ଲକ୍ଷଂ ଜପୋ ଦଶାଂଶେନ ଘୃତେନାନ୍ନେନ ଵା ହୁନେତ୍
ଲକ୍ଷ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦଶମାଂଶ ଘୃତ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ସିଦ୍ଧେ ମନୌ ମନ୍ତ୍ରୀ ସାଧଯେଦିଷ୍ଟମାତ୍ମନଃ
ଏପରି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ହେଲେ, ମନ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ସାଧନ କରିବା ଉଚିତ।
ପିପ୍ପଲୋତ୍ଥସମିଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଜୁହୁଯାତ୍ତନ୍ନିଵୃତ୍ତଯେ
ପିପଳ ଗଛର ଦାରୁ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ଦୂର କରିବା ଉଚିତ।
ସ ଵିଂଶତିଶତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଵାସାଂସି ଲଭତେ ମହୀମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ଦୁଇ ହଜାର ବସ୍ତ୍ର ଓ ପୃଥିବୀ ଲାଭ କରିଥାଏ।
ଵସ୍ରଂ ମେ ଦେହି ଶୁକ୍ରାଯ ଠଦ୍ଵଯାନ୍ତୋ ଧ୍ରୁଵାଦିକଃ
'ମୋତେ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଶୁକ୍ର'—ଏହି ମନ୍ତ୍ର, ଦ୍ରୁବ ଆରମ୍ଭ ଓ ଦୁଇ ଠ ଶେଷ ଅଛି।
ଦୈତ୍ଯେଜ୍ଯୋ ଦେଵତା ବୀଜଂ ଧ୍ରୁଵଃ ଶକ୍ତିର୍ଵସୁପ୍ରିଯା
ଦେତ୍ୟକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ, ବୀଜ ଦେବତା, ଦ୍ରୁବ ଶକ୍ତି, ଓ ବସୁପ୍ରିୟା ଧନର ପ୍ରିୟ।
ଶୁକ୍ଲାଂବରାଲେପଭୂଷଂ କରେଣ ଦଦତଂ ଧନମ୍
ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଲେପିତ ଓ ଭୂଷିତ, ହାତରେ ଧନ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଅଯୁତଂ ପ୍ରଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଦଶାଂଶଂ ଜୁହୁଯାଦ୍ ଘୃତୈଃ
ମନ୍ତ୍ରଟି ଦଶ ହଜାର ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦଶମାଂଶ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ଵେତପୁଷ୍ପୈଃ ସୁଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ଜୁହୁଯାଦ୍ ଭୃଗୁଵାସରେ
ଭୃଗୁବାସରେ ଧଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ମନଵୋ ଽମୋ ସଦା ଗୋପ୍ଯା ନ ଦେଯା ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସଦା ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଓ ଯେକେହିଁକୁ ଦେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଯ ଶିଷ୍ଯାଯ ଦେଯା ଵା ନିଜସୂନଵେ
ଭକ୍ତିଶୀଳ ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ନିଜ ପୁଅକୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଯିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯାନ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମାନଵାସ୍ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନିଜେପ୍ସିତମ୍
ଏଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଯାନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଽପି ଯାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସମର୍ଥାଃ ସ୍ଯୁର୍ଜଗତ୍କୃତୌ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବେ।
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୋ ମନୁଶ୍ଚାସ୍ଯ ସାଧ୍ଯୋ ନାରାଯଣୋ ମୁନିଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ଅଠଟି ଅକ୍ଷରରେ ଗଠିତ, ଏହାର ସାଧନା ପାଇଁ ମୁନି ନାରାୟଣ।
ଓଁ ବୀଜଂ ଯଂ ଚ ତଥା ଶକ୍ତିର୍ଵିନିଯୋଗୋ ଽଖିଲାପ୍ତଯେ
