ଦୌର୍ବୋଧୀ ଚ କ୍ରମାଦାସାଂ ଲକ୍ଷଣାନି ଶୃଣୁଷଅଵ ମେ
ଏବେ ମୋ ପାଖରୁ ଏହି ବାଧାଗୁଡିକର ଲକ୍ଷଣ ଏକାଏକି ଶୁଣ, ଏଗୁଡିକ ବୁଝିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟକର।
ଵିଲୋକ୍ଯ ପୂଜାଂ ଦେଵସ୍ଯ ମୂର୍ତିଂ ଵା ସୂର୍ଯ୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା, ତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ,
ରୋଗେ ନିଵୃତ୍ତେ ସ୍ନାତ୍ଵାଥ ନତ୍ଵା ସଂପୂଞ୍ଚେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ରୋଗ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସ୍ନାନ କରି, ନମସ୍କାର କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ।
ପୂଜାଵିଚ୍ଛେଦଦୋଷୋ ମେ ମାସ୍ତ୍ଵିତି ପ୍ରାର୍ଥଯେଚ୍ଚ ତମ୍
ପୂଜା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାର ଦୋଷ ମୋ ପାଖରେ ନ ଆସୁ, ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ ଗୁରୁଙ୍କୁ କରିବା ଉଚିତ।
ତେଭ୍ଯଶ୍ଚାଶିଷମାଦାଯ ଦେଵଂ ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ତତୋର୍ଽଚଯେତ୍
ସେମାନଙ୍କଠୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସୂତକଂ ଦ୍ଵିଵିଧଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଜାତାଖ୍ଯଂ ମୃତସଂଜ୍ଞକମ୍
ସୂତକ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଥାଏ—ଜନ୍ମ ସୂତକ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସୂତକ।
ମନସୈଵ ଯଜେଦ୍ଦେଵଂ ମନସୈଵ ଜପେନ୍ମନୁମ୍
ମନରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଏବଂ ମନରେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ତେଭ୍ଯଶ୍ଚାଶିଷମାଦାଯ ତତୋ ନିତ୍ଯକ୍ରମଂ ଚରେତ୍
ସେମାନଙ୍କଠୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ପରେ ଦୈନିକ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଦୁଷ୍ଟେଭ୍ଯସ୍ତ୍ରାସମାପନ୍ନୋ ଯଥାଲବ୍ଧୋପଚାରଙ୍କୈଃ
ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ, ଯେଉଁପରି ଉପଚାର ମିଳିଥାଏ, ତାହା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜାସାଧନଵସ୍ତୂନାମ ସାମର୍ଥ୍ଯେ ତୁ ସର୍ଵତଃ
ପୂଜା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମିଳିଲେ,
ସାଧନାଭାଵିନୀ ହ୍ଯେଷା ଦୌର୍ବୋଧୀଂ ଶୃଣୁ ନାରଦ
ଯଦି ସାଧନା ଅଭାବ ରହିଥାଏ, ତେବେ ଏହି ବାଧା ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ନାରଦ।
ଯଥାଜ୍ଞାନକୃତା ସା ତୁ ଦୌର୍ବୋଧୀତି ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ଯେଉଁ ବାଧା ଅଜ୍ଞାନରୁ ହୁଏ, ତାହାକୁ ବାଧା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦେଵପୂଜାଵିହୀନୋ ଯଃ ସ ଗଚ୍ଛେନ୍ନରକଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁଜଣ ଦେବପୂଜା କରେନି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଦେଵେ ନିଵେଦିତଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଭୁଞ୍ଜୀତ ସ୍ଵଗଣୈଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ପରେ, ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ପୁରାଣମିତିହାସଂ ଚ ଶୃଣୁଯାତ୍ସ୍ଵଜନୈଃ ସହ
ପୁରାଣ ଓ ପୁରାତନ କଥା ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ନ ସାଂଗଶଯିକଂ ତସ୍ଯ ଦୁର୍ମତେର୍ଜାଯତେ ଫଲମ୍
ଯେଉଁଜଣ ଦୁର୍ମତି ରଖିଥାଏ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେନି।
ଯାନ୍ସମାରାଧ୍ଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ସାଧକୋ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିମାନ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରିଲେ ସାଧକ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ?
