ସ୍ଵାଧିଷ୍ଟାନେ ଵିଦ୍ରୁମାଭେ ଵାଦିଲାନ୍ତାର୍ଣସଂଯୁତେ
ସ୍ୱାଧିଷ୍ଠାନରେ, ପ୍ରବାଳ ଭଳି ଚମକୁଛି, ‘ବ’ ଠାରୁ ‘ଲ’ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଯୋଗ ରହିଛି।
ସ୍ରୁଵାକ୍ଷମାଲାଲସିତବାହଵେ ପଦ୍ମଜନ୍ମନେ
ହାତରେ ତରଜା ଓ ମାଳା ରହିଛି, ହେ ପଦ୍ମଜ!
ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲସିତମେଘାଭେ ଡାଦିଫଆନ୍ତାର୍ଣପତ୍ରକେ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦେଖିବା ପରି ମେଘ ଭଳି କଳା ପତ୍ର ଯେଉଁଥିରେ ḍା ଠାରୁ ଫ ଯାଏଁ ଚିହ୍ନ ରହିଛି,
ସଶ୍ରିଯେ ଷଟ୍ସହସ୍ରଂ ଚ ଵିଷ୍ଣଵେ ଵିନିଵେଦଯେତ୍
ସେହି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଛଉ ହଜାର ଟିଏ ରଖିବାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଶୁକ୍ଲେ ଶୂଲାଭଯଵରସଧାକଲଶଧାରିଣେ
ଧଳା ରଙ୍ଗର ଯିଏ ତ୍ରିଶୂଳ, ଅଭୟ ମୁଦ୍ରା, ଦାନ ଦେବା ମୁଦ୍ରା ଓ ଘଡ଼ା ଧରିଛନ୍ତି,
ଵୃଷାରୂଢାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ଷଟ୍ସହସ୍ରଂ ନିଵେଦଯେତ୍
ବୃଷ ଉପରେ ବସିଥିବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଛଉ ହଜାର ଟିଏ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ମହାଜ୍ଯୋତିପ୍ରକାଶାଯେନ୍ଦ୍ରିଯାଧିପତଯେ ତତଃ
ତାପରେ, ବଡ଼ ଆଲୋକ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମାଲିକଙ୍କୁ,
ଆଜ୍ଞାଚକ୍ରେ ହକ୍ଷଯୁକ୍ତେ ଦ୍ଵିଦିଲେ ଽବ୍ଜେ ସହସ୍ରକମ୍
ଆଜ୍ଞା ଚକ୍ରରେ, ହ ଅକ୍ଷର ସହିତ ଦୁଇ ପତ୍ର ଅଳି ଉପରେ ଏକ ହଜାର ଟିଏ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ସହସ୍ରାରେ ମହାପଦ୍ମେ ନାଦବିନ୍ଦୁଦ୍ଵଯାନ୍ଵିତେ
ସହସ୍ରଦଳ ବଡ଼ ପଦ୍ମରେ, ନାଦ ଓ ବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱୟ ରହିଥିବା,
ପ୍ରରମାଦ୍ଯେ ଚ ଗୁରଵେ ସହସ୍ରଂ ଵିନିଵେଦଯେତ୍
ପୂଜାର ଆରମ୍ଭରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ଟିଏ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଏକଵିଂଶତିସାହସ୍ରପ୍ରମିତସ୍ଯ ଜପସ୍ଯ ଚ
ଏକାଇଶ ହଜାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଯେଉଁଥିରେ ମାପାଯାଇଛି,
ସଂକଲ୍ପେନ ମୋକ୍ଷଦାତା ଵିଷ୍ଣୁର୍ମେ ପ୍ରୀଯତାମିତି
ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ: 'ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହେଉନ୍।'
ବ୍ରହ୍ମୈଵାହଂ ନ ସଂସାରୀ ନିତ୍ଯମୁକ୍ତୋ ନ ଶୋକଭାକ୍
ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ, ସଦା ମୁକ୍ତ, ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ।
ତତଃ ସମାଚରେଦ୍ଦେହକୃତ୍ଯଂ ଦେଵାର୍ଚନଂ ତଥା
ତାପରେ ଶରୀରର କାମ କରିବା ଓ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ତଦ୍ଧିଧାନଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସଦାଚାରସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଏହି ଧାରଣା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଓ ସଦାଚାରର ଚିହ୍ନ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ସମୁଦ୍ରମେଖଲେ ଦେଵି ପର୍ଵତସ୍ତନମଣ୍ଡଲେ
ହେ ଦେବୀ, ସମୁଦ୍ର ଯେଉଁଥିରେ କମରବନ୍ଧ, ପାହାଡ଼ ଯେଉଁଥିରେ ଅସ୍ତନ,
ଇତି ଭୂମିଂ ତୁ ସଂପ୍ରାର୍ଥ୍ଯ ଵିହରେଞ୍ଚ ଯଥାଵିଧି
ଏଭଳି ଭୂମିକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍।
ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଋଷଯୋ ଦେଵାଃ ପିଶାଚା ଯେ ଚ ଗୁହ୍ଯକାଃ
ଋଷି, ଦେବତା, ପିଶାଚ ଓ ଗୁପ୍ତ ଜଣେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାଲିଯିବନ୍ତୁ।
ଇତି ତାଲତ୍ରଯଂ ଦତ୍ଵା ଶିରଃ ପ୍ରାଵୃତ୍ଯ ଵାସସା
ଏଭଳି ତିନି ଥର ତାଳି ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡକୁ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକି,
ମଲଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ସୌଚଂ ତୁ ମୃଦାଦ୍ଭିଃ ସମୁପାଚରେତ୍
ମଳ ବାହାର କରି, ମାଟି ଓ ପାଣି ସହିତ ଶୌଚ କରିବା ଉଚିତ୍।
କରଯୋଃ ସପ୍ତ ଵୈ ଦଦ୍ଯାତ୍ରିତ୍ରିଵରଂ ଚ ପାଦଯୋଃ
ହାତରେ ସାତଟି ଦେବା ଉଚିତ, ପାଉଁରେ ତିନି ଥର ତିନିଟି ଦେବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା ଵନସ୍ପତିଂ ଚାଥ ପ୍ରାର୍ଥଯେନ୍ମନୁନାମୁନା
ଏକ ଗଛ ନେଇ, ପରେ ମନୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରାଯାଇଥିବା ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରିଯଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଚ ମେଧାଂ ଚ ତ୍ଵଂ ନୋ ଦେହି ଵନସ୍ପତେ
ଓ ଗଛ, ଆମକୁ ଧନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଦିଅ।
ଗୃହୀତ୍ଵା କାମମନ୍ତ୍ରେଣ କୁର୍ଯାନ୍ମନ୍ତ୍ରୀ ସମାହିତଃ
ଏହା ଗ୍ରହଣ କରି, ଇଚ୍ଛାର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପୂଜାରୀ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ହୃଦନ୍ତଃ କାମବୀଜାଢ୍ଯଂ ଦନ୍ତାଂଶ୍ଚାନେନ ଶୋଧଯେତ୍
ହୃଦୟରେ ଇଚ୍ଛାର ବୀଜ ରଖି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଦାନ୍ତକୁ ଶୁଧ କରିବା ଉଚିତ।
ଦେଵାଗାରଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ନିର୍ମାଲ୍ଯମପସାର୍ଯ ଚ
ପରେ ଦେବତାଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ, ନିର୍ମାଳ୍ୟକୁ ସାଫ କରିବା ଉଚିତ।
ଅସ୍ରେଣ ପାତ୍ରଂ ସଂପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯ ମୂଲେନ ଜ୍ଵାଲଯେଞ୍ଚ ତମ୍
ଅଶ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ପାତ୍ରକୁ ଛିଟିଇ, ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଜ୍ୱାଳିବା ଉଚିତ।
ସୁଗୋଘୃତପ୍ରଦୀପେନ ଭ୍ରାମିତେନ ସମନ୍ତତଃ
ସୁଧା ଗାଈଁ ଘୀର ଦୀପକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘୁଞ୍ଚାଇବା ଉଚିତ।
ଇତି ନୀରାଜନଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାର୍ଥଯିତ୍ଵା ନିଜେଶ୍ଵରମ୍
ଏଭଳି ନୀରାଜନ କରି, ନିଜ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ।
ଗତ୍ଵା ତୀର୍ଥଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ନାନୀଯଂ ଚ ନିଧାଯ ଵୈ
ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇ, ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ରଖିବା ଉଚିତ।