ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମୈର୍ମୂର୍ତିମଦ୍ଭିରୁପାସିତମ୍
ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ।
କଟୀସୂତ୍ରବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରକଟକାଙ୍ଗଦଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ କଟିରେ ଦୋରି, ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର, କଙ୍ଗନ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ସିଦ୍ଧନି କରୈଃ ସେଵ୍ଯମାନମହର୍ନିଶମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦିନ ରାତି ହାତ ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିଲେ।
ନମସ୍ତେ ଵାସୁଦେଵାଯ ସର୍ଵଲୋକୈକସାକ୍ଷିଣେ
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ହରଯେ ଵାସୁକିସ୍ଥାଯ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସିନେ
ବାସୁକି ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନୃସିଂହାଯ ଧ୍ରୁଵେଜ୍ଯାଯ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗେଶ୍ଵରାଯ ଚ
ନୃସିଂହ, ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗର ନାୟକଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନାଭେଯାଯ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରେ ଵିଧାତ୍ରେଂଽତକାରଯ ଚ
ଜଗତ୍ର ଧାରକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସଂହାରକ ନାଭିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କୃଷ୍ଣାଯ ଵେଦକର୍ତ୍ରେ ଚ ବୁଦ୍ଧକଲ୍କିସ୍ଵରୂପିଣେ
ବେଦର ରଚୟିତା, ବୁଦ୍ଧ ଓ କଳ୍କି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନରନାରାଯଣାଖ୍ଯାଯ ଶିଷିଵିଷ୍ଟାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ
ନରନାରାୟଣ ନାମେ ପରିଚିତ, ଶିଶିବିଷ୍ଟ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଋଭଵେ ସୁଵ୍ରତାଖ୍ଯାଯ ସୁଧାମ୍ନେ ଚାଜିତାଯ ଚ
ସୁବ୍ରତ ଭାବେ ପରିଚିତ ଋଭୁ, ସୁଧାମା ଓ ଅଜିତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଯଜ୍ଞାଯ ଯଜ୍ଞଭୋକ୍ତେ ଚ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠାଯାଣଵେ ଽର୍ଥିନେ
ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ଭୋଗତା, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମାର୍ଗ ଚାହୁଁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଈଜ୍ଯାଯ ସାକ୍ଷିଣେ ଽଜାଯବହୁଶୀର୍ଷାଙ୍ଘ୍ରିବାହଵେ
ପୂଜ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀ, ଅଜନ୍ମା, ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ, ପାଦ ଓ ବାହୁ ଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତ୍ଯଧୀଶାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଽନନ୍ତସକ୍ତଯେ
ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପୁଣ୍ଡରୀକନିଭାକ୍ଷାଯ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାଯ ଵିଭାସିନେ
ପଦ୍ମ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସତ୍ଯାଯ ସତ୍ଯସଂଧାଯ ଵୈକୁଣ୍ଠାଯାଚ୍ଯୁତାଯ ଚ
ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଘୃତାର୍ଚିଷେ ଵିଷ୍ଣଵେ ତେ ଽନନ୍ତାଯ କପିଲାଯଯ ଚ
ଘୃତ ଭଳି ତେଜସ୍ବୀ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅନନ୍ତ ଓ କପିଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଏକଶୃଙ୍ଗାଯ ଚ ଶୁଚିଶ୍ରଵସେ ଶାସ୍ତ୍ରଯୋନଯେ
ଏକଶୃଙ୍ଗ, ଶୁଚିଶ୍ରବା ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉତ୍ସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଭୂର୍ଭୁଵୁଃସ୍ଵଃସ୍ଵରୂପାଯ ଦୈତ୍ଯଘ୍ନେ ନିର୍ଗୁଣାଯ ଚ
ଭୂ, ଭୁଵ, ସ୍ୱର ରୂପୀ, ଦାନବ ନାଶକ ଓ ଗୁଣହୀନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ପାହି ମାମୀଶ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ
ହେ ଈଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା।
ଆରଣେଯମୁଵାଚେଦଂ ଭୃଶଂ ପ୍ରଣତଵତ୍ସଲଃ
ଆରଣେୟ, ଯିଏ ନମ୍ର ହୃଦୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତି ଦୟାଳୁ, ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଵିଦ୍ଯାମାପ୍ନୁହି ଭକ୍ତିଂ ଚ ଜ୍ଞାନୀ ତ୍ଵଂ ମମ ରୂପଧୃକ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତି ଲାଭ କର; ତୁମେ ମୋ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ।
ସୋ ଽହମେଵାଵତାରାର୍ଥଂ ସ୍ଥିତୋ ଵିଶ୍ଵଂଭରାତ୍ମକଃ
ମୁଁ ନିଜେ ଅବତାର ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଭାବେ ବସିଛି।
ଵରଲୋକାନ୍ଯଥା ଵାଯୁର୍ଯଥା ରଵଂ ସଵିତା ତଥା
ଯେପରି ବାୟୁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ୟାପିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୱନିକୁ ପୂରଣ କରେ, ସେପରି—
ଭକ୍ତିର୍ହି ଦୁର୍ଲଭା ଲୋକେ ମଯି ସର୍ଵପରାଯଣେ
ମୋତେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶରଣ, ଭକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଆକଲ୍ପାନ୍ତଃ ତପଃ ସଂସ୍ଥୌ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି ଯୁଗ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
କର୍ତା ଭାଗଵତଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ତଦଧୀଷ୍ଵ ଭୁଵଂ ଵ୍ରଜ
ସେ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ; ସେଠିକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କର, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଯାଅ।
ତ୍ଵଦ୍ଵିଯୋଗେନ ଖିନ୍ନାତ୍ମା ତଂ ପ୍ରସାଦଯ ମତ୍ପ୍ରିଯମ୍
ତୁମ ଦୂରତାରେ ଯାହାର ହୃଦୟ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ମୋର ପ୍ରିୟ, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ।
ଯଥାଗତଂ ନିଵୃତ୍ତୋ ଽସୌ ପିତୁରନ୍ତିକମାଗମତ୍
ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଫେରିଗଲେ ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ତପସୋ ନିଵଵର୍ତ ହ
ପୁଅକୁ ପୁନଃ ପାଇ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ତପସ୍ୟାରୁ ବିରତ ହେଲେ।
ଆରଣେଯସମାଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ସମୁପାଗମତ୍
ଆରଣଙ୍ଗ ପୁଅ ସହିତ ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ।