ତଦୁତ୍ପତ୍ତିଂ ଵଦ ଭ୍ରାତରନୁଗ୍ରାହ୍ଯୋ ଽସ୍ମି ତେ ଯଦି
ଭାଇ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ କୃପା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ତାହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ କହ।
ଵଦୃତାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଚୈଂଵ ପୁଣ୍ଯଦାଂ ପାପନାଶିନୀମ୍
ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ଓ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେ କଥା କହ।
ଦକ୍ଷାତ୍ମଜେ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯେ ଦିତିଶ୍ଚାଦିତିରେଵ ଚ
ଦକ୍ଷଙ୍କର ଝିଅମାନେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ସହଯାତ୍ରୀ ଦିତି ଓ ଅଦିତି ଥିଲେ।
ତେ ତଯୋରାତ୍ମଜା ଵିପ୍ର ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଆଦିର୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଦିତେଃ ପୁତ୍ରୋ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ବଲୀ
ଦିତିଙ୍କର ପୁଅ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଥିଲେ।
ଵିରୋଚନ ସ୍ତସ୍ଯ ସୁତୋ ବଭୂଵ ଦ୍ଵିଜଭକ୍ତିମାନ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ବିରୋଚନ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ।
ସ ଏଵ ଵାହିନୀପାଲୋ ଦୈତ୍ଯାନାମଭଵନ୍ମୁନେଃ
ସେହି ସେନାପତି, ମୁନି, ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କଲେ ।
ଵିଜିତ୍ଯ ଵସୁଧାଂ ସର୍ଵାଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜେତୁଂ ମନୋ ଦଧେ
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିବା ପରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ଗଜେଗଜେ ପଞ୍ଚଶତୀ ପଦାତେଃ କିଂ ଵର୍ଣ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ଚମୂର୍ଵରିଷ୍ଟା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେନା ଦଳରେ ପାଞ୍ଚଶତ ହାତୀ ଥିଲା; ତାଙ୍କର ପଦାତି ସେନାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ତାଙ୍କର ସେନା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା ।
ପିତ୍ରା ସମଂ ଶୌର୍ଯପରାକ୍ରମାଭ୍ଯାଂ ବାଣୋ ବଲେଃ ପୁତ୍ରଶତଗ୍ରଜୋ ଽଭୂତ୍
ବଳିଙ୍କର ଶତପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ବାଣ, ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର, ଶୌର୍ୟ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ତାଙ୍କ ପିତା ସମାନ ଥିଲେ ।
ଧ୍ଵଜାତପର୍ତ୍ରୈର୍ଗଗନାବୁରାଶେସ୍ତରଙ୍ଗଵିଦ୍ଯୁତ୍ସ୍ମରଣଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍
ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକାରେ ଆକାଶ ମেঘ ଓ ତଡିତର ଦୀପ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କରାଇଲା ।
ସୁରଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧାଯ ପୁରାତ୍ତଥୈଵ ଵିନିର୍ଯଯୁର୍ଵଜ୍ରକରାଦଯଶ୍ଚ
ଦେବମାନେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବାହାରିଲେ ।
କଲ୍ପାନ୍ତମେଘାନିର୍ଧୋଷଂ ଡିଣ୍ଡିଂମଧ୍ଵନିସଂଭ୍ରମମ୍
ଡ଼ିଁଡ଼ିମ ଡ଼ାକର ଶବ୍ଦ କଳ୍ପାନ୍ତର ମେଘର ଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଇଲା ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯସେନାସୁ ସଂଗ୍ରାମେ ଽତ୍ଯନ୍ତଦାରୁଣେ
