ଗଙ୍ଗାଜଲାଭିଷେକେଣ ପାହ୍ଯସ୍ମାତ୍ପାତକୋଚ୍ଚଯାତ୍
ଗଙ୍ଗାଜଳର ସ୍ନାନରେ, ଆମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପର ଭାର ତାହାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ସ ତାରଯେନଗତ୍ସର୍ଵମିତି ଶଂସନ୍ତି ସୂରଯଃ
ଏହିପରି, ମୁନିମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଆନ୍ତି।
କେନୋପାଯେନ ଲଭ୍ଯେତ ମୁକ୍ତିଃ ସର୍ଵତ୍ର ଦୁର୍ଲଭା
ସମସ୍ତଠାରେ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ କେମିତି ମିଳିପାରିବ?
ତଯୈଵାକୃତପୁଣ୍ଯାସ୍ତୁ ତାରଯନ୍ତି କଥଂ ପରାନ୍
ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଇ ଉପାୟରେ ଅନ୍ୟମାନେ କେମିତି ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି?
ଯଥା ହି ସର୍ଵଲୋକାନାମାନନ୍ଦାଯ କଲାନିଧିଃ
ଯେପରି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅମୃତର ଭଣ୍ଡାର,
ତାନି ସର୍ଵାଣି ଗଙ୍ଗାଯାଃ କଣସ୍ଯାପି ସମାନିନ
ସେଇ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଗଙ୍ଗାର ଏକ ବୁନ୍ଦ ପାଣି ସହିତ ସମାନ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଗଙ୍ଗାଜଲଂ ପୁନାତ୍ଯେଵ କୁଲାନାମେକଵିଂଶତିମ୍
ଗଙ୍ଗାଜଳ ଏକୋଇଶ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିବାରକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପବିତ୍ର କରେ।
ଗଙ୍ଗାଜଲପ୍ରଦାନେନ ପାହ୍ମସ୍ମାନ୍ପାପକର୍ମିଣଃ
ଗଙ୍ଗାଜଳ ଦାନ କରି, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ପାପ କରୁଛୁ, ସେଇ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ନିଶମ୍ଯ ଵିସ୍ମଯା ଵିଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ଦ୍ଵିଜସତମଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
କିମୁ ଜ୍ଞାନପ୍ରଭାଵାଣାଂ ମହତାଂ ପୁଣ୍ଯଶାଲିନାମ୍
ତେବେ, ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ଥିବା ମହାନ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ କେମିତି?
ସର୍ଵପୂତହିତୋ ଭକ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ରୋତୀତି ପରଂ ପଦମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଲାଗିଥାଏ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସେ ଭକ୍ତ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ତୁଲସୀଦଲସଂମିଶ୍ରଂ ତେଷୁ ରକ୍ଷଃସ୍ଵସେଚଯତ୍
ସେ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ମିଶାଇଥିବା ଜଳ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଛିଟିଲେ ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଲେ।
ଵିମୃଜ୍ଯ ରାକ୍ଷସଂ ଭାଵମଭଵନ୍ଦେଵତୋପମାଃ
ତାଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବକୁ ମିଛିଦେଇ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ପରି ହେଇଗଲେ।
କୋଟିସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶା ବଭୂଵୁର୍ଵିଵୁଧର୍ଷଭାଃ
ଦେବତାମାନେ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ତୁଵନ୍ତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସମ୍ଯକ୍ତେ ଜଗ୍ମୁର୍ହ ରିମାନ୍ଦିରମ୍
ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ସ୍ତୁତି କରି, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଜଗାମ ମହତୀଂ ଚିନ୍ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନ୍ମୁକ୍ତିଗାନଧାନ୍
ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଧର୍ମମୂଲଂ ମହାଵାକ୍ଯଂ ବଭାଷେ ଽଗାଧଯା ଗିରା
ସେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଧର୍ମର ମୂଳ ଥିବା ମହାବାକ୍ୟ କହିଲେ।
ରାଜସ୍ତଵାପି ଭାଗାନ୍ତେ ମହଚ୍ଛ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ରାଜା, ତୁମର ଅଂଶର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭଲ ଫଳ ମିଳିବ।
ପ୍ରଯାନ୍ତି ନାତ୍ର ସଂଦେହସ୍ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପହଁଉନ୍ତି।
ପ୍ରଯାନ୍ତି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଗୁରୁପୂଜାପରାଯଣାଃ
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେହକୁ ପାଇଁଥିବେ।
ମନସା ନିର୍ଵୃତ୍ତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯସସ୍ମାର ଚ ଗୁରୋର୍ଵଚଃ
ମନରେ ଶାନ୍ତି ଲଭି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କର କଥାକୁ ସ୍ମରଣ କଲା।
ପୀର୍ଵଵୃତ୍ତଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ସର୍ଵଂ ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଯାହା ଆଗରୁ ଘଟିଥିଲା, ସେ ସବୁ କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲା।
ନାମାନି ଵ୍ଯାହରନ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ସଦ୍ଯୋ ଵାରାଣସୀଂ ଯଯୌ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ସତ୍ୱର ବାରାଣସୀକୁ ଗଲା।
ବ୍ରାହ୍ମଣୀଦତ୍ତଶ ପାତ୍ତୁ ମୁକ୍ତୋ ମିତ୍ରସହୋ ଽଭଵତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର ଦାନରେ ମିତ୍ରସହା ମୁକ୍ତି ଲଭିଲେ।
ଅଭିଷିକ୍ତୋ ମୁନୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵକଂ ରାଜ୍ଯମପାଲଯତ୍
ମୁନିମାନ୍ୟ, ଅଭିଷେକ ପାଇଁ, ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କଲା।
ଵଶିଷ୍ଟାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସନ୍ତାନଂ ଗତୋ ମୋକ୍ଷଂ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କଠାରୁ ସନ୍ତାନ ଲଭି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ଗୃଣଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ସ୍ମରନ୍ଗଙ୍ଗାଂ ପୀତ୍ଵା ମୁକ୍ତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ଜଣେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗାନ କରେ, ଶୁଣେ, ସ୍ମରଣ କରେ କିମ୍ବା ପିଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲଭିଥାଏ।
ପାରଂ ଗନ୍ତୁଂ ସୁରାଧୀଶୈର୍ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵରପି
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ ମଧ୍ୟ ପାର ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଵିମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ନରୋ ଯାତି ନ ସଂଶଯଃ
ମୁକ୍ତି ଲଭି, ଜଣେ ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗୃହକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଦୈଵ ପାପନିମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ
ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।