ଅତୋ ବନ୍ଧନଵିଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଯୈ ମନ୍ତ୍ରଦୀକ୍ଷାଂ ସମାଚରେତ୍
ଏହି ଦେହର ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵନାମାସୌ ନିର୍ଵାଣପଦମଶ୍ନୁତେ
ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତିର ପଦ ପାଇଯାଏ।
ଯଜତେ ଶିଵଂ ମନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ରଵପରେଷାଂ ହିତାଯ ସଃ
ସେ ଶିବଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରେ, ବନ୍ଧନରେ ଅଟକିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।
ଶିଵଶକ୍ତ୍ଯାଦିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯାତ୍ମଗତାଵୃତ୍ତିଃ
ଶିବ, ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମର ଚଳାଚଳ ଦେଖିପାରେ।
ନ ପ୍ରକାଶଯିତୁଂ ଶକ୍ତା ପାଶତ୍ଵାନ୍ନିଗଡାଦିଵତ୍
କିନ୍ତୁ ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିପାରେନି, ନିଗଡ ଲାଗିଥିବା ଲୋକ ପରି।
ଅତଃ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତଵିଧିନା ମତ୍ରଦୀକ୍ଷାଂ ସମାଚରେତ୍
ତେଣୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଉକ୍ତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମନ୍ତ୍ର ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅନୁଷ୍ଟାନଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ନିତ୍ଯନମିତ୍ତିକାତ୍ମକମ୍
ନିତ୍ୟ ଓ ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଟିର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯୋ ଯସ୍ମିନ୍ନାଶ୍ରମେ ତିଷ୍ଟନ୍ଦୀକ୍ଷାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ
ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ,
କୃତାନ୍ଯପି ନ କର୍ମାଣି ବନ୍ଧନାଯ ଭଵନ୍ତି ହି
ପରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ ବନ୍ଧନର କାରଣ ହେଉନାହିଁ।
ଦୀକ୍ଷିତୋ ଽଭିଲଷେଦ୍ଭୋଗାନ୍ଯଦ୍ଯଲ୍ଲୋକଗତାନସୌ
ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିଲେ, ସେ ଏହି ଜଗତର ଭୋଗ ଆଶା କରିପାରେ।
ନିତ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ ଦୀକ୍ଷାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯୋ ନାଚରେନ୍ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ କିମ୍ବା ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ—
ତସ୍ମାତ୍ତୁ ଦୀକ୍ଷିତଃ କୁର୍ଯ୍ଯାନ୍ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକାଦିକମ୍
ତେଣୁ ଦୀକ୍ଷା ନେଇଥିବା ଲୋକ ନିତ୍ୟ ଓ ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ କରିବା ଉଚିତ।
ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକାଚାର ପାଲକସ୍ଯ ନରସ୍ଯ ତୁ
ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ଓ ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମିତ ଭାବରେ ପାଳନ କରେ—
ତତ୍ରାପି ଗୁରୁଭକ୍ତସ୍ଯ ଗତିର୍ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଲୋକ ହିଁ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପାଇଥାଏ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।
ଦୃଷ୍ଟାଦ୍ଯର୍ଥତଯା ଯସ୍ଯ ଗୁରୁଭକ୍ତିସ୍ତୁ କୃତ୍ରିମା
ଯାହାର ଗୁରୁଭକ୍ତି କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଲାଭ ପାଇଁ କୃତ୍ରିମ ଭାବରେ ହୁଏ—
କାଯେନ ମନସା ଵାଚା ଗୁରୁଭକ୍ତିପରସ୍ଯ ଚ
ଯିଏ ଶରୀର, ମନ ଓ କଥାରେ ଗୁରୁଭକ୍ତିରେ ଲଗିଥାଏ—
ଗୁରୁଭକ୍ତିଯୁତେ ଶିଷ୍ଯେ ସର୍ଵସ୍ଵଵିନିଵେଦକେ
