ଅସ୍ରଂ ଚାସ୍ତି ସ ମନ୍ତ୍ରସ୍ତୁ ତିରସ୍କୃତ ଉଦୀରିତଃ
ଯଦି ଅଶ୍ରୁ ଅଛି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ ।
ଯସ୍ଯ ସ୍ଯାଦ୍ଭେଦିତୋ ମନ୍ତ୍ରସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ କ୍ଲିଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦଃ
ଯଦି ମନ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ତାହାକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ; ଏହା ଦୁଃଖଦ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ।
ଵିଦ୍ଯା ଵାପ୍ଯଥଵା ମନ୍ତ୍ରୋ ଭଵେତ୍ସପ୍ତଦଶାକ୍ଷରଃ
ବିଦ୍ୟା କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର, ଏହା ସପ୍ତଦଶ ଅକ୍ଷରର ହୋଇପାରେ ।
ଯସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତଂ ଚାସ୍ରଂ ସ ମନ୍ତ୍ରୋ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯଦି ମଧ୍ୟରେ ଅଶ୍ରୁ ଅଛି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୃଦୁ ମନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ ।
ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯାଦୌ ଚ ମଧ୍ଯେ ଚ ମୂର୍ଧ୍ନି ଚାସ୍ରଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ମନ୍ତ୍ରର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଚାରିଟି ଅଶ୍ରୁ ଅଛି ।
ପୁନର୍ଵିଶତିଵର୍ଣୋ ଵା ଯୋ ମନ୍ତ୍ରଃ ସ୍ମରସଂଯୁତଃ
ପୁନଃ, ଏକ ଶବ୍ଦରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଯୋଡାଯାଇଛି ।
ସପ୍ତାର୍ଣୋ ବାଲମନ୍ତ୍ରସ୍ତୁ କୁମାରୋ ଵସୁଵର୍ଣଵାନ୍
ସାତ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶିଶୁ ମନ୍ତ୍ର କୁହାଯାଏ; ଏଠି ଏଠି ଅଠ ଅକ୍ଷର ଥିଲେ ତାହା ଯୁବକ ମନ୍ତ୍ର ଅଟେ ।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଣଶ୍ଚତୁଃଷଷ୍ଟିଵର୍ଣଶ୍ଚାପି ଶତାକ୍ଷରଃ
ତିରିଶି, ଚଉଷଠି କିମ୍ବା ଏକ ଶତ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଅଛି ।
ନଵାର୍ଣସ୍ତାରସଂଯୁକ୍ତୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ନିସ୍ତ୍ରିଂଶ ଉଚ୍ଯତେ
ନଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର, ‘ତ’ ଅକ୍ଷର ସହିତ ଯୋଡାଯାଇ, ତିରିଶି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ ।
ଶିଖା ଵର୍ମ ଚ ଯସ୍ଯାନ୍ତେ ନେତ୍ରମସ୍ରଂ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯାହାର ଶେଷରେ ଶିଖା, କବଚ, ନୟନ ଓ ଅଶ୍ରୁ ଦେଖାଯାଏ ।
ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯେ ଫଟ୍କାରଃ ଷୋଢା ଯସ୍ମିନ୍ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ ଓ ମଧ୍ୟରେ ‘ଫଟ୍’ ଅକ୍ଷର ଛଅଥର ଦେଖାଯାଏ ।
କୂଟ ଏକାକ୍ଷରୋ ମନ୍ତ୍ରଃ ସ ଏଵୋକ୍ତୋ ନିରଂଶକଃ
ଏକ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର, ‘କୂଟ’ ନାମରେ, ଅଖଣ୍ଡ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ ।
ଷଡ୍ଵର୍ଣୋ ବୀଜହୀନୋ ଵା ସାର୍ଦ୍ଧସପ୍ତାକ୍ଷରୋ ଽପି ଵା
ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର, କିମ୍ବା ବୀଜ ନଥିବା, କିମ୍ବା ସାତ ଅକ୍ଷରର ଅର୍ଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ।
ସାର୍ଦ୍ଧବୀଜତ୍ରଯଯୁତୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଵିଂଶତିଵର୍ଣଵାନ୍
ଏକ ଅକ୍ଷର ଅର୍ଦ୍ଧ ବୀଜ ଓ ତିନି ବୀଜ ଯୋଡିଥିବା ମନ୍ତ୍ର, ବିଶି ଅକ୍ଷରର ଅଟେ ।
ଯୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଦନ୍ତଵର୍ଣସ୍ତୁ ମୋହିତଃ ସ ତୁ କୀର୍ତିତଃ
ଯେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ ଦନ୍ତ୍ୟ ଅଟ୍କୁଥିବା, ସେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଭ୍ରମିତ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
କ୍ଷୁଧାର୍ତଃ ସ ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିଵିଵର୍ଜିତଃ
