ତଚ୍ଛକ୍ତିମାଦ୍ଯାମେକାନ୍ତାଂ ଵିଦ୍ରୂପାଖ୍ଯାଂ ଵଦନ୍ତି ହି
ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ଶକ୍ତିକୁ ଲୋକେ 'ବିଦ୍ରୂପା' ବୋଲି କୁହନ୍ତି ।
ଅଶେଷତତ୍ତ୍ଵଜାତସ୍ଯ କାରଣଂ ଵିଭୁରଵ୍ଯଯମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କର ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ କାରଣ ।
କୃତ୍ଯଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ତେନେଦଂ ସର୍ଵାନୁଗ୍ରାହକଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି ।
ଆଦ୍ଯୋନ୍ମେଷୋ ଽସ୍ଯ ନାଦାତ୍ମା ଶାନ୍ତ୍ଯାଦିଭୁଵନାତ୍ମକଃ
ଏହାର ପ୍ରଥମ ଉଦ୍ଭବ ହେଉଛି ଶବ୍ଦ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଶାନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକ ।
ତତୋ ଜ୍ଞାନକ୍ରିଯାଶକ୍ତ୍ଯୋସ୍ତଥୋତ୍କର୍ଷାପକର୍ଷଯୋଃ
ତାପରେ ଜ୍ଞାନ ଓ କ୍ରିୟା ଶକ୍ତିର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଓ ଅପକୃଷ୍ଟତା ଦେଖାଯାଏ ।
ଦୃକ୍ଶକ୍ତିର୍ଯତ୍ର ନ୍ଯଗ୍ଭୂତା କ୍ରିଯାଶକ୍ତିର୍ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତି ଦମିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ କ୍ରିୟା ଶକ୍ତି ବେଶି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୁଏ ।
ଯତ୍ର କ୍ରିଯା ହି ନ୍ଯଗ୍ଭୂତା ଜ୍ଞାନାଖ୍ଯୋଦ୍ରେକମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁଠାରେ କ୍ରିୟା ଶକ୍ତି ଦମିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ 'ଜ୍ଞାନ' ଭଳି ଉତ୍ସାହ ଦେଖାଯାଏ ।
ନାଦୋ ବିନ୍ଦୁଶ୍ଚ ସକଲଃ ସଦାଖ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵମାଶ୍ରିତୌ
ଶବ୍ଦ ଓ ବିନ୍ଦୁ ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ ତତ୍ତ୍ୱ 'ସଦାଖ୍ୟ' ନାମକ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଇମାନି ଚୈଵ ତତ୍ତ୍ଵାନି ଶୁଦ୍ଧାଧ୍ଵେତି ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
ଏହି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ 'ଶୁଦ୍ଧ ପଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ପଞ୍ଚାନାଂ କାଲରାହିତ୍ଯାକ୍ରମୋ ନାସ୍ତୀତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ସମୟର କୌଣସି କ୍ରମ ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ।
ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵସ୍ତୁତ ଏକଂ ତୁ ଶିଵାଖ୍ଯଂ ଚିତ୍ରଶକ୍ତିକମ୍
ପ୍ରକୃତରେ ଏକମାତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ଶିବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହା ଅନେକ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ।
ଚିଜ୍ଜଡାନୁଗ୍ରହାର୍ଥାଯ କୃତ୍ଵା ରୂପାଣି ଵୈ ପ୍ରଭୁଃ
ଚେତନା ଓ ଜଡ଼କୁ କୃପା ଦେବା ପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି ।
ମୁକ୍ତିଂ ଚ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରେ ସମର୍ଥେତାମ୍
ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବାରେ ସମର୍ଥ ।
ଶିଵସାମାନ୍ଯରୂପୋ ହି ମୋକ୍ଷସ୍ତୁ ଚିଦନୁଗ୍ରହଃ
ମୋକ୍ଷ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ସାଧାରଣ ରୂପ, ଯାହା ହେଉଛି ଚେତନାର କୃପା ।
ତେନାନୁଗ୍ରାହକଃ ଶମ୍ଭୁସ୍ତଦ୍ଭୁକ୍ତ୍ଯୈ ପ୍ରଭୁର୍ଵ୍ଯଯଃ
ଏହି କାରଣରୁ ଶମ୍ଭୁ କୃପାଦାତା, ପ୍ରଭୁ ଅବିନାଶୀ ଓ ସେହି ଭୋଗ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି ।