ଗୁରୁଭକ୍ତି ଥିବା ଶିଷ୍ୟ ଯିଏ ନିଜର ସବୁକିଛି ଦେଇ ଦେଇଥାଏ—
ମିଥ୍ଯାପ୍ରଯୁକ୍ତମନ୍ତ୍ରସ୍ତୁ ପ୍ରାଯାଶ୍ଚିତ୍ତୀ ଭଵେଦ୍ଗୁରୁଃ
ଯଦି ମନ୍ତ୍ର ଭୁଲ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ତେବେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ପଡିଥାଏ।
ଦୀକ୍ଷାଵିଧିଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମନ୍ତ୍ରସାମର୍ଥ୍ଯଦାଯକମ୍
ମୁଁ ଏବେ ଦୀକ୍ଷାର ବିଧି ବିସ୍ତାରରେ କହିବି, ଯାହା ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଅତୋ ଦୀକ୍ଷେତି ସା ପ୍ରୋକ୍ତା ସର୍ଵାଗମଵିଶାରଦୈଃ
ସେହିପାଇଁ ଦୀକ୍ଷାକୁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକ ଦୀକ୍ଷା ଭାବରେ କହିଥାନ୍ତି।
ମନନାତ୍ରାଣଧର୍ମତ୍ତ୍ଵାନ୍ମନ୍ତ୍ର ଇତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ଧ୍ୟାନ ଓ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା କରିଥିବାରୁ ଏହାକୁ 'ମନ୍ତ୍ର' ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ।
ସ୍ତ୍ରୀମନ୍ତ୍ରାସ୍ତୁ ଦ୍ଵିଠାନ୍ତାଃ ସ୍ଯୁଃ ପୁଂମନ୍ତ୍ରା ହୁଂଫଡନ୍ତକାଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱରରେ ଶେଷ ହୁଏ ସେଗୁଡିକ ନାରୀ ମନ୍ତ୍ର; 'ହୁଁ' କିମ୍ବା 'ଫଟ୍' ରେ ଶେଷ ହୁଏ ସେଗୁଡିକ ପୁରୁଷ ମନ୍ତ୍ର।
ପୁନ୍ଦୈଵତାସ୍ତୁ ମନ୍ତ୍ରା ସ୍ଯୁର୍ଵିଦ୍ଯାଃ ସ୍ତ୍ରୀଦୈଵତା ମତାଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରର ଦେବତା ପୁରୁଷ, ସେଗୁଡିକୁ ମନ୍ତ୍ର କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରର ଦେବତା ନାରୀ, ସେଗୁଡିକୁ ବିଦ୍ୟା କୁହାଯାଏ।
ତାରାନ୍ତ୍ଯରେଫଃ ସ୍ଵାହାସ୍ତୁ ତତ୍ରାଗ୍ନେଯାଃ ସମୀରିତାଃ
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର 'ତାରା', 'ରେଫ' କିମ୍ବା 'ସ୍ୱାହା' ରେ ଶେଷ ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ଅଗ୍ନି ତତ୍ତ୍ୱର ମନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ଅଗ୍ନୀଷୋମାତ୍ମକା ହ୍ଯେଵଂ ମନ୍ତ୍ରା ଜ୍ଞେଯା ମନୀଷିଭିଃ
ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ତତ୍ତ୍ୱର ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ସୌମଯାଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଵାମେ ଵହତି ମାରୁତେଃ
କିଛି ମନ୍ତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ, କିଛି ବାମ ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା।
ସ୍ଵାପକାଲେ ତୁ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଜପୋ ଽନର୍ଥଫଲପ୍ରଦଃ
ଯଦି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସ୍ୱାପ୍ନାବସ୍ଥାରେ କରାଯାଏ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ ନିର୍ଫଳ ହୁଏ।
ଅନୁଲୋଭେ ବିନ୍ଦୁଯୁକ୍ତାନ୍ଵିଲୋଭେ ସର୍ଗସଂଯୁତାନ୍
ଶ୍ୱାସ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ବହୁଥିଲେ, ବିନ୍ଦୁ ଥିବା ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ; ଶ୍ୱାସ ବିକୃତ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ, ସୃଷ୍ଟି ସଂଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।
ଅନଯା ମାଲଯା ଜପ୍ତୋ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୋ ଽପି ସିଦ୍ଧ୍ଯତି
ଏହି ମାଳାରେ ଜପ କଲେ, ଦୋଷ ଥିବା ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇଁ ସମର୍ଥ ହୁଏ।
ଶାନ୍ତଜ୍ଞାନେତିରୌଦ୍ରେଯଶାନ୍ତିଜାତି ସମନ୍ଵିତଃ
ଏହାରେ ଶାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, ଏବଂ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ରହିଛି।