ମନସା ନିର୍ଵୃତ୍ତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯସସ୍ମାର ଚ ଗୁରୋର୍ଵଚଃ
ମନରେ ଶାନ୍ତି ଲଭି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କର କଥାକୁ ସ୍ମରଣ କଲା।
ପୀର୍ଵଵୃତ୍ତଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ସର୍ଵଂ ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଯାହା ଆଗରୁ ଘଟିଥିଲା, ସେ ସବୁ କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲା।
ନାମାନି ଵ୍ଯାହରନ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ସଦ୍ଯୋ ଵାରାଣସୀଂ ଯଯୌ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ସତ୍ୱର ବାରାଣସୀକୁ ଗଲା।
ବ୍ରାହ୍ମଣୀଦତ୍ତଶ ପାତ୍ତୁ ମୁକ୍ତୋ ମିତ୍ରସହୋ ଽଭଵତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର ଦାନରେ ମିତ୍ରସହା ମୁକ୍ତି ଲଭିଲେ।
ଅଭିଷିକ୍ତୋ ମୁନୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵକଂ ରାଜ୍ଯମପାଲଯତ୍
ମୁନିମାନ୍ୟ, ଅଭିଷେକ ପାଇଁ, ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କଲା।
ଵଶିଷ୍ଟାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସନ୍ତାନଂ ଗତୋ ମୋକ୍ଷଂ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କଠାରୁ ସନ୍ତାନ ଲଭି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ଗୃଣଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ସ୍ମରନ୍ଗଙ୍ଗାଂ ପୀତ୍ଵା ମୁକ୍ତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ଜଣେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗାନ କରେ, ଶୁଣେ, ସ୍ମରଣ କରେ କିମ୍ବା ପିଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲଭିଥାଏ।
ପାରଂ ଗନ୍ତୁଂ ସୁରାଧୀଶୈର୍ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵରପି
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ ମଧ୍ୟ ପାର ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଵିମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ନରୋ ଯାତି ନ ସଂଶଯଃ
ମୁକ୍ତି ଲଭି, ଜଣେ ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗୃହକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଦୈଵ ପାପନିମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ
ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତଦୁତ୍ପତ୍ତିଂ ଵଦ ଭ୍ରାତରନୁଗ୍ରାହ୍ଯୋ ଽସ୍ମି ତେ ଯଦି
ଭାଇ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ କୃପା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ତାହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ କହ।
ଵଦୃତାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଚୈଂଵ ପୁଣ୍ଯଦାଂ ପାପନାଶିନୀମ୍
ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ଓ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେ କଥା କହ।
ଦକ୍ଷାତ୍ମଜେ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯେ ଦିତିଶ୍ଚାଦିତିରେଵ ଚ
ଦକ୍ଷଙ୍କର ଝିଅମାନେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ସହଯାତ୍ରୀ ଦିତି ଓ ଅଦିତି ଥିଲେ।
ତେ ତଯୋରାତ୍ମଜା ଵିପ୍ର ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଆଦିର୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଦିତେଃ ପୁତ୍ରୋ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ବଲୀ
ଦିତିଙ୍କର ପୁଅ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଥିଲେ।
ଵିରୋଚନ ସ୍ତସ୍ଯ ସୁତୋ ବଭୂଵ ଦ୍ଵିଜଭକ୍ତିମାନ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ବିରୋଚନ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ।
ସ ଏଵ ଵାହିନୀପାଲୋ ଦୈତ୍ଯାନାମଭଵନ୍ମୁନେଃ
ସେହି ସେନାପତି, ମୁନି, ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କଲେ ।
ଵିଜିତ୍ଯ ଵସୁଧାଂ ସର୍ଵାଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜେତୁଂ ମନୋ ଦଧେ
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିବା ପରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ଗଜେଗଜେ ପଞ୍ଚଶତୀ ପଦାତେଃ କିଂ ଵର୍ଣ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ଚମୂର୍ଵରିଷ୍ଟା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେନା ଦଳରେ ପାଞ୍ଚଶତ ହାତୀ ଥିଲା; ତାଙ୍କର ପଦାତି ସେନାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ତାଙ୍କର ସେନା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା ।
ପିତ୍ରା ସମଂ ଶୌର୍ଯପରାକ୍ରମାଭ୍ଯାଂ ବାଣୋ ବଲେଃ ପୁତ୍ରଶତଗ୍ରଜୋ ଽଭୂତ୍
ବଳିଙ୍କର ଶତପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ବାଣ, ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର, ଶୌର୍ୟ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ତାଙ୍କ ପିତା ସମାନ ଥିଲେ ।
ଧ୍ଵଜାତପର୍ତ୍ରୈର୍ଗଗନାବୁରାଶେସ୍ତରଙ୍ଗଵିଦ୍ଯୁତ୍ସ୍ମରଣଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍
ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକାରେ ଆକାଶ ମেঘ ଓ ତଡିତର ଦୀପ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କରାଇଲା ।
ସୁରଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧାଯ ପୁରାତ୍ତଥୈଵ ଵିନିର୍ଯଯୁର୍ଵଜ୍ରକରାଦଯଶ୍ଚ
ଦେବମାନେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବାହାରିଲେ ।
କଲ୍ପାନ୍ତମେଘାନିର୍ଧୋଷଂ ଡିଣ୍ଡିଂମଧ୍ଵନିସଂଭ୍ରମମ୍
ଡ଼ିଁଡ଼ିମ ଡ଼ାକର ଶବ୍ଦ କଳ୍ପାନ୍ତର ମେଘର ଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଇଲା ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯସେନାସୁ ସଂଗ୍ରାମେ ଽତ୍ଯନ୍ତଦାରୁଣେ
ଦେବମାନେ ଦେଇତ୍ୟ ସେନା ସହ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସୁମହାନ୍ଘୋଷୋ ଵଦତାଂ ସେନଯୋରଭୂତ୍
ଉଭୟ ସେନା ଚିତ୍କାର କରିବାରୁ ଏକ ବଡ଼ ଗୁଞ୍ଜନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।
ଭାଙ୍କାରୈଃ ସ୍ଯନ୍ଦନାନାଂ ଚ ବାଣକ୍ରେଙ୍ଗାରନିଃସ୍ଵନୈଃ
ରଥର ଗୁଡ଼ି ଓ ବାଣର ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ହେଲା ।
ଟଙ୍ଗାରୈର୍ଧନୁଷାଂ ଚୈଵ ଲୋକଃ ଶବ୍ଦତ୍ମଯୋ ଽଭଵତ୍
ଧନୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଠିଁଠିଁ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶବ୍ଦରେ ଭରିଗଲା ।
ଅକାଲପ୍ରଲଯଂ ମେନେ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସକଲଂ ଜଗତ୍
ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅକାଳ ପ୍ରଳୟ ଆସିଗଲା ବୋଲି ଭାବିଲା ।
ଚଲଦ୍ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନିଭା ରାତ୍ରିଶ୍ଛାଦିତା ଜଲଦୈରିଵ
ମେଘରେ ଆବୃତ ରାତି ଚଳିତ ତଡିତର ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକିଲା ।
ନାରାଚୈଶ୍ଚୂର୍ଣଯାମାସୁର୍ଵେଵାସ୍ତେ ଲଘୁଵିକ୍ରମାଃ
ତ୍ୱରିତ ଦେବମାନେ ଲୋହା ବାଣରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ ।