ଫଆନ୍ତଃ କର୍ଣେନ୍ଦୁସଂଯୁକ୍ତୋ ବୁଧୋ ଙେଂତେ ହଦନ୍ତିମଃ
'ଫ' ଶେଷରେ, 'କର୍ଣ' ଓ 'ଇନ୍ଦୁ' ସହିତ ଯୋଗ ହୁଏ; ବୁଧ 'ହ' ଶେଷରେ ଅଛି।
ପଙ୍କ୍ତିଶ୍ଛୈଦୋ ଦେଵତା ତୁ ବୁଧଃ ସର୍ଵେଷ୍ଟଦୋ ନୃଣାମ୍
ପଙ୍କ୍ତି ଛନ୍ଦ, ଦେବତା ବୁଧ, ଯିଏ ଲୋକଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଵନ୍ଦେ ବୁଧଂ ସଦା ଭକ୍ତ୍ଯା ପୀତାମ୍ବରଵିଭୂଷଣମ୍
ମୁଁ ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ବୁଧଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵେଵଂ ପ୍ରଜପେସହସ୍ରଂ ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏକ ହଜାର ଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଙ୍ଗମାତୃଦିଶାପାଲହେତିଭିର୍ବୁଧମର୍ଚଯେତ୍
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ, ମା, ଦିଗ, ରକ୍ଷକ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ।
ସହସ୍ରଂ ପ୍ରଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ଦଶଦିନାଵଧି
ସେ ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ତ୍ରଟି ହଜାର ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ବୁଧସ୍ଯାରାଧନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଗୁରୋରାରାଧନଂ ଶୃଣୁ
ଏହିପରି ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ପୂଜା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା; ଏବେ ଗୁରୁଙ୍କର ପୂଜା ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ନମୋନ୍ତୋ ଵସୁଵର୍ଣୋ ଽଯଂ ମୁନିର୍ବ୍ରହ୍ମାସ୍ଯ ସଂମତଃ
ଏହି ମୁନିଙ୍କୁ 'ବସୁବର୍ଣ୍ଣ' ନାମରେ ସମ୍ମାନିତ କରିବା ଉଚିତ; ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ।
ହୃଚ୍ଛକ୍ତିର୍ଦୀର୍ଘଵହ୍ନୀନ୍ଦୁଯୁଗଲେନାଙ୍ଗକଲ୍ପନା
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ; ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଦୀର୍ଘ ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱୟରେ ଗଠିତ।
କିରନ୍ତଂ ପୀତପୁଷ୍ପାଲଙ୍କାରାଲେପାଂଶୁକାର୍ଚିତମ୍
ସେ ପୀତ ଫୁଲରେ ସଜିତ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ଅନ୍ତ୍ରୀ ଉପରେ ପିନ୍ଧି, ଆଲୋକ ଝରାଉଛନ୍ତି।
ଲକ୍ଷଂ ଜପୋ ଦଶାଂଶେନ ଘୃତେନାନ୍ନେନ ଵା ହୁନେତ୍
ଲକ୍ଷ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦଶମାଂଶ ଘୃତ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ସିଦ୍ଧେ ମନୌ ମନ୍ତ୍ରୀ ସାଧଯେଦିଷ୍ଟମାତ୍ମନଃ
ଏପରି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ହେଲେ, ମନ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ସାଧନ କରିବା ଉଚିତ।
ପିପ୍ପଲୋତ୍ଥସମିଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଜୁହୁଯାତ୍ତନ୍ନିଵୃତ୍ତଯେ
ପିପଳ ଗଛର ଦାରୁ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ଦୂର କରିବା ଉଚିତ।
ସ ଵିଂଶତିଶତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଵାସାଂସି ଲଭତେ ମହୀମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ଦୁଇ ହଜାର ବସ୍ତ୍ର ଓ ପୃଥିବୀ ଲାଭ କରିଥାଏ।
ଵସ୍ରଂ ମେ ଦେହି ଶୁକ୍ରାଯ ଠଦ୍ଵଯାନ୍ତୋ ଧ୍ରୁଵାଦିକଃ
'ମୋତେ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଶୁକ୍ର'—ଏହି ମନ୍ତ୍ର, ଦ୍ରୁବ ଆରମ୍ଭ ଓ ଦୁଇ ଠ ଶେଷ ଅଛି।
ଦୈତ୍ଯେଜ୍ଯୋ ଦେଵତା ବୀଜଂ ଧ୍ରୁଵଃ ଶକ୍ତିର୍ଵସୁପ୍ରିଯା
ଦେତ୍ୟକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ, ବୀଜ ଦେବତା, ଦ୍ରୁବ ଶକ୍ତି, ଓ ବସୁପ୍ରିୟା ଧନର ପ୍ରିୟ।
ଶୁକ୍ଲାଂବରାଲେପଭୂଷଂ କରେଣ ଦଦତଂ ଧନମ୍
ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଲେପିତ ଓ ଭୂଷିତ, ହାତରେ ଧନ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଅଯୁତଂ ପ୍ରଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଦଶାଂଶଂ ଜୁହୁଯାଦ୍ ଘୃତୈଃ
ମନ୍ତ୍ରଟି ଦଶ ହଜାର ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦଶମାଂଶ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ଵେତପୁଷ୍ପୈଃ ସୁଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ଜୁହୁଯାଦ୍ ଭୃଗୁଵାସରେ
ଭୃଗୁବାସରେ ଧଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ମନଵୋ ଽମୋ ସଦା ଗୋପ୍ଯା ନ ଦେଯା ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସଦା ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଓ ଯେକେହିଁକୁ ଦେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଯ ଶିଷ୍ଯାଯ ଦେଯା ଵା ନିଜସୂନଵେ
ଭକ୍ତିଶୀଳ ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ନିଜ ପୁଅକୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଯିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯାନ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମାନଵାସ୍ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନିଜେପ୍ସିତମ୍
ଏଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଯାନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଽପି ଯାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସମର୍ଥାଃ ସ୍ଯୁର୍ଜଗତ୍କୃତୌ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବେ।
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୋ ମନୁଶ୍ଚାସ୍ଯ ସାଧ୍ଯୋ ନାରାଯଣୋ ମୁନିଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ଅଠଟି ଅକ୍ଷରରେ ଗଠିତ, ଏହାର ସାଧନା ପାଇଁ ମୁନି ନାରାୟଣ।
ଓଁ ବୀଜଂ ଯଂ ଚ ତଥା ଶକ୍ତିର୍ଵିନିଯୋଗୋ ଽଖିଲାପ୍ତଯେ
‘ଓଁ’ ହେଉଛି ବୀଜ, ‘ୟଂ’ ଶକ୍ତି, ଏହାର ବ୍ୟବହାର ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ।
ଵୀରୋଲ୍କାଯ ଶିଖା ପ୍ରୋକ୍ତା ଦ୍ଯୁଲ୍କାଯ କଵଚଂ ମତମ୍
ବୀରମାନେ ପାଇଁ ଶିଖା ଦିଆଯାଇଛି; ଦିବ୍ୟମାନେ ପାଇଁ କବଚ ଭାବିତ।
ପୁନଃ ଷଡଙ୍ଗମନ୍ତ୍ରୋତ୍ଥୈଃ ଷଡ୍ଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ସମାଚରେତ୍
ପୁନି, ଷଡଙ୍ଗ ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଷଡ୍ଅକ୍ଷର ସହିତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।
ସୁଦର୍ଶନସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରେଣ କୁର୍ଯାଦ୍ଦିଗ୍ବନ୍ଧନଂ ତତଃ
ସୁଦର୍ଶନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପରେ ଦିଗବନ୍ଧନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅସ୍ତ୍ରାଯଫଡିତି ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଣଵାନ୍
ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ‘ଫଟ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର କହାଯାଇଛି।
ମୂଲାର୍ଣାନ୍ସ୍ଵତନୌ ନ୍ଯସ୍ଯେଦାଧାରେ ହୃଦଯେ ମୁଖେ
ମୂଳ ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ନିଜ ଶରୀରର ଆଧାର, ହୃଦୟ ଓ ମୁଖରେ ରଖିବା ଉଚିତ।