓ ପଚିଶ ତତ୍ତ୍ୱରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ବିଦ୍ୟମାନ।
ଭଗଵନ୍ନୃସିଂହପୁରୁଷ କ୍ରୋଧେଶ୍ଵର ରସା ସହ
ହେ ଭଗବାନ ନୃସିଂହପୁରୁଷ, କ୍ରୋଧର ଈଶ୍ୱର, ରସମାନେ ସହିତ।
କୋଟ୍ଯାଭାନ୍ତେ ମହାଦେଵ ନିକାଯଦଶଶବ୍ଦତଃ
କୋଟି ରେ ଅଭାର ଶେଷରେ, ହେ ମହାଦେବ, ଦଶ ଶବ୍ଦ ଗୁଚ୍ଛରୁ।
ପିଙ୍ଗଲେକ୍ଷଣସଟାଦଷ୍ଟ୍ରା ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଯୁଧ ନଖାଯୁଧ
ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ମାନ୍ଦା, ଅଷ୍ଟ ଦଂଷ୍ଟ୍ରା, ଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ନଖ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ।
ସଂ ସକ୍ତିଵିଗ୍ରହାନ୍ତେ ତୁ ଭୂତାପସ୍ମାରଯାତୁଧାନ୍
ଶକ୍ତିର ରୂପର ଶେଷରେ, ଭୂତ, ଅପସ୍ମାର ଓ ଯାତୁଧାନ।
ଭଗଵନ୍ଵ୍ଯୋମଚକ୍ରେଶ୍ଵରାନ୍ତେ ତୁ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯ
ହେ ଭଗବାନ, ଆକାଶ ଚକ୍ରର ଈଶ୍ୱରର ଶେଷରେ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ଅଛି।
ଦହ ଜ୍ଞାନୈଶ୍ଵର୍ଯମନ୍ତେ ପ୍ରକାଶଯଯୁଗଂ ତତଃ
ଜ୍ଞାନ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଶେଷରେ ଦହନ କର, ପରେ ଆଲୋକ ଯୁଗଳକୁ ପ୍ରକାଶ କର।
ସତ୍ଯପୁରୁଷ ଶବ୍ଦାନ୍ତେ ସଦସନ୍ମଧ୍ଯ ଈରଯେତ୍
ସତ୍ୟପୁରୁଷ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ସତ ଓ ଅସତର ମଧ୍ୟକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଭଯଂ କାନ୍ତାରଶବ୍ଦାନ୍ତେ ଭଯଂ ଵିଷପଦାତ୍ତତଃ
କାନ୍ତାର ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ ଅଛି; ପରେ ବିଷ ଶବ୍ଦରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଅଛି।
ଅଶନ୍ଯନ୍ତେ ଭଯଂ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଭଯଂ ମାରୀଶବ୍ଦତଃ
ଅଶନି ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ; ମାରୀ ଶବ୍ଦରୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଭୟ ଆସେ।
ସ୍କନ୍ଦାପସ୍ମାରଶବ୍ଦାନ୍ତେ ଭଯଂ ଚୌରଭଯଂ ତତଃ
ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଅପସ୍ମାର ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ; ପରେ ଚୋର ଶବ୍ଦରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଅଛି।