ଦେଵ୍ଯଂବାନ୍ତେ ଶ୍ରୀପାନ୍ଦୁକାଂ ପୂଜଯାମି ହୃଦନ୍ତିମେ
ହୃଦୟର ଶେଷରେ, ଦେବୀ ମା'ଙ୍କ ପାଦର ଧଳା ପାଦୁକାକୁ ପୂଜା କରେ
ଗୁହ୍ଯେତି ଚ ସମର୍ପ୍ଯାଥ ମନ୍ତ୍ରୈରେତୈର୍ନମେତ୍ସୁଧୀଃ
‘ଗୁହ୍ୟ’ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବନ୍ଦନା କରିବା ଉଚିତ
ତତ୍ପଦଂ ଦର୍ଶିତଂ ଯେନ ତସ୍ମୈ ଶ୍ରୀଗୁରଵେ ନମଃ
ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର
ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲିତଂ ଯେନ ତସ୍ମୈ ଶ୍ରୀଗୁରଵେ ନମଃ
ଯିଏ ଆଖି ଖୋଲିଛନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର
ଯସ୍ଯ ଵାଗମୃତଂ ହୄନ୍ତି ଵିଷଂ ସଂସାରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଯିଏଙ୍କର ମଧୁର ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ନାମକ ବିଷ ନଷ୍ଟ ହୁଏ—
ଓଁ ନମସ୍ତେ ନାଥ ଭଗଵାନ୍ ଶିଵାଯ ଗୁରୁରୂପିଣେ
ଓଁ, ନମସ୍କାର ନାଥ, ଭଗବାନ, ଗୁରୁ ରୂପରେ ଶିବଙ୍କୁ
ନଵାଯ ତନରୂପାଯ ପରମାର୍ଥୈକରୂପିଣେ
ସଦା ନୂତନ, ମାନବ ରୂପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ରୂପରେ ଥିବାଙ୍କୁ
ସ୍ତତନ୍ତ୍ରାଯ ଦଯାକୢପ୍ତଵିଗ୍ରହାଯ ଶିଵାତ୍ମନେ
ସ୍ୱାଧୀନ, ଦୟାରେ ଗଠିତ ଦେହ ଓ ଶିବ ସ୍ୱଭାବ ଥିବାଙ୍କୁ
ଵିଵେକିନାଂ ଵିଵେକାଯ ଵିମର୍ଶାଯ ଵିମର୍ଶିନାମ୍
ବିବେକୀଙ୍କର ବିବେକ, ଚିନ୍ତନକାରୀଙ୍କର ଚିନ୍ତନକୁ
ପୁରସ୍ତାତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଯୋଃ ପୃଷ୍ଟେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମୁପର୍ଯଧଃ
ଆଗରେ, ପାଶରେ, ପଛରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦହଂ ଦେଵ କୃତାକୃତ୍ଯୋ ଽସ୍ମି ସର୍ଵତଃ
ତୁମର କୃପାରେ, ମୁଁ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ତତଃ ସର୍ଵ ଗୁରଵେ ଵିନିଵେଦଯେତ୍
ଏପରି ଷ୍ଟୁତି କରି, ପରେ ସମସ୍ତ କଥା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ
ଯତ୍କରୋମି ଜଗନ୍ନାଥ ତଦସ୍ତୁ ତଵ ପୂଜନମ୍
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୁଁ ଯାହା କରେ, ତାହା ତୁମର ପୂଜା ହେଉ
କ୍ଷାଲିତଂ ନିଜମାତ୍ମାନଂ ଲିର୍ମଲଂ ଭାଵଯେତ୍ସୁଧୀଃ
ନିଜକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜକୁ ନିର୍ମଳ ବୋଲି ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ
ମୂଲାଧାରାଦଧୋ ଭାଗେ ଵର୍ତୁଲଂ ଵାଯୁମଣ୍ଡଲମ୍
ମୂଳାଧାରର ତଳ ଭାଗରେ ଏକ ଗୋଲାକାର ବାୟୁ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି।
ତ୍ରିକୋଣଂ ମଣ୍ଡଲଂ ଵହ୍ନେସ୍ତତ୍ରସ୍ଥଵହ୍ନିବୀଜତଃ
ସେଠାରେ ଏକ ତ୍ରିକୋଣାକାର ଅଗ୍ନି ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହାରୁ ଅଗ୍ନିର ବୀଜ ଅବସ୍ଥିତ।
ପ୍ରସୁପ୍ତଭୁଜଗାକାରାଂ ସ୍ଵଯଂଭୂଲିଙ୍ଗଵେଷ୍ଟିନୀମ୍
ସେଠାରେ, ଶୟାନ ସର୍ପ ଭଳି ଗୋଟେ ଆକାରରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଲିଙ୍ଗକୁ ଘେରି ରହିଛି।