ଦେବମାନେ ଦେଇତ୍ୟ ସେନା ସହ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସୁମହାନ୍ଘୋଷୋ ଵଦତାଂ ସେନଯୋରଭୂତ୍
ଉଭୟ ସେନା ଚିତ୍କାର କରିବାରୁ ଏକ ବଡ଼ ଗୁଞ୍ଜନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।
ଭାଙ୍କାରୈଃ ସ୍ଯନ୍ଦନାନାଂ ଚ ବାଣକ୍ରେଙ୍ଗାରନିଃସ୍ଵନୈଃ
ରଥର ଗୁଡ଼ି ଓ ବାଣର ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ହେଲା ।
ଟଙ୍ଗାରୈର୍ଧନୁଷାଂ ଚୈଵ ଲୋକଃ ଶବ୍ଦତ୍ମଯୋ ଽଭଵତ୍
ଧନୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଠିଁଠିଁ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶବ୍ଦରେ ଭରିଗଲା ।
ଅକାଲପ୍ରଲଯଂ ମେନେ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସକଲଂ ଜଗତ୍
ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅକାଳ ପ୍ରଳୟ ଆସିଗଲା ବୋଲି ଭାବିଲା ।
ଚଲଦ୍ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନିଭା ରାତ୍ରିଶ୍ଛାଦିତା ଜଲଦୈରିଵ
ମେଘରେ ଆବୃତ ରାତି ଚଳିତ ତଡିତର ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକିଲା ।
ନାରାଚୈଶ୍ଚୂର୍ଣଯାମାସୁର୍ଵେଵାସ୍ତେ ଲଘୁଵିକ୍ରମାଃ
ତ୍ୱରିତ ଦେବମାନେ ଲୋହା ବାଣରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ ।
ଅଶ୍ଵୈରଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ କେଚିତ୍ତୁ ଗଦାଦଣ୍ଡୈରଥାର୍ଦ୍ଦଯନ୍
କିଛି ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଗଦା ଓ ଦଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲେ ।
ସମୁକ୍ତ୍ରାନ୍ତାସଵଃ କେଚିଦ୍ଵିମାନାନି ସମାଶ୍ରିତାଃ
କିଛି ଅମୃତ ପିଇ ନିଜ ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ।
ତେ ଦେଵଭାଵମାପନ୍ନା ଦୈତେଯାନ୍ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍
ଦେବ ରୂପ ଧରି ସେମାନେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ବହୁଵିଧୈର୍ଦ୍ଦେଵାନ୍ନିଜଧ୍ନୁରତିଦାରୁଣାଃ ଶକ୍ରସ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଚ ପରାଜଯମ୍
ଦେବମାନେ ଅତି ଦାରୁଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ପରାଜୟ ଚାହିଁ ।
ପରିଧୈଶ୍ଛୁରିକାଭିଶ୍ଚ କୁନ୍ତୈଶ୍ଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ଶଙ୍କୁଭିଃ
ଅଗ୍ନିର ଘେରା, ଛୁରି, ବଣ୍ଡୁକ, ଚକ୍ର ଓ କାଠିଆ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ
ଶକ୍ତ୍ଯୋପଲୈଃ ଶତଘ୍ରୀଭିଃ ପାଶୈଶ୍ଚ ତଲମୁଷ୍ଟିଭିଃ
ଯୁଯ୍ଧରେ ଶକ୍ତି, ପଥର, ଶତଘ୍ରୀ, ଫାନ୍ଦ ଓ ହାତରେ ଧରିବା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର ହେଲା
ରଥାଶ୍ଵନାଗପଦଗୈଃ ସଙ୍କୁଲୋ ଵଵୃଧେ ରଣଃ
ରଥ, ଘୋଡା, ହାତୀ ଓ ପଦାଟୀ ସେନାରେ ଯୁଯ୍ଧ ଭିଡ଼ିଗଲା
ଏଵମଷ୍ଟସହସ୍ରାଣି ଯୁଦ୍ଧମାସୀତ୍ସୁଦାରୁଣମ୍
ଏଭଳି ଅଠ ହଜାର ଲୋକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଯ୍ଧରେ ଲଢ଼ିଲେ
ସୁରଲୋକଂ ପରିତ୍ଯତଜ୍ଯ ସର୍ଵେ ଭୀତାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସମସ୍ତେ ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ି ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ
ଵୈରୋଚନିସ୍ତ୍ରିଭୁଵନଂ ନାରାଯଣପରାଯଣଃ
ବୈରୋଚନି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି ତିନି ଜଗତରେ ଶାସନ କଲେ