ଯଜ୍ଞାଯ ଯଜ୍ଞଭୋକ୍ତେ ଚ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠାଯାଣଵେ ଽର୍ଥିନେ
ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ଭୋଗତା, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମାର୍ଗ ଚାହୁଁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଈଜ୍ଯାଯ ସାକ୍ଷିଣେ ଽଜାଯବହୁଶୀର୍ଷାଙ୍ଘ୍ରିବାହଵେ
ପୂଜ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀ, ଅଜନ୍ମା, ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ, ପାଦ ଓ ବାହୁ ଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତ୍ଯଧୀଶାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଽନନ୍ତସକ୍ତଯେ
ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପୁଣ୍ଡରୀକନିଭାକ୍ଷାଯ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାଯ ଵିଭାସିନେ
ପଦ୍ମ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସତ୍ଯାଯ ସତ୍ଯସଂଧାଯ ଵୈକୁଣ୍ଠାଯାଚ୍ଯୁତାଯ ଚ
ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଘୃତାର୍ଚିଷେ ଵିଷ୍ଣଵେ ତେ ଽନନ୍ତାଯ କପିଲାଯଯ ଚ
ଘୃତ ଭଳି ତେଜସ୍ବୀ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅନନ୍ତ ଓ କପିଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଏକଶୃଙ୍ଗାଯ ଚ ଶୁଚିଶ୍ରଵସେ ଶାସ୍ତ୍ରଯୋନଯେ
ଏକଶୃଙ୍ଗ, ଶୁଚିଶ୍ରବା ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉତ୍ସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଭୂର୍ଭୁଵୁଃସ୍ଵଃସ୍ଵରୂପାଯ ଦୈତ୍ଯଘ୍ନେ ନିର୍ଗୁଣାଯ ଚ
ଭୂ, ଭୁଵ, ସ୍ୱର ରୂପୀ, ଦାନବ ନାଶକ ଓ ଗୁଣହୀନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ପାହି ମାମୀଶ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ
ହେ ଈଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା।
ଆରଣେଯମୁଵାଚେଦଂ ଭୃଶଂ ପ୍ରଣତଵତ୍ସଲଃ
ଆରଣେୟ, ଯିଏ ନମ୍ର ହୃଦୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତି ଦୟାଳୁ, ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଵିଦ୍ଯାମାପ୍ନୁହି ଭକ୍ତିଂ ଚ ଜ୍ଞାନୀ ତ୍ଵଂ ମମ ରୂପଧୃକ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତି ଲାଭ କର; ତୁମେ ମୋ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ।
ସୋ ଽହମେଵାଵତାରାର୍ଥଂ ସ୍ଥିତୋ ଵିଶ୍ଵଂଭରାତ୍ମକଃ
ମୁଁ ନିଜେ ଅବତାର ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଭାବେ ବସିଛି।
ଵରଲୋକାନ୍ଯଥା ଵାଯୁର୍ଯଥା ରଵଂ ସଵିତା ତଥା
ଯେପରି ବାୟୁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ୟାପିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୱନିକୁ ପୂରଣ କରେ, ସେପରି—
ଭକ୍ତିର୍ହି ଦୁର୍ଲଭା ଲୋକେ ମଯି ସର୍ଵପରାଯଣେ
ମୋତେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶରଣ, ଭକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଆକଲ୍ପାନ୍ତଃ ତପଃ ସଂସ୍ଥୌ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି ଯୁଗ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
କର୍ତା ଭାଗଵତଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ତଦଧୀଷ୍ଵ ଭୁଵଂ ଵ୍ରଜ
ସେ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ; ସେଠିକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କର, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଯାଅ।
ତ୍ଵଦ୍ଵିଯୋଗେନ ଖିନ୍ନାତ୍ମା ତଂ ପ୍ରସାଦଯ ମତ୍ପ୍ରିଯମ୍
ତୁମ ଦୂରତାରେ ଯାହାର ହୃଦୟ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ମୋର ପ୍ରିୟ, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ।
ଯଥାଗତଂ ନିଵୃତ୍ତୋ ଽସୌ ପିତୁରନ୍ତିକମାଗମତ୍
ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଫେରିଗଲେ ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ତପସୋ ନିଵଵର୍ତ ହ
ପୁଅକୁ ପୁନଃ ପାଇ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ତପସ୍ୟାରୁ ବିରତ ହେଲେ।
ଆରଣେଯସମାଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ସମୁପାଗମତ୍
ଆରଣଙ୍ଗ ପୁଅ ସହିତ ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ।
ଚକାର ସଂହିତାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ନାନାଖ୍ଯାନସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଂହିତା ରଚନା କଲେ।
ନିଵୃତ୍ତିନିରତଂ ପୁତ୍ରଂ ଶୁକମଧ୍ଯାପଯଞ୍ଚ ତାମ୍
ସେ ତିନି ସଂହିତାକୁ ନିବୃତ୍ତିରେ ଲିନ ଥିବା ପୁଅ ଶୁକଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇଲେ।
ଅଧୀତଵାନ୍ସଂହିତାଂ ଵୈ ନିତ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଜନପ୍ରିଯାମ୍
ଶୁକ ସେଇ ସଂହିତା, ଯାହା ସଦା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ।
ପଠତାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଚାପି ହରିଭକ୍ତିଵିଵର୍ଦ୍ଧନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ପଢନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ହରିଭକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଏ।
ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପାଯିତା ଵିଦ୍ଵନ୍ଵଯଂ କୃଷ୍ଣକଥାମୃତମ୍
ହେ ପଣ୍ଡିତ, ତୁମେ ଆମକୁ ଯେ କୃଷ୍ଣ କଥାମୃତ ପାନ କରାଇଲେ—
ସନନ୍ଦନମୁଖୋଦ୍ଗୀତାନ୍କିଂ ପପ୍ରଚ୍ଛଂ ତତଃ ପରମ୍
ତାପରେ ସନନ୍ଦନ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଉ କଣ ପଚାରିଥିଲି?
ଚରନ୍ତି ଲୋକାନନ୍ତସିଦ୍ଧା ଲୋକୋଦ୍ଧରଣତତ୍ପରାଃ
ଅନେକ ଲୋକରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ଚର୍ଚ୍ଚା କରନ୍ତି।
ତେଷାଂ ସମାଗମେ ଭଦ୍ରା କା କଥା ଲୋକପାଵନୀ
ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ କେଉଁ ଶୁଭ ଓ ଲୋକପାବନ କଥା ରହିଛି?
କଥଯିଷ୍ଯାମି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟ ନାରଦର୍ଷିଣା
ନାରଦ ଋଷି ଯାହା ପଚାରିଥିଲେ, ସେ ସବୁ ମୁଁ କହିଦେବି।
ନାରଦୋ ଭାର୍ଗଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ତାନ୍ମୁନୀନ୍
ନାରଦ, ଭାର୍ଗବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁନି ସେମାନେ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।