କୁଲକୁଣ୍ଡଲିନୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା କୂର୍ଚେନୋତ୍ଥାପଯେଞ୍ଚ ତାମ୍
କୁଳକୁଣ୍ଡଳିନୀକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମନର ତୀରେ ତାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇବା ଉଚିତ।
ଗୁରୁପଦିଷ୍ଟଵିଧିନା ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରଂ ନଯେତ୍ସୁଧୀଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ଶିଖାଇଥିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ପ୍ରଭାପଟଲଵ୍ଯାପ୍ତୈଵିମଲଂ ଚିନ୍ମଯଂ ପରମ୍
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଯିବା ପରେ, ସେଠା ପବିତ୍ର, ଚେତନାମୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହୋଇଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ମାନସୈର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ପ୍ରାର୍ଥଯେନ୍ମନୁନାମୁନା
ଏହାକୁ ଦେଖି, ମନର ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ତଵ ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ସଂସାରଯାତ୍ରାଂ ତ୍ଵନୁଵର୍ତଯିଷ୍ଯେ
ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ତୁମ ପ୍ରିୟାର୍ଥରେ, ଏହି ସଂସାର ଯାତ୍ରାକୁ ଅନୁସରଣ କରିବି।
ତତତଃ କୁର୍ଯାତ୍ସର୍ଵସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତ୍ଵଜପାଯା ନିଵେଦନମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଜପାର ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଜପାଖ୍ଯାଂ ତୁ ଗାଯତ୍ରୀଂ ଜୀଵୋଜପତି ସର୍ଵଦା
ଏହି ଅଜପା ନାମକ ଗାୟତ୍ରୀକୁ ଜୀବ ସଦା ଜପ କରେ।
ଦେଵତା ପରମୋହଂସଶ୍ଚାଦ୍ଯନ୍ତେ ବୀଜଶକ୍ତିକମ୍
ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହଂସ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ବୀଜ ଶକ୍ତି ସହିତ।
ନିରାଭାସଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଜ୍ଞାନଂ ଚେତି ତଥା ପୁନଃ
ସେଉଁଠି ଆକାର ନାହିଁ, ଧର୍ମ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଜାତଯୁକ୍ତାନ୍ସାଧକେନ୍ଦ୍ର ଷଡଙ୍ଗେଷୁ ନିଯୋଜଯେତ୍
ଯେଉଁ ସାଧକ ଏହି ଗୁଣରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଷଡଅଙ୍ଗରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
ସକାରସ୍ତାଦୃଶଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଵେଶେ ଧ୍ଯାନମୀରିତମ୍
‘ସ’ ଅକ୍ଷର ଏହିପରି ଦ୍ୱାର ପ୍ରବେଶରେ ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।
ମୂଲାଧାରେ ଵାଦିସାଂତବୀଜଯୁକ୍ତେ ଚତୁର୍ଦଲେ
ମୂଳାଧାରରେ, ‘ବ’ ଠାରୁ ‘ସ’ ବୀଜ ସହିତ, ଚାରି ପତ୍ର ରହିଥିବା ପଦ୍ମରେ।
ପାଶାଙ୍କୁଶସୁଧାପାତ୍ରମୋଦକୋଲ୍ଲାସପାଣଯେ
ତାଙ୍କର ହାତରେ ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଅମୃତ ପାତ୍ର ଏବଂ ମିଠା ଆନନ୍ଦ ଧରିଛନ୍ତି।