କର୍ତ୍ତୋପାଦାନକରଣୈର୍ଵିନା କାର୍ଯେ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
କର୍ତ୍ତା, ଉପାଦାନ ଓ କରଣ ଛଡ଼ା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ ।
ନିତ୍ଯୈକା ଚ ଶିଵା ଶକ୍ତ୍ଯା ହ୍ଯନାଦିନିଧନା ସତୀ
ଶିବଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏକ ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ, ଏହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ ।
ସ୍ଵଭାଵାନ୍ମୋହଜନନୀ ସ୍ଵଚିତାଜନକର୍ମଭିଃ
ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ସେ ମୋହର ମାଆ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହା କରନ୍ତି ।
କର୍ମାଣ୍ଯାଵେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଦ୍ଯେଶୋ ମାଯାଂ ଵିକ୍ଷୋଭ୍ଯ ଶକ୍ତିଭିଃ
ବିଦ୍ୟାର ନାଥ, କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାୟାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି।
ସୃଜତ୍ଯାଦୋ କାଲତତ୍ତ୍ଵଂ ନାନାଶକ୍ତିମଯୀ ଚ ସା
ସେ ପ୍ରଥମେ ସମୟର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଯାହା ନାନା ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିରେ ଗଠିତ।
ସୂତେ ହ୍ଯନନ୍ତରଂ ମାଯା ଶକ୍ତିଂ ନିଯମନାତ୍ମିକାମ୍
ଏହା ପରେ, ମାୟା ନିୟମ କରିବାର ଶକ୍ତିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ।
ଅନନ୍ତରଂ ଚ ସା ମାଯା ନିତ୍ଯା ଵିଶ୍ଵଵିମୋହିନୀ
ତାପରେ, ସେଇ ଚିରନ୍ତନ ମାୟା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା, ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଏକତସ୍ତୁ ନୃଣାଂ ଯେନ କଲଯିତ୍ଵା ମଲଂ ତତଃ
ସେ ମାୟା ଏକା ହୋଇ ଲୋକମାନଙ୍କ ମନରେ ଅଶୁଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥାଏ।
କାଲେନ ଚ ନିଯତ୍ଯୋପସର୍ଗତାଂ ସମୁପେତଯା
ସମୟ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ମାୟା ଆବଶ୍ୟକତାର ଚାପରେ ବାଧ୍ୟତାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ପ୍ରଦର୍ଶନାଥ ଵୈ ପୁଂସୋ ଵିଷଯାଣାଂ ଚ ସା ପୁନଃ
ଉଦାହରଣ ପାଇଁ, ସେ ପୁନି ଲୋକଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନେ ଦେଖାଏ।
ଵିଦ୍ଯା ତ୍ଵାଵରଣଂ ଭିତ୍ଵା ଜ୍ଞାନଶକ୍ତେଃ ସ୍ଵକର୍ମଣା
କିନ୍ତୁ ବିଦ୍ୟା, ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତିର କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଆବରଣକୁ ଭେଦି ଦେଉଥାଏ।
କରୋତି ଭୋଗ୍ଯଂ ଯାନାସୌ କରଣେନ ପରେଣ ଵୈ
ସେଇ ଉଚ୍ଚତମ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଭୋଗ୍ୟ, ତାହାକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରାଏ।
ଭୋଗ୍ଯେ ଭୋଗଂ ଚ ଭୋକ୍ତାରଂ ତତ୍ପରଂ କରଣଂ ତୁ ସା
ଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ, ଭୋଗ ଓ ଭୋଗକାରୀ—ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପକରଣ ମାୟା ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛି।
ସୁଖାଦିରୂପୋ ଵିଷଯାକାରା ବୁଦ୍ଧିଃ ସମାସତଃ
ସଂକ୍ଷେପରେ, ବୁଦ୍ଧି ସୁଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ, ଏବଂ ଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁର ଆକାର ନେଇଥାଏ।
ଯଦ୍ଯର୍କଵତ୍ପ୍ରକାଶା ଧୀଃ କର୍ମତ୍ଵାଞ୍ଚ ତଥାପି ହି
ଯଦିଓ ବୁଦ୍ଧି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତଥାପି ସେ କାର୍ଯ୍ୟର ଗୁଣ ଧାରଣ କରେ।