ସ୍ମୃତିର୍ମାଂସେଂଦୁମନ୍ଵାଢ୍ଯା ସା ପୁନଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରା
ଏହି ସ୍ମୃତି, ମାଂସ ଓ ସୋମର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁନଃ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କ ସଂପର୍କରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସର୍ଵାନ୍ତେ ଜନମୁଞ୍ଚାର୍ଯ ତତୋ ମେ ଵଶମାନଯ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷରେ ଜପ କରି, ପରେ ମୋର ଅଧୀନକୁ ଆଣ।
ଗଣକୋ ଽସ୍ଯ ମୁନିଶ୍ଛନ୍ଦୋ ଗାଯତ୍ରୀ ଵିଯୁଦାଦିକା
ଏହାର ଦ୍ରଷ୍ଟା ଗଣକ ମୁନି, ଛନ୍ଦ ହେଉଛି ଚନ୍ଦ, ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଗାୟତ୍ରୀ।
ଶ୍ରୀମନ୍ମହାଗଣପତିପ୍ରୀତଯେ ଵିନିଯୋଗକଃ
ଶ୍ରୀମନ୍ ମହାଗଣପତିଙ୍କର ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଏହାର ବ୍ୟବହାର।
ଗୁହ୍ଯେ ବୀଜଂ ପଦୋଃ ଶକ୍ତିଂ ନ୍ଯସେତ୍ସାଧକସତ୍ତମଃ
ସର୍ବୋତ୍ତମ ସାଧକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବୀଜ ରଖିବେ, ପାଦରେ ଶକ୍ତି ରଖିବେ।
ଷଡଙ୍ଗାନି ନ୍ଯସେଦସ୍ଯ ଜାତିଯୁକ୍ତାନି ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍
ମନ୍ତ୍ର ଜଣାଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଛଅ ଅଙ୍ଗକୁ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଶ୍ରେଣୀ ସହିତ ନ୍ୟାସ କରିବେ।
ଗାମାଦ୍ଯଂ ଚୈଵ ଭୂର୍ଲୋକଂ ନାଭ୍ଯନ୍ତଂ ପାଦଯୋର୍ନ୍ଯସେତ୍
‘ଗ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଆରମ୍ଭରେ ଏବଂ ଭୂଲୋକକୁ ପାଦ ମଧ୍ୟରେ ନ୍ୟାସ କରିବେ।
ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ଚୈଵ ଗୂମାଦ୍ଯଂ କଣ୍ଠଦିମସ୍ତକାଵଧି
ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ‘ଗୁ’ ଅକ୍ଷରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, କଣ୍ଠରୁ ମୁଣ୍ଡ ଶିରାଯାଏ ନ୍ୟାସ କରିବେ।
ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ସମୁଞ୍ଚାର୍ଯ ମାତୃକାଵର୍ଣମୀରଯେତ୍
ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ମାତୃକା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ।
କ୍ଷାନ୍ତଂ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ମୂଲେନ ଵ୍ଯାପକଂ ରଚଯେତ୍ସୁଧୀଃ
‘କ୍ଷ’ ଅକ୍ଷରକୁ ମୂଳରେ ରଖି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ରୂପ ଗଠନ କରିବେ।
ପଞ୍ଚତ୍ରିବାଣଵହ୍ନୀନ୍ଦୁଚନ୍ଦ୍ରାକ୍ଷିନିଗମୈଃ କ୍ରମାତ୍
ପଞ୍ଚଟି ବାଣ, ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଚକ୍ଷୁ, ଏବଂ ପଥଗୁଡିକୁ କ୍ରମରେ ନ୍ୟାସ କରିବେ।
ଭାଲଦେଶେ ମୁଖେ କଣ୍ଠେ ହୃଦି ନାଭ୍ଯୂରୁଜାନୁଷୁ
ଭୂର୍ବାଳ, ମୁଖ, କଣ୍ଠ, ହୃଦୟ, ନାଭି, ଉରୁ, ଏବଂ ଜାଣୁରେ ନ୍ୟାସ କରିବେ।
ଵଦେତ୍ତତ୍ପୁରୁଷାଯାନ୍ତେ ଵିଦ୍ମହେତି ପଦଂ ତତଃ
ଶେଷରେ ‘ତତ୍ପୁରୁଷାୟ ବିଦ୍ମହେ’ ପଦଟି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ।