ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷଂ ଦଶାଂଶଂ ପାଯସେନ ତୁ ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷଂ ଦଶାଂଶଂ ପାଯସେନ ତୁ
ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ଲକ୍ଷ ଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ପାୟସ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମୂର୍ତିଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ମୂଲେନ ତସ୍ଯାଂ ଵସୁମତୀଂ ଯଜେତ୍ ମୂର୍ତିଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଗୂଲେନ ତସ୍ଯାଂ ଵସୁମତୀଂ ଯଜେତ୍
ମୂଳମନ୍ତ୍ରରେ ଆକୃତି ଚିନ୍ତନ କରି, ତାହାର ଭିତରେ ବସୁମତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଦିକ୍ପାତ୍ରେଷୁ ଚ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ କୋଣପତ୍ରେଷୁ ତତ୍କଲାଃ ଦିକ୍ପାତ୍ରେଷୁ ଚ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ କୋଣପତ୍ରେଷୁ ତତ୍କଲାଃ
ଦିଗ୍ପାତ୍ରରେ ଯଥାଯଥ ପୂଜା କରି, କୋଣପାତ୍ରରେ ସେଠାର ଶକ୍ତିଗୁଡିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯାନପି ଵଞ୍ଚାଦୀନ୍ପୂଜଯେତ୍ତଦନନ୍ତରମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯାନପି ଵଜ୍ରାଦୀନ୍ପୂଜଯେତ୍ତଦନନ୍ତରମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କୁ, ଏବଂ ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଧରଣୀ ପ୍ରଭଜନ୍ନେଵଂ ପଶୁରତ୍ନାଂବରାଦିଭିଃ ଧରଣୀଂ ପ୍ରଭଜନ୍ନେଵଂ ପଶୁରତ୍ନାଂବରାଦିଭିଃ
ଏପରି ଭାବରେ ପୃଥିବୀକୁ ପଶୁ, ରତ୍ନ, ପୋଶାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଜଗନ୍ନାଥସ୍ଯ କୀର୍ତ୍ଯତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଜଗନ୍ନାଥସ୍ଯ କୀର୍ତ୍ଯତେ
ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଃ ପ୍ରତିରୂପାନ୍ତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀତି ଚ ନିଵାସି ଚ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଃ ପ୍ରତିରୂପାନ୍ତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀତି ଚ ନିଵାସିଂ ଚ
ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କ ରୂପର ଶେଷରେ ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀ’ ଓ ‘ନିବାସି’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵସ୍ତ୍ରୀହୃଦଯାନ୍ତେ ତୁ ଵିଦାରଣପଦଂ ଵଦେତ୍ ସର୍ଵସ୍ତ୍ରୀହୃଦଯାନ୍ତେ ତୁ ଵିଦାରଣପଦଂ ଵଦେତ୍
ସମସ୍ତ ଜନନୀ-ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ବିଦାରଣ’ ଶବ୍ଦ କହିବା ଦରକାର।
ସୁରାସୁରାନ୍ତେ ମନୁଜସୁଂଦରୀଜନଵର୍ଣତଃ ସୁରାସୁରାନ୍ତେ ମନୁଜସୁଂଦରୀଜନଵର୍ଣତଃ
ଦେବ ଓ ଦାନବ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ମନୁଷ୍ୟ ସୁନ୍ଦରୀ ଜନଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶୋଷଯଦ୍ଵିତଯଂ ପଶ୍ଚାନ୍ମାରଯଦ୍ଵିତଯଂ ତତଃ ଶୋଷଯଦ୍ଵିତଯଂ ପଶ୍ଚାନ୍ମାରଯଦ୍ଵିତଯଂ ତତଃ
ଏହା ପରେ ‘ଶୋଷୟ’ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାହା ପରେ ‘ମାରୟ’ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ କହିବା ଦରକାର।
ଦ୍ରାଵଯଦ୍ଵିତଯଂ ତାଵଦାକର୍ଷଯଯୁଗଂ ତତଃ ଦ୍ରାଵଯଦ୍ଵିତଯଂ ତାଵଦାକର୍ଷଯଯୁଗଂ ତତଃ
ତାପରେ ‘ଦ୍ରାବୟ’ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାହା ପରେ ‘ଆକର୍ଷୟ’ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ କହିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯଶବ୍ଦାନ୍ତେ କରସର୍ଵପଦଂ ଵଦେତ୍
ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘କରସର୍ବ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଚକ୍ରେଣ ଗଦଯା ପଶ୍ଚାତ୍ଖଡ୍ଗେନ ତଦନନ୍ତରମ୍