‘ଓଁ’ ହେଉଛି ବୀଜ, ‘ୟଂ’ ଶକ୍ତି, ଏହାର ବ୍ୟବହାର ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ।
ଵୀରୋଲ୍କାଯ ଶିଖା ପ୍ରୋକ୍ତା ଦ୍ଯୁଲ୍କାଯ କଵଚଂ ମତମ୍
ବୀରମାନେ ପାଇଁ ଶିଖା ଦିଆଯାଇଛି; ଦିବ୍ୟମାନେ ପାଇଁ କବଚ ଭାବିତ।
ପୁନଃ ଷଡଙ୍ଗମନ୍ତ୍ରୋତ୍ଥୈଃ ଷଡ୍ଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ସମାଚରେତ୍
ପୁନି, ଷଡଙ୍ଗ ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଷଡ୍ଅକ୍ଷର ସହିତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।
ସୁଦର୍ଶନସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରେଣ କୁର୍ଯାଦ୍ଦିଗ୍ବନ୍ଧନଂ ତତଃ
ସୁଦର୍ଶନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପରେ ଦିଗବନ୍ଧନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅସ୍ତ୍ରାଯଫଡିତି ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଣଵାନ୍
ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ‘ଫଟ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର କହାଯାଇଛି।
ମୂଲାର୍ଣାନ୍ସ୍ଵତନୌ ନ୍ଯସ୍ଯେଦାଧାରେ ହୃଦଯେ ମୁଖେ
ମୂଳ ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ନିଜ ଶରୀରର ଆଧାର, ହୃଦୟ ଓ ମୁଖରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଗଲେ ନାଭୌ ହୃଦି କୁଚପାର୍ଶ୍ଵପୃଷ୍ଟେଷୁ ତତ୍ପରାଃ
ଯେମାନେ ଏହାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଳା, ନାଭି, ହୃଦୟ, ଉର, ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ପୃଷ୍ଠରେ ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଦୋଃପାଦସଂଧ୍ଯଙ୍ଗୁଲିଷୁ ଵେଦାଵୃତ୍ତ୍ଯା ଚ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ବାହୁ ଓ ପାଦର ସଂଧି, ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଶିରୋନେତ୍ରା ସ୍ଯହୃତ୍କୁକ୍ଷିସୋରୁଜଙ୍ଘାପଦଦ୍ଵଯେ
ମୁଣ୍ଡ, ଚକ୍ଷୁ, ହୃଦୟ, ପେଟ, ଉରୁ, ଗଣ୍ଠି, ଦୁଇଟି ପାଦରେ।
ନ୍ଯସେଦ୍ଧୃଦଂସୋରୁପଦେଷ୍ଵର୍ଣାନ୍ଵେଦମିତାନ୍ମନୋଃ
ବେଦରେ ଶିଖା ଦିଆଯାଇଥିବା ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ହୃଦୟ, ଉରୁ ଓ ପାଦରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଶେଷାଂଶ୍ଚ ନ୍ଯାସଵର୍ଯୋ ଽଯଂ ଵିଭୂତିପଞ୍ଜରାଭିଧଃ
ଅନ୍ୟ ନ୍ୟାସଗୁଡିକୁ ‘ବିଭୂତି ପଞ୍ଜର’ ବୋଲି ନ୍ୟାସର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନେ କହିଛନ୍ତି।
ଅଥଵା ଵୈ ନମୋନ୍ତେନ ନ୍ଯସେଦିତ୍ଯପରେ ଜଗୁଃ
ଅଥବା, କିଛି ଲୋକ କହିଛନ୍ତି ଯେ ‘ନମଃ’ ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟାର୍ଣୋ ଽଷ୍ଟପ୍ରକୃତ୍ଯାତ୍ମା ଗଦିତଃ ପୂର୍ଵସୂରିଭିଃ
ଅଠ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଅଠ ପ୍ରକୃତିର ମୂଳ ଭାବେ କହିଛନ୍ତି।
ମହାଂଶ୍ଚ ପ୍ରକୃତିଶ୍ଚୈଵେତ୍ଯଷ୍ଟୌ ପ୍ରକୃତଯୋ ମତାଃ
ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ପ୍ରକୃତି—ଏଭଳି ଅଠ ପ୍ରକୃତି ଭାବିତ।
ସର୍ଵାଙ୍ଗେ ଵ୍ଯାପକଂ କୁର୍ଯାଦେକେନ ସାଧକୋତ୍ତମଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ଏକ ନ୍ୟାସରେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟାପିତ କରିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ତନ୍ନାମ ସମୁଞ୍ଚାର୍ଯ୍ଯ ନ୍ଯସେତ୍ତତ୍ତତ୍ସ୍ଥଲେ ବୁଧଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଏହାକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।