ଯେ ରୌଦ୍ରା ରୌଦ୍ରକର୍ମାଣୋ ରୌଦ୍ରସ୍ଥାନନିଵାସିନଃ
ଯେମାନେ ରୌଦ୍ର, ରୌଦ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ରୌଦ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତି—
ଵିଘ୍ନଭୂତାସ୍ତଥା ଚାନ୍ଯେ ଦିଗ୍ଵିଦିକ୍ଷୁ ସମାଶ୍ରିତାଃଗ
ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଘ୍ନ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବସିଛନ୍ତି—
ଇତ୍ଯଷ୍ଟଦିକ୍ଷୁ ଦତ୍ଵା ଚ ପୁନର୍ଭୂତବଲିଂ ଚରେତ୍
ଏପରି ଅଷ୍ଟ ଦିଗରେ ଦେଇ, ପୁନି ଭୂତବଳି କରିବା ଉଚିତ।
ଦେଵତାଯାଃ କରେ ଦଦ୍ଯାତ୍ପୁନଶ୍ଚାଚମନୀଯକମ୍
ଦେବତାଙ୍କର ହାତରେ ପୁନି ଆଚମନୀୟ ଜଳ ଦେବା ଉଚିତ।
ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଚ ତତୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ତତ୍ତଦୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜିନେ
ତାପରେ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶକ୍ତେରୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଚାଣ୍ଡାଲୀ ପ୍ରୋକ୍ତା ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜିନଃ
ଶକ୍ତିର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଜଣେ ଚାଣ୍ଡାଳୀ କୁହାଯାଏ; ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରୁଥିବାମାନେ ଏହି ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଜପ୍ତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରଂ ଯଥାଶକ୍ତି ଦେଵତାଯୈ ନିଵେଦଯେତ୍
ଯେଉଁପରି ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵତୁ ମେ ଦେଵ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତା
ହେ ଦେବ, ତୁମର କୃପାରେ ମୋର ସିଦ୍ଧି ହେଉ, କାରଣ ଏହା ତୁମରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ମନସା ଵଚସା ଚେତି ପ୍ରଣାମୋ ଽଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଈରିତଃ
ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା, ଏପରି ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ପଞ୍ଚାଙ୍ଗକଃ ପ୍ରଣାମଃ ସ୍ଯାତ୍ପୂଜାଯାଂ ପ୍ରଵରାଵୁଭୌ
ପୂଜାରେ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଏ।
ଵିଷ୍ମୁସୋମାର୍କଵିଘ୍ନାନାଂ ଵେଦାର୍ଧେନ୍ଦ୍ଵଦ୍ରିଵହ୍ନଯଃ
ବିଷ୍ଣୁ, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଘ୍ନନାଶକ, ବେଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପାହାଡ଼ ଓ ଅଗ୍ନି—
ଇତଃ ପୂର୍ଣଂ ପ୍ରାଣବୁଦ୍ଧିଦେହଧର୍ମାଧିକାରତଃ
ଏଠାରୁ ପ୍ରାଣ, ବୁଦ୍ଧି, ଦେହ ଓ ଧର୍ମର ଅଧିକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସେ।
ଵାଚା ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଚ ପଦ୍ଭ୍ଯା ମୁଦରେଣ ତତଃ ପରମ୍
ବାକ୍ୟ, ହାତ, ପାଉଁ ଓ ପେଟ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ
ତତ୍ସର୍ଵଂ ଚ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ପଣଂ ଭଵତୁ ଠଦ୍ଵଯମ୍
ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଚଳାନ୍ତି ଓ ଅଚଳାନ୍ତି, ସବୁ ମିଶି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍ଗରେ ଅର୍ପଣ ହେଉ।
ତାରଂ ତତ୍ସଦତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ପଣମସ୍ତୁ ମନୁର୍ମତଃ
ଉଚ୍ଚାରଣ, ସତ୍ୟ ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମନୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍ଗରେ ଅର୍ପଣ ହେଉ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଵା ପ୍ରମାଦାଦ୍ଵା ଵୈକଲ୍ଯାତ୍ସାଧନସ୍ଯ ଚ
ଅଜ୍ଞାନ, ଅସାବଧାନତା କିମ୍ବା ସାଧନାର ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦ୍ୱାରା
ଦ୍ରଵ୍ଯହୀନଂ କ୍ରିଯାହୀନଂ ମନ୍ତ୍ରହୀନଂ ମଯାନ୍ଯଥା
ଯଦି କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଦ୍ରବ୍ୟ ନଥିବା, କ୍ରିୟା ନଥିବା, ମନ୍ତ୍ର ନଥିବା ଭାବରେ କରାଯାଇଛି,
ଯନ୍ମଯା କ୍ରିଯତେ କର୍ମ ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ରସୁଷୁପ୍ତିଷୁ
ମୁଁ ଜାଗିଥିବା, ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା କିମ୍ବା ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବାବେଳେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ,
ଭୂମୌ ସ୍ଖଲିତପାଦାନାଂ ଭୂମିରେଵାଵଲଂବନମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଯାହାଙ୍କ ପାଉଁ ଖସିଯାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ନିଜେ ଆଶ୍ରୟ।
ଅନ୍ଯଥା ଶରଣଂ ନାସ୍ତି ତ୍ଵମେଵ ଶରଣଂ ମମ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।
ଅପରାଧସହସ୍ରାଣି କ୍ରିଯନ୍ତେ ଽହର୍ନ୍ନିଶଂ ମଯା
ମୋତେ ଦିନ ଓ ରାତି ହଜାର ହଜାର ଅପରାଧ ହେଉଛି।
ଆଵାହନଂ ନ ଜାନାମି ନ ଜାନାମି ଵିସର୍ଜନମ୍
ମୁଁ ଆବାହନ କିପରି କରିବି ଜାଣେନି, ବିସର୍ଜନ କିପରି କରିବି ମଧ୍ୟ ଜାଣେନି।
ସଂପ୍ରାର୍ଥ୍ଯୈଵଂ ତତୋ ମନ୍ତ୍ରୀ ମୂଲାନ୍ତେ ଶ୍ଲୋକମୁଞ୍ଚରେତ୍
ଏପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ପୁଜାରୀ ମୂଳମନ୍ତ୍ରର ଶେଷରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ଯନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵା ଜାନନ୍ତି ଚ ସଦାଶିଵଃ
ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସଦାଶିବ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି,
ନିଧାଯ ଦେଵଂ ସାଂଗଂ ଚ ସ୍ଵୀଯଦୃତ୍ସରସୀରୁହେ
ଦେବତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ନିଜ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସାଇବା ଉଚିତ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଶିଲାଲିଙ୍ଗଵିଘ୍ନସୂର୍ଯଦ୍ଵଯଂ ତଥା
ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ପାଥର, ଲିଙ୍ଗ, ବାଧା ଓ ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଅକାଲମୃତ୍ଯୁହରଣଂ ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିନାଶନ୍
ଅସମୟର ମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରିବା, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନଶ୍ଟ କରିବା,
ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯକରଂ ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକଂ ଶୁଭମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦର ପବିତ୍ର ଜଳ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଅଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଶିଵନିର୍ମାଲ୍ଯଂ ପତ୍ରଂ ପୁଷ୍ପଂ ଫଲଂ ଜଲମ୍
ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଶେଷ ଦେବା, ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଓ ଜଳ ଗ୍ରହଣ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପୂଜା ପଞ୍ଚଵିଧା ତତ୍ର କଥିତା ନାରଦାଖିଲୈଃ
ପୁଜା ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଏଠାରେ ନାରଦ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।