ଛିନ୍ନାଦିଦୋଷଯୁକ୍ତାସ୍ତେ ନୈଵ ରକ୍ଷନ୍ତି ସାଧକମ୍
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ସାଧକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
କର୍ମହୀନୋ ନେତ୍ରହୀନଃ କୀଲିତଃ ସ୍ତଂଭିତସ୍ତଥା
କାର୍ଯ୍ୟ ନଥିବା, ଚକ୍ଷୁ ନଥିବା, ବାନ୍ଧା, ଏବଂ ଅଚଳ ଥିବା।
ଭେଦିତଶ୍ଚ ସୁଷୁପ୍ତଶ୍ଚ ମଦୋନ୍ମତ୍ତଶ୍ଚ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା, ମଦରେ ମତାଳ, ପାଗଳ, ଏବଂ ଅଚେତନ।
କୁମାରୋ ଽଥ ଯୁଵା ପ୍ରୌଢୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ନିସ୍ତ୍ରିଂଶକସ୍ତଥା
ଶିଶୁ, ଯୁବକ, ପ୍ରୌଢ, ବୃଦ୍ଧ, ଏବଂ ତଳୱାର ନଥିବା।
ସତ୍ତ୍ଵହୀନଃ କେକରଶ୍ଚ ବୀଜହୀନଶ୍ଚ ଧୃମିତଃ
ଶକ୍ତି ନଥିବା, ଗଳା ଭାଙ୍ଗିଥିବା, ବୀଜ ନଥିବା, ଏବଂ କମ୍ପିଥିବା।
ଅଙ୍ଗହୀନୋ ଽତିକ୍ରୁଦ୍ଧଶ୍ଚାତିକ୍ରୂରେ ଵ୍ରୀଡିତସ୍ତଥା
ଅଙ୍ଗ ନଥିବା, ଅତି କ୍ରୋଧିତ, ଅତି କ୍ରୂର, ଲଜ୍ଜିତ।
ଅତିଵୃଦ୍ଧୋ ଽତିନିଃସ୍ନେହଃ ପୀଡିତଶ୍ଚ ତଥା ପୁନଃ
ଅତି ବୃଦ୍ଧ, ଅତି ନିର୍ମମ, ଏବଂ ପୁନି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଥିବା।
ସଂଯୁକ୍ତଂ ଵା ଵିଯୁକ୍ତଂ ଵା ତ୍ରିଧା ଵା ସ୍ଵରସଂଯୁତମ୍
ଏକାତ୍ମ, ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, କିମ୍ବା ତିନିଭାଗରେ, ଶବ୍ଦ ସହିତ ଥିବା।
ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ପଞ୍ଚଧା ଵାପି ସ ମନ୍ତ୍ରଶ୍ଛିନ୍ନସଂଜ୍ଞକଃ
ଚାରିଭାଗ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚଭାଗରେ, ସେ ମନ୍ତ୍ର 'ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ।
ସ ତୁ ରୁଦ୍ଧୋ ମନୁଜ୍ଞେଯୋ ହ୍ଯତିକ୍ଲଶେନ ସିଦ୍ଧିଦଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଅଟକିଯାଇଛି, ସେ ବହୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପରେ ମାତ୍ର ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ।
ଶକ୍ତିହୀନଃ ସ ଵିଜ୍ଞେଯଶ୍ଚିରକାଲଫଵପ୍ରଧଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଅସୌ ପରାଙ୍ମୁଖୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଭଜତାଂ ଚିରସିଦ୍ଧିଦଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ।
ସ ମନ୍ତ୍ରୋ ବଧିରଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ କଷ୍ଟେନାଲ୍ପଫଲପ୍ରଦଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର 'ବଧିର' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ, ସେ କଷ୍ଟରେ ଅଳ୍ପ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ନେତ୍ରହୀନସ୍ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଃ କ୍ଲେଶେନାପି ନ ସିଦ୍ଧିଦଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରରେ ଚକ୍ଷୁ ନାହିଁ, ସେ କଷ୍ଟ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ଦେଇପାରେନି।
ହଂସେଂଦୁର୍ଵା ସକାରୋ ଵା ଫକାରୋ ଵର୍ମ ଵା ପୁନ
'ହଂସ', 'ଇନ୍ଦୁ', 'ସ' ସହିତ, 'ଫ' ସହିତ, କିମ୍ବା ପୁନି 'ବର୍ମ' ସହିତ।
ଏଵଂ ମଧ୍ଯେ ଦ୍ଵଯଂ ମୂର୍ଘ୍ନି ଯସ୍ମିନ୍ନସ୍ରଲକାରକୌ
ଏଭଳି, ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଟି ମୁଣ୍ଡରେ, ଯେଉଁଠାରେ 'ଲ' ଓ 'କ' ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନିଃ ପଵନସଂଯୁକ୍ତୋ ମନୋର୍ଯସ୍ଯ ତୁ ମୂର୍ଦ୍ଧନି
ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ମିଶି ମନୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରହିଛି ।
ଅସ୍ରଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ତ୍ରିଭିଃ ଷଡ୍ଭିରଷ୍ଟାଭିର୍ଦୃଶ୍ଯତେ ଽକ୍ଷରେଃ
ଦୁଇ, ତିନି, ଛଅ କିମ୍ବା ଆଠ ଅକ୍ଷରରୁ ଏକ ଅଶ୍ରୁ ଦେଖାଯାଏ ।
ହକାରଃ ଶକ୍ତିରଥଵା ଭୀତୋ ମନ୍ତ୍ରଃ ସ ଏଵ ହି
‘ହ’ ଅକ୍ଷର ଶକ୍ତି ଅଟେ, ନହେଲେ ମନ୍ତ୍ର ଭୟଭୀତ ହୁଏ ।
ମଲିନସ୍ତୁ ସ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ହ୍ଯତିକ୍ଲେଶେନ ସିଦ୍ଧିଦଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଅପବିତ୍ର, ତାହାକୁ ଏହିପରି ବୁଝିବା ଉଚିତ; ବହୁ କଷ୍ଟରେ ଏହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ ।
ଅସ୍ରଂ ଚାସ୍ତି ସ ମନ୍ତ୍ରସ୍ତୁ ତିରସ୍କୃତ ଉଦୀରିତଃ
ଯଦି ଅଶ୍ରୁ ଅଛି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ ।
ଯସ୍ଯ ସ୍ଯାଦ୍ଭେଦିତୋ ମନ୍ତ୍ରସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ କ୍ଲିଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦଃ
ଯଦି ମନ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ତାହାକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ; ଏହା ଦୁଃଖଦ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ।
ଵିଦ୍ଯା ଵାପ୍ଯଥଵା ମନ୍ତ୍ରୋ ଭଵେତ୍ସପ୍ତଦଶାକ୍ଷରଃ
ବିଦ୍ୟା କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର, ଏହା ସପ୍ତଦଶ ଅକ୍ଷରର ହୋଇପାରେ ।
ଯସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତଂ ଚାସ୍ରଂ ସ ମନ୍ତ୍ରୋ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯଦି ମଧ୍ୟରେ ଅଶ୍ରୁ ଅଛି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୃଦୁ ମନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ ।
ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯାଦୌ ଚ ମଧ୍ଯେ ଚ ମୂର୍ଧ୍ନି ଚାସ୍ରଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ମନ୍ତ୍ରର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଚାରିଟି ଅଶ୍ରୁ ଅଛି ।
ପୁନର୍ଵିଶତିଵର୍ଣୋ ଵା ଯୋ ମନ୍ତ୍ରଃ ସ୍ମରସଂଯୁତଃ
ପୁନଃ, ଏକ ଶବ୍ଦରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଯୋଡାଯାଇଛି ।
ସପ୍ତାର୍ଣୋ ବାଲମନ୍ତ୍ରସ୍ତୁ କୁମାରୋ ଵସୁଵର୍ଣଵାନ୍
ସାତ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶିଶୁ ମନ୍ତ୍ର କୁହାଯାଏ; ଏଠି ଏଠି ଅଠ ଅକ୍ଷର ଥିଲେ ତାହା ଯୁବକ ମନ୍ତ୍ର ଅଟେ ।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଣଶ୍ଚତୁଃଷଷ୍ଟିଵର୍ଣଶ୍ଚାପି ଶତାକ୍ଷରଃ
ତିରିଶି, ଚଉଷଠି କିମ୍ବା ଏକ ଶତ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଅଛି ।
ନଵାର୍ଣସ୍ତାରସଂଯୁକ୍ତୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ନିସ୍ତ୍ରିଂଶ ଉଚ୍ଯତେ
ନଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର, ‘ତ’ ଅକ୍ଷର ସହିତ ଯୋଡାଯାଇ, ତିରିଶି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ ।
ଶିଖା ଵର୍ମ ଚ ଯସ୍ଯାନ୍ତେ ନେତ୍ରମସ୍ରଂ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯାହାର ଶେଷରେ ଶିଖା, କବଚ, ନୟନ ଓ ଅଶ୍ରୁ ଦେଖାଯାଏ ।