ଏହା ପରେ ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ସହିତ, ତାହା ପରେ ଖଡ୍ଗ ସହିତ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଙ୍କୁଶେନେତି ସଂପ୍ରୋଚ୍ଯ ତାଡଯଦ୍ଵିତଯଂ ପୁନଃ
ଅଙ୍କୁଶ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏବଂ ପୁନି ‘ତାଡୟ’ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ କହିବା ଦରକାର।
ତତୋ ମେ ସିଦ୍ଧିରାଭାସ୍ଯ ଭଵମନ୍ତେ ଚ ଵର୍ମ ଫଟ୍
ତାପରେ ମୋର ସିଦ୍ଧିକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ପାଠର ଶେଷରେ ‘ଫଟ୍’ ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଉଚିତ।
ଜୈମିନିର୍ମୁନିରସ୍ଯୋକ୍ତଶ୍ଛନ୍ଦଶ୍ଚାମିତମୀରିତମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟା ମୁନି ହେଲେ ଜୈମିନି ଏବଂ ଛନ୍ଦ ହେଉଛି ‘ଅମିତ’।
କାମୋ ବୀଜଂ ରମା ଶକ୍ତିର୍ଵିନିଯୋଗୋ ଽଖିଲାପ୍ତଯେ
‘କାମ’ ହେଉଛି ବୀଜ, ‘ରମା’ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ସମସ୍ତ ଲାଭ ପାଇଁ।
ହୃଦଯଂ କୀର୍ତିତଂ ପଶ୍ଚାଜ୍ଜଗତ୍କ୍ଷୋଭଣଶବ୍ଦତଃ
ହୃଦୟ ମନ୍ତ୍ର ପରେ ଜଗତକୁ କମ୍ପିତ କରିବା ଶବ୍ଦ କହିବା ଉଚିତ।
ମନ୍ମଥୋ ତମଶବ୍ଦାନ୍ତେ ମଙ୍ଗଜେ ପଦମୀରଯେତ୍
‘ତମସ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ମନ୍ମଥ ପାଇଁ ‘ମଙ୍ଗଜ’ ଶବ୍ଦ କହିବା ଦରକାର।
ପରମାନ୍ତେ ଭୃଗୁକର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଚ ସର୍ଵପଦଂ ତତଃ
ପରମର ଶେଷରେ ଭୃଗୁଙ୍କ ଦୁଇ କାନ ସହିତ, ପରେ ‘ସର୍ବ’ ଶବ୍ଦ କହିବା ଉଚିତ।
ସୁରାସୁରାନ୍ତେ ମନୁଜସୁଂଦରୀତି ପଦଂ ଵଦେତ୍
ଦେବ ଓ ଦାନବ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ମନୁଜ ସୁନ୍ଦରୀ’ ଶବ୍ଦ କହିବା ଦରକାର।
ତତଃ ପ୍ରହରଣଧରସର୍ଵକାମୁକତତ୍ପଦମ୍
ତାପରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ରଖୁଥିବା ଶବ୍ଦ କହିବା ଉଚିତ।
ଆକର୍ଷଯଦ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଚାନ୍ମହାବଲପଦଂ ତତଃ
‘ଆକର୍ଷୟ’ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ପରେ ‘ମହାବଳ’ ଶବ୍ଦ କହିବା ଦରକାର।
ଵଦେତ୍ରିଭୁଵନଂ ପଶ୍ଚାଚ୍ଚର ସର୍ଵଜନେତି ଚ
ପରେ ‘ତ୍ରିଭୁବନ’ ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାହା ପରେ ‘ଚଳ, ସମସ୍ତ ଜନ’ ଶବ୍ଦ କହିବା ଉଚିତ।
ଵଶମାନଯ ଵର୍ମାନ୍ତେ ନେତ୍ରମନ୍ତ୍ରଃ ସମୀରିତଃ
ବର୍ମ ଶେଷରେ ନେତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ପଠିଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆଣିପାରିବ।
ତାରସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଶବ୍ଦାନ୍ତେ ମୋହନେତି ପଦଂ ଵଦେତ୍
ତିନି ଲୋକର ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ ‘ମୋହନ’ ନାମଟି କହିବା ଉଚିତ।
ମମ୍ନଥାନନ୍ତରଂ ସର୍ଵସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ହୃଦଯମୀରଯେତ୍
ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜନନୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମନକୁ ନିବେଶ କରିବା ଉଚିତ।
ଅନେନ ଵ୍ଯାପକଂ କୃତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥଂ ସ୍ମରେତ୍ ସୁଧୀଃ
ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଉଦ୍ଯଦର୍କାଭୁଜାଲାଭଂ ସ୍ଵଧାମ୍ନୋଜ୍ଵାଲଦିଙ୍ମୁଖମ୍
ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଭାଜା ହାତ ଓ ନିଜ ନିବାସ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ଦିଵ୍ଯଵାତୋଞ୍ଚଲତ୍କଞ୍ଜପରାଗୋଦ୍ଧୂଲିତାଂବରମ୍
ଦିବ୍ୟ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଡାଲି ଲୋଟସର ପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରମିକା ତାଙ୍କ ପୋଷାକକୁ ଝାଡ଼ି ଦେଉଛି।