ଧ୍ଵଜାତପର୍ତ୍ରୈର୍ଗଗନାବୁରାଶେସ୍ତରଙ୍ଗଵିଦ୍ଯୁତ୍ସ୍ମରଣଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍
ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକାରେ ଆକାଶ ମেঘ ଓ ତଡିତର ଦୀପ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କରାଇଲା ।
ସୁରଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧାଯ ପୁରାତ୍ତଥୈଵ ଵିନିର୍ଯଯୁର୍ଵଜ୍ରକରାଦଯଶ୍ଚ
ଦେବମାନେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବାହାରିଲେ ।
କଲ୍ପାନ୍ତମେଘାନିର୍ଧୋଷଂ ଡିଣ୍ଡିଂମଧ୍ଵନିସଂଭ୍ରମମ୍
ଡ଼ିଁଡ଼ିମ ଡ଼ାକର ଶବ୍ଦ କଳ୍ପାନ୍ତର ମେଘର ଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଇଲା ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯସେନାସୁ ସଂଗ୍ରାମେ ଽତ୍ଯନ୍ତଦାରୁଣେ
ଦେବମାନେ ଦେଇତ୍ୟ ସେନା ସହ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସୁମହାନ୍ଘୋଷୋ ଵଦତାଂ ସେନଯୋରଭୂତ୍
ଉଭୟ ସେନା ଚିତ୍କାର କରିବାରୁ ଏକ ବଡ଼ ଗୁଞ୍ଜନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।
ଭାଙ୍କାରୈଃ ସ୍ଯନ୍ଦନାନାଂ ଚ ବାଣକ୍ରେଙ୍ଗାରନିଃସ୍ଵନୈଃ
ରଥର ଗୁଡ଼ି ଓ ବାଣର ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ହେଲା ।
ଟଙ୍ଗାରୈର୍ଧନୁଷାଂ ଚୈଵ ଲୋକଃ ଶବ୍ଦତ୍ମଯୋ ଽଭଵତ୍
ଧନୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଠିଁଠିଁ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶବ୍ଦରେ ଭରିଗଲା ।
ଅକାଲପ୍ରଲଯଂ ମେନେ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସକଲଂ ଜଗତ୍
ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅକାଳ ପ୍ରଳୟ ଆସିଗଲା ବୋଲି ଭାବିଲା ।
ଚଲଦ୍ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନିଭା ରାତ୍ରିଶ୍ଛାଦିତା ଜଲଦୈରିଵ
ମେଘରେ ଆବୃତ ରାତି ଚଳିତ ତଡିତର ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକିଲା ।
ନାରାଚୈଶ୍ଚୂର୍ଣଯାମାସୁର୍ଵେଵାସ୍ତେ ଲଘୁଵିକ୍ରମାଃ
ତ୍ୱରିତ ଦେବମାନେ ଲୋହା ବାଣରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ ।
ଅଶ୍ଵୈରଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ କେଚିତ୍ତୁ ଗଦାଦଣ୍ଡୈରଥାର୍ଦ୍ଦଯନ୍
କିଛି ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଗଦା ଓ ଦଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲେ ।
ସମୁକ୍ତ୍ରାନ୍ତାସଵଃ କେଚିଦ୍ଵିମାନାନି ସମାଶ୍ରିତାଃ
କିଛି ଅମୃତ ପିଇ ନିଜ ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ।
ତେ ଦେଵଭାଵମାପନ୍ନା ଦୈତେଯାନ୍ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍
ଦେବ ରୂପ ଧରି ସେମାନେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ବହୁଵିଧୈର୍ଦ୍ଦେଵାନ୍ନିଜଧ୍ନୁରତିଦାରୁଣାଃ ଶକ୍ରସ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଚ ପରାଜଯମ୍
ଦେବମାନେ ଅତି ଦାରୁଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ପରାଜୟ ଚାହିଁ ।
ପରିଧୈଶ୍ଛୁରିକାଭିଶ୍ଚ କୁନ୍ତୈଶ୍ଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ଶଙ୍କୁଭିଃ