ଏପରି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଭୁଖା ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଏହାରେ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିର ସାଧନା ନାହିଁ।
ତ୍ରଯୋର୍ଵିଂଶତିଵର୍ଣୋ ଵା ସ ମନୁର୍ଦୃପ୍ତସଂଜ୍ଞକଃ
ଯେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷର ସଂଖ୍ୟା ଏକୋଣିଶ ତିନି, ସେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅଭିମାନୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଏକୋନ ତ୍ରିଂଶଦର୍ଣୋ ଵା ମନ୍ତ୍ରୋ ହୀନାଙ୍ଗକଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷର ସଂଖ୍ୟା ଏକୋଣିଶ ଉଣତିସ, ସେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅଙ୍ଗ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଅତିକ୍ରୂରଃ ସ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ଽଖିଲକର୍ମସୁ ଗର୍ହିତଃ
ଏପରି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅତି କ୍ରୂର ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଏହା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନୁଚିତ।
ଵ୍ରୀଡିତଃ ସ ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ ନ କ୍ଷମଃ
ଏପରି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଲଜ୍ଜିତ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପଞ୍ଚଷଷଅଟ୍ଯର୍ଣମାରଭ୍ଯ ନଵନନ୍ଦାକ୍ଷରାଵଧି
ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ଅକ୍ଷରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ନବ ଆନନ୍ଦ ଅକ୍ଷର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ତ୍ରଯୋଦଶାର୍ଣା ଯେ ମନ୍ତ୍ରାସ୍ତିଥ୍ଯର୍ଣାଶ୍ଚ ତଥା ପୁନଃ
ତେର ଅକ୍ଷର ଥିବା ମନ୍ତ୍ର, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଅକ୍ଷର ସଂଖ୍ୟା ଥିବା ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ—
ଶତଂ ସାର୍ଦ୍ଧଶତଂ ଵାପି ଶତଦ୍ଵଯମଥାପି ଵା
ଏକ ଶତ, ଏକ ଶତ ପ୍ରାୟ ଅକ୍ଷର, କିମ୍ବା ଦୁଇ ଶତ ଅକ୍ଷର—
ଯେ ମନ୍ତ୍ରା ଵର୍ଣସଂଖ୍ଯାକା ନିଃସ୍ନେହାସ୍ତେ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ଯେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷର ସଂଖ୍ୟା ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ନେହ ଶୂନ୍ୟ, ସେମାନେ ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ନିତ।
ଅତିଵୃଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଯୋଗେଷୁ ଶିଥିଲାସ୍ତେ ସମୀରିତାଃ
ଯେମାନେ ଅତି ଲମ୍ବା ଅଛନ୍ତି, ପ୍ରୟୋଗରେ ସେମାନେ ଶିଥିଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତଦ୍ଵର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ଚୈଵ ଯେ ମନ୍ତ୍ରାଃ ସ୍ତୋତ୍ରରୂପାସ୍ତୁ ତେ ସ୍ମୃତାଃ
ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅକ୍ଷର ଥିବା ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ରୂପରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଦୋଷାନେତାନଵିଜ୍ଞାଯ ମନ୍ତ୍ରାନେତାଞ୍ଜପନ୍ତି ଯେ
ଯେମାନେ ମନ୍ତ୍ରର ଦୋଷ ଓ ଗୁଣ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ଜପ କରନ୍ତି—
ଛିନ୍ନାଦିଦୋଷଦୁଷ୍ଟାନାଂ ମନ୍ତ୍ରାଣାଂ ସାଧନଂ ବ୍ରୁଵେ
ଭାଙ୍ଗି ଆଦି ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ସଂଶୋଧନ ପ୍ରଣାଳୀ କୁହୁଛି।
ଯଂ କଞ୍ଚିଦପି ଵା ମନ୍ତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ସ୍ଯୁଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ
ଯେକୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ହେଉ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳିପାରେ।
ଯୋନିମୁଦ୍ରାବନ୍ଧ ଏଵଂ ଭଵେଦାସନମୁତ୍ତମମ୍
ଏପରି ଯୋନିମୁଦ୍ରା ଓ ବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଆସନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।