ଅଗ୍ନିର ଘେରା, ଛୁରି, ବଣ୍ଡୁକ, ଚକ୍ର ଓ କାଠିଆ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ
ଶକ୍ତ୍ଯୋପଲୈଃ ଶତଘ୍ରୀଭିଃ ପାଶୈଶ୍ଚ ତଲମୁଷ୍ଟିଭିଃ
ଯୁଯ୍ଧରେ ଶକ୍ତି, ପଥର, ଶତଘ୍ରୀ, ଫାନ୍ଦ ଓ ହାତରେ ଧରିବା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର ହେଲା
ରଥାଶ୍ଵନାଗପଦଗୈଃ ସଙ୍କୁଲୋ ଵଵୃଧେ ରଣଃ
ରଥ, ଘୋଡା, ହାତୀ ଓ ପଦାଟୀ ସେନାରେ ଯୁଯ୍ଧ ଭିଡ଼ିଗଲା
ଏଵମଷ୍ଟସହସ୍ରାଣି ଯୁଦ୍ଧମାସୀତ୍ସୁଦାରୁଣମ୍
ଏଭଳି ଅଠ ହଜାର ଲୋକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଯ୍ଧରେ ଲଢ଼ିଲେ
ସୁରଲୋକଂ ପରିତ୍ଯତଜ୍ଯ ସର୍ଵେ ଭୀତାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସମସ୍ତେ ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ି ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ
ଵୈରୋଚନିସ୍ତ୍ରିଭୁଵନଂ ନାରାଯଣପରାଯଣଃ
ବୈରୋଚନି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି ତିନି ଜଗତରେ ଶାସନ କଲେ
ଇତ୍ଯାଜ ଚାଶ୍ଵମେଘୈଃ ସ ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରୀଣନତତ୍ପରଃ
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ
ଦେଵାନାଂ ପ୍ରୀଣନାର୍ଥାଯ ଯୈଃ କ୍ରିଯନ୍ତେ ଦ୍ଵିଜୈର୍ମଖାଃ
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବାକୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି
ଅଦିତିଃ ସ୍ଵାତ୍ମଜାନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵମାତାତିଦୁଃଖିତା
ଦେବମାତା ଅଦିତି ନିଜ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖି ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ
କିଞ୍ଚିତ୍କାଲଂ ସମାସୀନା ତିଷ୍ଟନ୍ତୀ ଚ ତତଃ ପରମ୍
କିଛି ସମୟ ଅଦିତି ବସି ରହିଲେ, ପରେ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ
କଞ୍ଚିତ୍କାଲଂ ଫଲାହାରା ତତଃ ଶୀର୍ଣଦଲାଶନା
କିଛି ସମୟ ଫଳ ଖାଇଲେ, ପରେ ପଡିଥିବା ପତ୍ର ଖାଇଲେ
ସଞ୍ଚିଦାନନ୍ଦସନ୍ଦୋହଂ ଧ୍ଯାଯତ୍ଯାତ୍ମାନମତ୍ମନା
ସେ ଆନନ୍ଦର ସାରକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ଚିନ୍ତା କଲେ
ଦୁରନ୍ତଂ ତତ୍ତପଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୈତେଯା ମାଯିନୋ ଽଦିତିମ୍
ଅଦିତିଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଶୁଣି ମାୟାବୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଦିତିଙ୍କୁ ଆସିଲେ
କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ମାତଃ ଶରୀରପରିଶୋଷଣମ୍
ମାଆ, କଣ ପାଇଁ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ, ଶରୀରକୁ କ୍ଷୟ କରୁଛ?
ତ୍ଯଜେଦଂ ଦୁଃଖବହୁଲଂ କାଯଶୋଷଣକାରଣମ୍
ଏହି ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରକୁ କ୍ଷୟ କରୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ
ଶରୀରଂ ଯନ୍ତତୋ ରକ୍ଷ୍ଯଂ ଧର୍ମସାଧନତତ୍ପରୈଃ
ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିବା ଲୋକମାନେ ଶରୀରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର